दीपेन्द्र के.सी.

गत अक्टोबरमा लुभेनमा सम्पन्न अन्तर्राष्ट्रिय नेपाली साहित्य समाज बेल्जियमको अधिवेशनमा गठित नयाँ कार्यसमितिको पदभार हस्तान्तरण र बझबुझारथ एक कार्यक्रमवीच गत २४ डिसेम्वरमा एन्तोर्पेनमा भयो ।

देशको सीमा काटेपछि
स्वतः अनुपस्थित छु म
मतपत्रका स्वस्तिक छापहरूमा ।

मेरा विचारहरू
छिराओस् सिंहदरवार
तिम्रा घोषणाका टेपरिकर्डर
सुनाओस संसदमा
र, फेरियोस् एउट कथा,
कम्तीमा तुरुन्तै सम्भव छैन ।

नेपाल नाट्य कला संगित प्रज्ञा प्रतिष्ठानका कुलपति एवँ बरिष्ठ साहित्यकार सरुभक्तको नेतृत्वमा २०५३ साल असोज १० गते शुरु गरी २०५५ असोज २५ गते मुस्ताङको मुक्तिनाथमा घोषणा गरेर नेपालका ग्रामीण भेगहरूमा गै प्रकृतिसंग साक्षात्कार गर्दै स्थलगत कविता लेखन, गोष्ठी र स्थानीयहरूलाइनै श्रवण गराउने, उत्प्रेरणा जगाउने, आफनो शैली निर्माण गर्न प्रेरित गर्ने उद्देश्यका साथ घोषित “संरक्षण कविता आन्दोलन”लाई अन्तर्राष्ट्रियकरण गर्ने सवालमा संरक्षण कविता आन्दोलन नेपालको मूल मर्म समायोजित हुने गरी यूरोपस्तरमा काव्यिक आन्दोलन कार्यक्रम संचालन गर्नेगरी अनेसास बेल्जियमका निवर्तमान अध्यक्ष कवि दीपेन्द्र के.सी.को संयोजकत्वमा “संरक्षण कविता आन्दोलन, यूरोप” को घोषणा गरिएको छ ।

दिन !
उस्तै हो यहाँपनि
जो, हार्नेहरूको हुदैन
म, चेपिएको छु इतिहासभित्र ।

सडकमा भेटिने
हराएका नागरिकहरूजस्तै
जसको देशभक्ति
अस्वीकार्य छ यहाँ,
म खोजिरहेछु देशभक्ति आफैभित्र

देउता !
मैले तिमीलाई पूजेको मात्रै हो
आफू जत्ति जानेको छैन,
दुनियाँबाट पिटिएको छु मै बरु
आवेशमा तिमीलाई
एक लात हानेको छैन ।

स्वार्थहरूले
शक्तिशाली आसन खोजेपछि
बन्दी भएका हुन स्वतन्त्रताहरू !!
नुुहेर यति धेरै
झुुकेर यति धेरै
पाउ पर्नुुको परिणाम —
उठ्न सकेको छैन देश !
कति सफेद चित्र ।

जब तिमी !
यो राज्यले तोकेको
सबैभन्दा सुरक्षित शहरको
अति सुरक्षित गल्लीमा निस्कन्छ्यौ
तिमीलाई चियाउँछन आँखाहरू
र्याम्पकी अर्धनग्न मोडल
क्याटवाककी नवयौवना
वा कुनै छाडा चलचित्रकी उत्ताउली नायिकाको विम्बमा ।

सहस्र युग बोकेर काँधमा
यहाँ अधीर प्रतीक्षा छ
मैले खोजेको नयाँ विहानीको ।
र
एउटा उपक्रम !
आजभन्दा ८५ वर्ष पहिले पनि
तगडा दृष्टिमा एकजोडा आँखाहरू
र आज पनि पावरदार चस्माभित्रबाट चिहाउने दृष्टिमा
खोजेको थियो त्यही बिहानी !

