अजित क्षेत्री

काम खोज्दै हिँड्ने क्रममा एक युवक शहरको एउटा फर्निचर उधोगमा पुगेछ । उधोगका साहुले उसलाई जंगलका राम्रा र सुरिला रुखहरू काटेर ढलाउने काममा लगाउन राजी भएछन् । त्यसका लागि एउटा बन्चरो युवकको हातमा राखिदिंदै साहुले भनेछन्- एकहप्ता तिम्रो काम हेर्छु, राम्रो काम गर्न सक्यौ भने तिम्रो नोकरी पक्का ।

परारै पनि,
परारै पनि म आएको थिएँ
शीतका निला निभाहरूले
तिम्ले प्रीतिका क्यानभासहरूमा
टुँडिखेल मास्तिरको घाम कोरिरहँदा
म पोखिएको थिएँ

पोखराको बगरले सेती लुकाए झैं
यहाँ हजारौं मनहरू
दुःखका छालहरू
ढुकढुकीमा लुकाएर
लालीगुराँस झैं मुस्कुराइरहेछन्
माटेपानीको जंगलमा निउरो फले झैं
लटरम्म फल्थे मेरा सपना भने

आमा,
तिम्रो छोरालाई कहिले देशले माग्यो
कहिले बिदेशले माग्यो ।

केही तिम्ले सिकायौ
केही समयले सिकायो ।

एकले थुके सुकिजान्छ लाखले थुके नदी बन्छ
सबले नीजि स्वार्थ त्यागौं बल्ल नेपाल बन्छ

भाइ-भाइको एकता भाँड्यौ र पो मार्यौ
घर पोलेर खरानी बाँड्यौ र पो मार्यौ
यौटै थियो फूलबारी तर सयौं फूल
फूलबारीलाई टक्राएर छाड्यौ र पो मार्यौ ।

सानु तिम्री बहिनीले मलाई नजर लाएकी छन्
सँगै जिउँ भिनाजु भन्दै पछि लाएकी छन्

लुकी लुकी फोन गर्छिन्, मिठा मिठा बात गर्छिन्
तिमी घर नहुँदा मलाई भेट्न धाएकी छन्
सानु तिम्री बहिनीले मलाई नजर लाएकी छन्