युवामञ्च २०६६ साउन

ओहो ! यो कस्तो ओझेलमा परेको म
कसका जाउँ कसलाई छोडुँ कस्तो बाध्यतामा परेको म
चाहिने दुवै मलाई जीवनको हरेक मोडमा
जिउने कुनै आधार छैन दुवैको विछोडमा

न मन साटेर जिउनु
न माया मागेर हाँस्नु
बेथा लुकाइ छिपाइ
कसरी कतिदिन जिउनु

तिमी आफ्नै बाटो हिँड
म आफ्नो बाटो हिँड्छु
तिमी पूर्व लाग
म पश्चिम लाग्छु
पृथ्वी गोल छ भन्छन्

कोरे पत्र अभिवादनको रतन्धोलाई
जो पिलाउँदै थियो दूध सर्पलाई
वरदान र अभिशाप नचिन्ने अन्धो
मुस्लो ओडेर ढुङ्गा प्रहार गदैै थियो

लुकाइ हिँड्थ्यौ कि कतै अन्तर कुन्तरमा सलाई
पराई भयौ नि मेरो कोमल मन जलाई

कल्पनाको तरङ्गमा
जब सुन्दर भाव आउँछन् आँखामा
तब ममा अटाउन नसक्ने
खुसीका चित्रहरू कोरिन्छन्
सपनामा देख्न नसकेका
रङहरू छचल्किन्छन्

बक्दै गर्छ समाज यो बिर्सिदेउ समाजलाई
भोलिलाई छोडिदेउ भोलि, मेरी बन आजलाई

राम्रो लाग्छ नदी सुसाउँछ जहाँ शोभिन्छ छायाँ पनि
आशा जाग्छ प्रभात-सान्ध्य क्षणमा सन्देश भर्छन् ध्वनि
त्यो बेला किन हो स्वयं लय भई चम्कन्छ रे लोचनी
बढ्दै छन् रसछन्दमा कविहरू लाग्दा मीठो मोहनी

जुनेली रात लेऊ गुलाफी प्रभात लेऊ
आज मनको अनुरोधमा माया सौगात देऊ