बुद्धको आँगनबाट
शान्ति सिक्ने वेला
के सिकिरहेछ ? नयाँ पुस्ता !!
गुम्बाबाट सहनाई बजाएर
युद्धको घोषणा गर्दै
स्वागत गर्दछ भोलिलाई
लाग्छ ! शान्तिका पाठहरू
छापिदैनन् अब छापाखानाहरूमा
अन्धो भएको राजनीति
लाशहरू गनेर
मुचुल्का उठाउन तयार छ परिवर्तनको !!

ए केन्द्रीय सत्ता !
तिमीसित नगरे गुनासो
कोसँग गरुँ म ?

सन्दूकमा थन्किएको प्रमाण पत्र
उद्धार टोली बन्न सकेन
व्याजमा डुवेको बुवाको जिन्दगी
पोहोर साल दशैंमा गएको सातो
फर्किएको छैन अँझै मेरो ।

ओई मेरी नवोढा !
उतारिदेऊ लाज सबै
रात छिप्पिइसक्यो आज ।

अनजानमै सही
यात्रा शुरु गर्नुछ आज
मधुशालामा घन्किएको गीत
तिम्रा मेरा लागि हो
जीवनभर नभुल्ने रात

जोडिन नसकेका
सपनाका कडीहरू !
जो, मसँगै जन्मिएका थिए
र, देख्नुभएको थियो त्यहाँ हजुरले
भयानक पीडापछि
हाँसेको एउटा सँसार ।

रातहरू हराइरहे रातहरूमै
दिनहरू हराइरहे दिनहरूमै
नखोजी आफूलाई कहिल्यै
हेरिरहनु भयो मेरो उज्यालोलाइ,

नेपाल सरकारले भानुभक्त द्विशतवार्षिकी कार्यकारी समितिको सिफारिसमा बेल्जियममा रहेर भानुभक्त द्विशतवार्षिकीको उचाई प्राप्तिका लागि समर्पित भएर कार्य गर्ने पाँच जना महानुभावलाई “भानुभक्त स्वर्ण पदक” प्रदान गरेको छ ।

भानुभक्त द्विशतवार्षिकी कार्यकारी समितिका सल्लाहकार नरेन्द्रराज प्रसाईका अानुसार ‘भानुभक्त स्वर्ण पदक’बाट अलङ्कृत हुनेहरूमा सर्वश्री विमल गिरी, दीपेन्द्र के.सी., राजकुमार पुडासैनी, दीपकज्योति पौडेल र मोहन खत्री हुनुहुन्छ ।

जब !
शहीदको चिहानबाट
नेताको महलको जग खनिन्छ
तव !
मलाई लाग्दैन थियो कि,
त्यो घरले झुण्डयाउने छ
नयाँ नेपालको साइनवोर्ड
र, त्यहाँ चल्नेछ –
गहन विषयमा छलफल हुने
कहिल्यै कोरम नपुगेको सँसद ।

जब !
प्रशासनको हरेक टेवलबाट
अपमानित भएर फर्कनु पर्छ तिमीले,
जब !
तिम्रो पसीनाको ज्याला
शीर निहुराई कुनै भिखारी झैं थाप्नुपर्छ तिमीले,
र, भर्खरै स्वतन्त्रताको मृत्यु भएजस्तो
तर स्वतन्त्रता र समानताका मुर्दा साइनवोर्डहरू साक्षी वसेको
कहावतको स्वतन्त्र शहरको मध्ये सडकमा
शँकाका काँडाहरूले घोचिनुपर्छ तिमीले ।

सिउरिन भन्दिन एक थुँगा तिमीलाई
बरु फूलसँग राखिदिन्छु तिमीलाई
अनि बल्ल मुस्कुराउँछन गुराँसहरू
र, उत्सव चल्छ यो प्रेमलोकमा !

जब यो शीतल हावामा
“जीवन”को सुगन्ध मिसिएर आउँछ
पहराहरू रसाउन थाल्छन्
हरियो थप्छ दुवोले,
मात्तिएर जोडी ढुकुरहरू
छाडा हुन थाल्छन
हाँगा, कौशी र छानाहरूमा,