रोशन मिश्र

दारु छोडेर दुध पिउन थाएको छु हजुर
अचेल घरमै बसी गाई पालेको छु हजुर
खबर के छ बिरानो शहरको कुन्नि खै
कृषिमै क्रान्ति पाइला चालेको छु हजुर

मुटु बच्ने माया लाउन नपरोस् ॥
बिरहका गीतहरु गाउन नपरोस् ॥
एक्लै पनि म खुशी छु जिबनमा
प्रेमक कारण दुःख पाउन नपरोस् ॥

आसुँको मुलहरू फुटाएर गयौ ।
खुशी आफै तिर जुटाएर गयौ

जिउदो लास जस्तो बनाई प्रिय
चोखो प्रेम हाम्रो टुटाएर गयौ।

तिमीसगँ हुने प्रेमको बात नै रमाइलो
सोर्ह वर्षे जवानीको मात नै रमाइलो

औंशीका रात भए प्रिय मलाई
तिम्रो समिप हुदा यो रात नै रमाइलो

हामीसगँ खै किन रिसायौ प्रकृति
गाउँ पुरै माटोमा मिसायौ प्रकृति

कुन गल्तीको सजाय दिदैछौ कुन्नि
घर छोडी पालमा बसायौ प्रकृति

दोबाटोमा मलाई एक्लै रुबाएर गयौ ॥
भ्यालेनटाईमको दिन जुराएर गयौ ॥

आउछु भन्थेऊ भन्झाङको चौतारी
दिन भरि मलाई त्यही कुराएर गयौ ॥

धन सम्पतिको आडम्बर देखाऊने तिमि
चोख माया प्रेम सगँ डराएर गयौ॥

दिएकै थिए चोखो माया तिमिलाई
एक्लै बस है रोशन भनि अराएर गयौ ।

सात जुनिसम्म तिमीलाई छोडने बालाछैन॥
गरेका बाचा बन्धन ती
तोडने बालाछैन॥

यो जन्दगी भर तिमीलाई
नै साथ दिन्छु
तिमीलाई एक्लो पारी बाटो मोडने बालाछैन॥

बरु मृत्यु आए पनि
स्वकार छु तर
अरू कसैसगँ मैले नाता
जोडने बालाछैन॥

“नगर्नु है प्रेम भन्थे”
गरिसके मैले त
अब अरू कसैको पनि प्रेम ओडने बाला छैन॥

कसरी हेरूँ मैले आँखाँ अगाडि लुटिएको तिमी
समाजमा कलङ्कित भई उसैसगँ छुटिएको तिमी

खै कुन्नि के सोचेर यतिसम्म गिरेको छौ आखिर
उसको पीडा र कठिन यातनाले चुटिएको तिमी

समाई गयौ पराईको हात कालि॥
रोजेउ तिम्ले सम्पतिको खात कालि॥

मन मुटु सबै दिएकै थिए
माया गर्छु भन्दा गरेऊ घात कालि॥

तिम्ले मलाई साथ दिएको भए
माग्न आउथे नि बासगँ हात कालि॥

के गर्न सक्छु मैले तिमिलाई
जति गरेनि मानेनौ मेरो बात कालि॥

तिमीबिना यहाँ हाँस्न सकिन ।
पराईसँग नाता गाँस्न सकिन ।

तिमीबाट धेरै टाढा छु यहाँ
तिमीबिना एक्लै बाँच्न सकिन।

भै गो त तनि माया अन्तै सार्नु॥
दु:ख सुख सबै उतै टार्नु सानु॥

म त हारनै जन्मे छु क्यारे
मैले हारेनि तिमी हार्नु सानु॥

तडपाई मलाई रूवाएर गए पनि॥
रङ्गन घुम्टोमा छोपिएर गए पनि॥

मुस्कुराई रहनु जहिले पनि
हाम्रो माया पोखिएर गए पनि॥

सबका घरमा बत्ती बलाउदै तिहार आयो
आँगनीमा मखमली फुलाउदै तिहार आयो

गैरी खेतमा असारमा रोपेको धान थियो
त्यही धानका बाला झुलाउदै तिहार आयो

धोका दिने पिरती लाइदैन अब॥
झुट्टा वाचा कसम खाइदैन अब॥

गर्छौ भने साचो प्रमे गर मलाई
नौट्ङकी झाली माया चाईदैन अब॥

जति गाउनु गाई सके गित
झुटअ पिरतिका गित गाईदैन अब॥

निस्वार्थ रूपमा माया नगरे
मेरो मुटुमा बस्न पाईदैन अब॥

यसपाली पनि धर आउन सकिन
आमाको हातको टीका लाउन सकिन

चार्डबाड आउदा छाती चर्किनछ
घर माथि लिङ्गे पिङ हाल्न सकिन

मेरो मनको बन्धनमा बस्छौ त बन्धना
मलाई पनि थोरै माया गर्छौ त बन्धना

दिन रात तिम्रै याद आउने गर्छ मलाई
सुखदुख मिलेर भाग लगाउछौ त बन्धना

त्यो चादनी जस्तो मुहार भुल्न सकिन
मेरो जीवनको सहारा बन्छौ त बन्धना

नसालु नयन देखाएर गई
मेरो धड्कन बडाएर गई

कसले देला माया भनेथे
मलाई माया चडाएर गई

कसैलाई माया गर्दिन भन्थे
मुटुमा नाम लेखाएर गई

तिमीलाई नौमती बाजा बजाएर ल्याए
दुलईको नौलो रूपमा सजाएर ल्याए

बाँकी जीवन तिमीसगैँ जिऊछु अब
कहिल्यै पीडा नदिने बाचा बधाएर ल्याए

गरिबिको भरमा परी भए परदेशी
बादेताको मारमा परी भए परदेशी

खानै नपुगने कमाई भयो गाऊँमा
भोको पेटको हारमा परी भए परदेशी