शिव पार्वती प्राचीन, नेपालको हिमालमा
धाम ताप्दै बसी दुबै,गोसाईँ कुण्ड तटमा ।
योगको भयो चर्चा, उत्सुक पार्वती पनि,
जति जीव त्यति सबै, योगका आसन भनि,
चौरासी लाख वर्णन, थाले भन्न सुनिन् पनि ।
पति साथ एकान्तमा, तनमन समर्पण ,
थालीन् सुन्न योगको , रहस्यमय वर्णन ।
काखैमा निदाइन् देवी , सकिनन् सुन्नत सबै ,
कुण्डको जलमा एक, मत्स्यले सुने छ सबै।
थालेछ गर्न अभ्यास , जीउले नमिले पनि,
कपाल तल पुच्छर . शिर्षासन अरू पनि ।
माछोले गरेको योग, देखी हर्षित शिव,
अरुका छोरा फकाई, हातमा लौरो थमाई ,
किताब कलम फाली, तातो सडक दौडाई ।
बर्षाउँछन् इँटा ढुंगा, थकित पथिकलाई ,
हेर कठै ! रगताम्य, मरणासन्न बनाँई !
तिनै बालक बबुरा, जानुपर्छ अरब भोली ,
घरवासै धितो राखी , सर्वाँग रापमा पोली ।
ज्यानै गुमाउँ छन् ती, तातो बालुवाले पोली ,
पानीबिना जान्छ ज्यान , कठै नि ! फुट्दैन बोली ।
आफ्ना छोरा विदेश, पढ्नलाई पठाउँछन् ,
उच्चशिक्षा दिलाएर, उच्चैपद दिलाउँछन् ।
कैयौँ शहीद बनाई, पसे तिनै महलमा ,
यहाँ यस्तै छ बहिनी, हाम्रो नयाँ नेपालमा ।
जैन मन्दीर यौगिक , नेपालमा एउटा छ,
अविच्छिन्न बीस वर्ष, प्रेक्षा ध्यान प्रयोग छ ।
अभ्यास चौथो तलामा,प्रात: प्रति दिन हुन्छ ,
सोपानको द्रिष्य भने ,धेरै जसो यस्तो हुन्छ।
योग गर्ने ब्रिद्ध ब्रिद्धा,एकै सास माथि चढ्छन् ।
किशोर किशोरी हरे ! लामो श्वास त्यही फेर्छन् ?
उठी ब्रह्म मुहूर्तमा, प्रात:काल प्रतिदिन ,
अगिबाटै पुगि केन्द्र, बसैं ब्रह्मानन्द लिन ।
सबै साधक साधिका, योगारूढ एकाग्र छन् ।
मौन मुख मण्डलमा, प्रेक्षाध्यानी प्रज्ञानी छन् ।
बालक श्याम झट्पट्नै ,छ चकचक गर्ने काम ,
ऊ खेलखेलमा गर्छ , काली नाग पराधाम ।
कृष्णको दिनमा गाई, चर्थे वनमा रमाई,
दिन्थे दूध जति खाई, खान्थे बालक रमाई ।
संकट पर्दा उद्धार, पर्वतै गर्यौ उठाईं,
घनघोर पानी पार्ने, लाज मर्नु इन्द्र्लाई ।
गाई कै नाम पुकारी, बने पुजारी सत्ताका ,
एक मुठी घाँस दिन्नन्, लालची मात्र भत्ताका ।
बाँबाँ गर्दै आँसु झार्दै, गुहार माग्दै डराई,
चर्चतिर लखेटिए , कठै उद्धार नपाई !
आऊ गोवर्धनधारी, अब मुरली बजाऊ,
बोलाऊ गाण्डिवधारी, धनुष टंकार गराऊ ।
आत्मदर्शन
ज्ञान-विज्ञान एकैहुन् , दुवैको योग भैकन।
एक अर्का विना बस्छन् , अन्ध पंगु ज भैकन ।
पुराण आप्त आशीष , उपदेश विद्वानका ।
यी यस्ता बन्दछन् स्रोत , भण्डार सव ज्ञानका ।
गुरु वचन ज्ञानै हो, पुस्तक ज्ञान वर्धक ।
अनुभव विना हुन्छन्, ज्ञान सवै निरर्थक ।
हुन् अनुभव पक्कै नै, ती मार्ग दर्शकै अनि ।
हुन्न कुशल कार्यै त, अनुभव विना पनि l
शास्त्रका वचनै हुन्छन् ,वाणी अमृत ज्ञान त ।
हो अनुभवको ज्ञान, सवै विज्ञान सम्मत ।
आउंछ प्रति वर्षै नै, तीजको रक्त वर्णित,
अर्धनारी महादेव, समस्त जन पूजित।
हाँसी खुसी सबै नाची , सदा रहू यसै गरी,
सौभाग्य शिरमा रातै, शिव की पार्वती सरी ।
हाम्रो संस्कृति यो राम्रो,गौरव मान्नु पर्दछ,
अपामार्ग गरी दन्त,बत्तीसै ज टलक्क छ ।
प्रफुल्लित मनैबाट, हास्य योग गरी सव,
हर्ष विभोर सौन्दर्य , झल्के झलक्क ती सव।
यसै गरी खुशी साथ, बस्ने सदा तिमी गर,
सृष्टिको कार्य गर्दा त, स्वेच्छाले योगमा गर ।
चार्जरबिनाको मोबाइल
थियो साथि छाया सरी, आठै प्रहर साथमा,
गर्थ्यो भनसुन सदा, खुसुक्क मेरै कानमा ।
जनै बिना हुन्न बोल्न, भन्ने नि ज्ञान रहेछ,
उसको जनै हरायो, मौन धारण गर्या छ !
