पुस्कल पौडेल

एकान्तमा रमाउनु, सुन्यतामा हराउनु,
लक्ष्यण देखा परेछ, तिमीलाई मन पराउनु ।।

खालि ठाउँमा मनले, तिम्रै नाम लेख्न थाल्यो,,
जता हेर्यो यी आँखाले, तिमीलाई नै देख्न थाल्यो ।।
निदरीमा बर्बराउनु, सपनीमा कराउनु
लक्ष्यण देखा परेछ, तिमीलाई मन पराउनु ।।

यस्तै हो दुनियाँ, भुँडी सुन्न्याँ
न त लालगेडी, न त भुनियाँ ।।

पुस्कल पौडेल (प्रतिक)

सस्तो कुरा किन्नलाई, झट्टै पैसा गन्दे हुन्छ
तिमी कतै बिक्दिनौ,तिम्रो बाउलाई भन्दे हुन्छ ।।

छापाखाना हैन यो मन, सकिन्न भित्री कुरा छाप्न
सबै कुरा त हापिसकेँ अब, कोसिस गर्दैछु जीवन हाप्न ।।

सजिलै सँग बाँच्न सकिन्न, मर्न पनि त सजिलो हुन्न
नाईलनको डोरी अली तन्किन्छ, अरु पनि त कसिलो हुन्न ।।
अन्तिम दिन आउँछ छिट्टै, सक्दैन ईश्वरले हात थाप्न
सबै कुरा त हापी सकेँ अब, कोसिस गर्दैछु जीवन हाप्न ।।

तिम्रो जात ठूलो भए
मेरो जात सानो होला
तिम्रो भर्ने पाथी भए
मेरो भर्ने मानो होला ।।

हामीले लीने हावा एउटै
हामी यहीँ साश फेर्छौँ
नजर हाम्रा फरक–फरक
हेर्ने दृष्र्य एउटै हेर्छौँ ।।
… तिम्रो आँखा सध्य भए
मेरो आँखा कानो होला
तिम्रो भर्ने पाथी भए
मेरो भर्ने मानो होला ।।

पानी खाने धारो भिन्नै
आखीरमा मूल एउटै
पूज्ने ईश्वर ढुङ्गा मुर्ति
चढाउने फुल एउटै ।।
रुझ्दा खेरी कहीँ कतै
ओत एउटै छानो होला
तिम्रो भर्ने पाथी भए
मेरो भर्ने मानो होला ।।

खुट्टा छ जुत्ता छैन,
जुत्ता छ खुट्टा छैन
जाबो लास ढाक्ने कात्रोमा
किन आज बुट्टा छैन ।।

सुखको अर्थ रहदैन त्याहाँ, दुःखको आभास भएन भने
के अर्थ भो सुखमा जीवन, दुखमा जीवन रहेन भने ।।

हाँस्न त याहाँ सबै हाँस्छन्, पिडा लुकाएरै भए पनि
रुनुको अर्थ रहदैन फेरी, हाँसो हराई गएन भने ।।
के अर्थ भो सुखमा जीवन, दुखमा जीवन रहेन भने ।।

चोट लाग्दैमा घाउ हुदैन, हुन्छ त केबल दुखाईमा अन्तर
सानो घाउ लाग्दानी दुख्छ,पिडा र चोट सहेन भने ।।

सुखको अर्थ रहदैन त्याहाँ, दुःखको आभास भएन भने
के अर्थ भो सुखमा जीवन, दुखमा जीवन रहेन भने ।।

दिउँसो सबैले देख् ने गरी,
सबैको मन चुडिने गरी । त्यसरी हैन !
रातको एकान्त पारी,
कसैले नदेख् ने गरी । यसरी आऊ ! यसरी आऊ !!
प्रिय तिमी त्यसरी हैन ! यसरी आऊ !!!

समय बित्यो परिस्थिति फेरीयो
अझै सप्रेन तिम्रो चाल
दुःख दिन सम्म दियौ तिमीले
हो अब चाहिँ मेरो पाल ।। १ ।।

भाबना
भेट्ने ठाउँ सधैँ जसो,
शहीद गेट भयो भने ।।
संयोग मात्र हुनेछ,
अन्त कतै भेट भयो भने ।।
यादमा सिमीत रहला,
जीन्दगीकै चङ्गा चेट भयो भने ।।

प्रेममा क्रान्ति गर्नेहरू

सखाप पारे पनि यहाँ, माया प्रीतिका बस्तीहरू
अमर रहनेछन् सधैँ, प्रेम युगका हस्तीहरू ।।

(त्यो तिम्रो भुल थियो )

दु:ख नमान्नु मेरो कुरा
तिम्रो मनमा गडेछ भने
बोलाउनु मलाई सम्हाल्न
तिमीमा जवानी चढेछ भने ।

गजल

मेरो एक्लो जीवनमा, अब तिम्रो साथ भो
अँध्यारो मुख नगरन प्रीय, आज त सुहागरात हो ।।

निरस एक्लो जविनमा पनि, यसरी उमङ्ग आउँदो रैछ
दुःखी मेरो जीवनमा , खुसी–खुसीको खात भो ।।
अँध्यारो मुख नगरन प्रीय,………………………..।।

ढल्न खोज्थेँ–लड्न खोज्थेँ, आड नभएको खम्बा सरी
बुढेसकालको लौरो सरी, साहारा तिम्रो हात भो ।।
अँध्यारो मुख नगरन प्रीय,………………………।।

रीसाएर मलाई तिमीले, घुक्र्याउन पनि सक्छ्यौ
घुक्र्याउन सक्छ्छौ किनकि, मायालुतिम्रो जात भो ।।

मेरो एक्लो जीवनमा, अब तिम्रो साथ भो
अँध्यारो मुख नगरन प्रीय, आज त सुहागरात हो ।।

तिम्रो पो निभ्यो मायाको दियो
मेरो त अझै बलेकै छ
तिम्रो साथ बिना नि जीवन
यसो त्यसो त चलेकै छ ।।

बिश्वास छैन तिमी अझै नि
मलाई छोडी अन्तै गयौ
कति खेर कुन मोडमा तिमी
एक्कासि परिवर्तन भयौ ।।

ढुङगाको मुटु भन्छन् मेरो
निस्ठुर आफू बन्नेहरू
अङ्गालोमा बेरी छुरा रोप्ने
भेटेँ मायालु भन्नेहरू ।।

एक टुक्ता गजलको

अचेल किन जता ततै सुन्दरीकै बजार देख्छु
दिदी बहिनी छैनन् भन्थ्यौ तिमी जस्तै हजार देख्छु ।।
भेटिँदैन भन्थ्यो म जस्ती राम्री खोजे पनि याहाँ कतै
तिमी नभेटिए के भो त? तिम्रै रुपको बजार देख्छु
बाउकी एक्ली छोरी भन्थ्यौ तिमी जस्तै हजार देख्छु ।।

पोखिन्छन् जब यहाँ
बिछोडका जहरहरू
पूरा हुन्छन अनि हाम्रा
ओठमा चुम्ने रहरहरू ।।

तपाईलाई थाहा छ कि ?
एउटी प्रेमिकाले आफ्नो प्रेमीलाई यसो भनी

काम गर्दा एउटाले
अर्काको चाहिँ मान भयो
मेरो माया जति सबै
तिमीलाई दान भयो ।।

फुर्सद पायौ भने तिमीले
मलाई माया लाए हुन्छ
सबै खाई सक्यौ अबलाई
यही मुटु पनि खाए हुन्छ ।