यादव खरेल

माछा पानीमा पौडिए सरी
नसोध जीवनमा कति खाइयो
पिउनु त छँदैछ जसरी पनि
तर कुनै न कुनै बहाना चाहियो

यो एउटा सडकको कथा हो
यो मेरो आफ्नै कथा यो
यो मेरो छातीबिचमा
सयौंले कुल्चिएको व्यथा हो

जिन्दगी खोला जस्तै बगिरहेछ
अतृप्त प्यास लिई
पुग्ने कुनै ठाउँ छैन बासको आश लिई
यो चुपचाप बगिरहेछ, बगिरहेछ, बगिरहेछ ।
जिन्दगी खोला जस्तै बगिरहेछ ।

म जिन्दगीभर हिंडिरहें, तर कहीं पनि पुगिनछु
आज थाहा भयो मलाई, जहाँ थिएँ त्यही रहें

एकान्तको खलबलीले मन भो भरंग
सम्झनाको भूमरीमा उठ्यो तरंग
कसलाई भनूँ मनको कुरा के भो भनेर
आफ्नै मान्छे बिझ्यो मलाई काँडा बनेर

सपना हो यो भनेदेखि सपनीमै मरूँ
अर्को जन्म पाएँ भने तिमीसँगै परूँ

न मेरो घरै छ न जागीरको भरै छ
न त मेरो धन छ खाली एउटा मन छ
भन आँट्छौ त मसँग यही वैसाखैमा

म छु यता कालीवारि कालीपारि मेरी माया
मेरो साथ छुटाइदियौ किन ईश्वर मेरै छायाँ

एउटा मान्छे मन पर्छ भुल्न सक्तिन
आफ्नो स्वरुप उसको सामु खुल्न सक्तिन
कुन साइतमा आँखा जुध्यो भुल्नै नसक्ने
कस्तो आपत पर्यो मलाई खुल्नै नसक्ने

चाँदीको भित्ता सुनको छानो मोतीको भण्डार
मानिस भयो लिलामी वस्तु यो कस्तो संसार
पैसाको लागि आजको मानिस सब पाप गर्दछ
धनको कैदी लोभको जेलमा निर्धन मर्दछ

चैत मास खडेरीमा डँढेलोले वनै कालो
उसको बाटो कुर्दा कुर्दा सुकसुकले मनै खायो

तिम्रो आँखाको सागरमा लहर लहर दौडिरहेछ
त्यही लहरमाझमा मेरो सपना पौडिरहेछ
यो सपनालाई तिमी किनार समाउन देऊ

के भनुँ म कसो गरी परें
मोहिनीको मायाजालैमा
बोलाइरहने टोलाइरहने
त्यो आँखाको नीर तालैमा

यस्तै रहेछ यहाँको चलन
हार्नेको आँसु जित्नेको हाँसो
मेरो छैन केही तिमीलाई गुनासो

यस्तो पनि हुँदो रैछ जिन्दगीमा कहिले कहिले
कसैलाई माया गर्नु एउटा भुल गरे मैले

गैरी खेतको शीरै हान्यो
वर्षायामको दरौंदीले
नौनी जस्तो मेरो मन चिरा पार्यो
उसको रुपको करौंतीले