सवैको मनका कुरा, सुनी भन्थ्यो सब खोली ,
आज सुत्याछ विचरो , आँखा चिम्लेर नबोली ।
दियो सन्देश मलाई, गर कुराकानी बन्द,
आज्ञा पालक भएर, छु बसेको कान बन्द ।
संविधानको विशेषता
संविधानका त्रीदेवी, नेपालका शिखरमा,
लोकतन्त्र संरक्षिका ,संविधानकै देनमा ।
छैनकतै विश्वमा, तीन नारी एकसाथ ,
तीन अंगका प्रमुख, उदाहरण एकसाथ ।
संविधान नेपालको, अत्यन्त यो लचिलो छ,
विदेशीले पनि यहाँ, शहीद बन्न पाउँछ ।
नानी पानी भोग्न पनि , विश्वलाई अधिकार,
‘वसुधैव कुटुम्बकम्’, नागरिक अधिकार।
जल भूमि जडीबुटी, चाहे जति दिन हुन्छ,
आएजति परिवार, ज्वाइँका पाल्न हुन्छ ।
मुख्यमन्त्री त होइन, प्रधान नै दिन मिल्ने ,
भाषा
घरबारी थिए माथि, शिखर उच्च शैलमा,
मकै कोदो र केराउ, लटरम्मै नि बारिमा ।
झुल्थे ती बारि डीलैमा, केराघरी झुकी तलै,
बोडी सिमी लटैरम्म, चिचिण्डा लहरा त्यतै ।
पशुको नबुझे भाषा, कोपभाजन गर्दछ,
भूमिको नबुझे भाषा, भूकम्पमा ज पर्दछ ।
इन्द्रको नबुझे भाषा, बाढीमा पनि पर्दछ,
ज्ञानिको नबुझे भाषा, अज्ञानि मानिस बन्दछ ।
गुरुको नबुझे भाषा, चेलो थला ज पर्दछ ,
हाकिमी नबुझे भाषा, अधिकार ज गुम्दछ।
भोटरको नबुझे भाषा, नेताको भोट गुम्दछ,
सगरमाथा चढौँ कि !
जेष्ठ छमा जन्म दिन, हार्दिक शुभकामना,
गदगद छु पाई म, पूर्ण छ मनकामना ।
क्रितज्ञ म अधिक छु , बन्धु बान्धव सबैको .
मलाई मित्र सम्झने , कल्याण होस सबैको ।
आहार बिहार निद्रा, प्राप्त छ बिना शुल्कमा
योग ध्यानासन सदा, प्रात: घुम्छु यदाकदा ।
प्राणायाम योगनिद्रा, विविध आसन पनि,
भ्रामरी र ध्यान-मुद्रा , छुट्दैन कहिल्यै पनि ।
नीर-क्षीर अलग्याई , सत्य असत्य बतांएँ
न्यायालयमा सचित्र, प्रत्यक्ष तथ्य देखांएँ ।
विश्व प्रपन्च
राजा जनक जनकपुरका, विद्वान सर्व शास्त्रका,
युद्ध हारी राज्य गुमाई, देश निकाला भएका ।
भोक तिर्खाले ब्याकुल नरेश, देश बाहिर गएर ,
विदेशी भण्डारामा पुगे उनी, मागेर खाऊँ भनेर ।
लामो पंक्ति भिखारीका साथमा, बसेछन् पछाडी गई ,
बाँडदै जाँदा भोजन सकियो, उनको पालै नआई ।
भोकले व्याकुल अधिक उनी, खान्छु सिता जुठा भनि,
अरूले फालेको पातको जूठो, हातमा उठाए अनि ।
उनको हातैबाट खोसी लग्यो, कागले नै त्यही पनि,
हाहा गर्दै श्वर ठूलो निकाली , दौडे डाँको छोड्दै उनि।
दगुर्दा काग पछि पछि उनी, लडे शैय्याबाट जब.
सूर्य चन्द्र नाडि राखौँ सन्तुलित
जीवन नाक आधार, शरीरको छ प्राण नै!
दक्षिण बाम प्वालै हुन् , प्राणाधार सजीव नै।
श्वास प्रश्वास प्राणैका, प्रवेश निकास द्वार ।
नियमित सदा चल्ने, यिनै हुन् जीवनाधार ।
थुनियो बाम द्वारा नै, सिंगान पहिरो झरी,
आवागमन बन्दै भो, श्वास प्रश्वासको पनि ।
दक्षिण द्वार नाकैको, झुसेरौँ नि गुजुल्टियो,
विजातीय मिली तत्व, पुरै बन्द गरी दियो ।
नासिका बन्द दुबै छन् , नाडि शिथिल नै भए ।
थाले सलबलाउन, तर फर्केन पछाडि ।
संकटमा : बुद्धि शरण
कानत सुन्न चाहन्छ, मीठो मधुर गीत मा,
नाकले सुंघ्न चाहन्छ, सुगन्धितै ज वासना ।
नेत्र मधुर मुस्कान, जीभ्रो स्वादिष्ठ भोजन ,
त्वचा कोमल स्पर्श नै, छुन यो खोज्छ कोमल ।
रसना नाक कानाखा ,त्वचा पंचहरू यिनै ,
मन मालिकका दास, विश्वासी सेवकै तिनै ।
बिचराे पंच ठूलो त्यो, गर्छ आदेश पालन ,
पंचको आर्जनै पूर्ण, खाई दिन्छ उसै किन ।
लुकी गर्दछ आदेश,गुप्त शासन गर्दछ ,
पुग्दछ बुद्धिकैसाथ , जब आपत पर्दछ ।
