बिमल गिरी

घुमेका कुरा
बिर्स्यौ हौली तिमीले
ऐले झै लाग्छ ।

कति डुलियो
तिमीसँग साझमा
याद ताजै छ ।

अपराधी हो
ओठमा डस्यौहोला
पालो गरेर ।

नसुम्प फूल
मेरा आवरणमा
ओइलाए म ।

(१)
मायाको मोल हुने भए तराजुमा जोखिदिन्थे
बेहोशीमा तरल हुँदै नयनबाट पोखिदिन्थे
समयको गतिसङ्गै छायाजस्तै बिते जीवन
उन्कुक्तभै सक्ने भए मृत्‍युलाई रोकिदिन्थे ।

पट्पटी फुटेका बाझा गराहरूमा
निम्छरा बिरुवाहरू
रित्तो ब्याडमा
खै के टुसाउला र
मन त्यसै ओइली सक्यो
बाझा फोक्टाहरूमा
जताततै राटैराटा

(१)
गरीबका छातीमा कुल्चेर माथि जानेहरू
नि:सङ्कोच मजदुरको पसिना खानेहरू
नतमस्तक भएर कति मनाउछौ उत्सब
भ्रम र रित्तो बकबास बाड्दै सती जानेहरू ।

पराग
जीवनको डुङ्गामा
तिम्रो प्रेमको चुम्बन
सौन्दर्यको कोमल स्पर्श
अङ्कित हुँदा
खुशीले गदगद हुँदै
सम्बेगात्मक अनुभूतिलाई
अर्पण गर्दै मनको कुइनेटोबाट

जिन्दगीका
बिर्सिनसक्नु
अप्रिय प्रसङ्गहरू
नियास्रोले भौतारी रहन्छन
कता-कता तुलानात्मक रुपले भन्नुपर्दा
काडालेझै कोत्रिन्छन, रगताम्मे हुन्छन मनहरू
खुशीले भक्कानिदै पीरमा हाँस्न मन लाग्छ
प्रेरक र निरर्थक भएर
चलिरहेछ जिन्दगी
घुम्ती र मोडहरूमा,
घामको झुल्कासँगै ब्युँझन्छु

मेरो बलौटे यात्रामा
ईम्पोर्टेड नयाँ बर्ष
तिमी आउनत आयौ
निसर्त
उदास छाप्राहरूमा
आक्रान्त मनहरूबिच
रङ्गिन पछ्यौरी ओडेर
सत्ता क्रान्ति र अन्तरद्वन्द
बिसंगति
सामान्य होस्
मिसावट नहोस्

दिनमा सधैं मनमा पीर रातमा सधैं आँसु
जलन हुन्छ भित्र-भित्रै कसरी म यहाँ हाँसु ?

खाटा बस्ला जस्तो छैन बेहोसीमा दुख्ने घाउ
जीवन ढल्यो मझेरीमा अँधेरी छ कहाँ जाऊँ
अचेल मलाई एकान्तमा बगिरहन्छ आँसु
जलन हुन्छ भित्र-भित्रै कसरी म यहाँ हाँसु ?

मेरो अबोध मन
आज कता कता रुमल्लिरहेछ
गाउँघर, बनपाखा, कन्दरा र डाँडाकाँडा
समतल र नागीहरूमा ।
आँखाले सम्झिरहेछ बिगतलाई
डाँडापाखा उकालीओराली र
चौतारीहरूमा, भञ्ज्याङहरूमा
सुसेल्दै र रमाउदै
हिंडेका क्षणहरू,
जाने त गैहाल्छ समय जस्तै
जाने भन्दा बस्नेलाई असह्य हुदोरहेछ

फिजायौ जाल चारैतिर उत्रदै र बग्दै झर्दा
बाटो छुट्यो नाता टुट्यो त्यही बोलिले गर्दा

चालिरहे पाइला एक्लै पीडा बोकी मौन रुँदै
जीवनभरि तनाब दियौ गाठो पर्छ मन सधैं

यो ढुकढुकी रहेसम्म तिम्रै गाथा गाइरहुँ
बादलपारी रहे पनि नेपाल भन्न पाइरहुँ

प्राकृतिको प्रतिक तिमी मेचीदेखि कालीसम्म
हत्केलामा श्रम रोपी फलाउ फल लटरम्म
साझ बिहान आमा भन्दै तिम्रै गाथा गाइरहुँ
बादलपारी रहे पनि नेपाल भन्न पाइरहुँ

म कसरी बिर्सौ
तिमीलाई
सुन्दरताले ब्यप्त
सुमधुर बतासका झोकाहरुमा,
तिम्रै मौनतामा
उत्साह नफुल्दै
अनिदा रात
फाटेका भित्ताहरुमा

कति सुन्दरी
पुर्णिमाको जून झै
पुरै फक्रेकी

सुत्केरी भत्ता
सामंसदहरूलाई
काट्टो सरह

कैयौ बिते हिउदहरु तिमी आउने आसमा
कैले खोज्छु मिरमिरेमा कैले बतासमा

आबेसमा आउनुहुन्न बिधम्सनै भए पनि
एकान्तमा रुनुहुन्न आँखातरी गए पनि

जीबन को यो एक
स्रिन्खलाबद्ध यात्रा
अनौठो र अनन्त
दुई ह्रिदएबिच मिलन को बिन्दु
बिशिस्ट र बिशाल गहिराइ
कैहिले गनतब्य एउटै
कैहिले फरक
कहिले हावा को उच्चबास सगै

दु:खको क्षण
पिडाको सागरभित्र
आँशुको बुद मिसाउँदै
जिन्दगीका नाउ खियाइरहेछन
आज तमाम तराइबासीहरु
कोशीका भयभीत र उदास बगरहरुमा,

ए नेता भनौदा निरोहरु हो
आफ्नै मन मस्तिमा कैले सम्म क्रुरता प्रदर्सन गर्छौ?
सजक हुने बेला भएन अबता?
घ्रिणित बर्बरता को बिरोध कती गर्ने सोझा जनताहरुले?