राजेश रुम्बा लामा

दुई दिन आमा नहुँदा, बुढो बाउ त टोलाउँछन् पो
भेट्नु मात्रै पर्छ अनि, स्वाङ पारेर बोलाउँछन् पो

भन्नु हुन्छ कहिले सानु, कहिले चाहिं नानु रे,
नदुखेको बुढो जीऊलाई, तेल लाएर मोलाउँछन् पो

कस्तो फसाद म छोरालाई, सुने नि नसुने झैं गर्नु पर्ने,
ला’को लुगा सुहाएन भन्दै, खोल्नु अनि खोलाउँछन् पो

गजल
लुकी लुकी हेरौं लाग्छ,तिम्रो जोबन ‘फुले’ देख्दा,
हिमाल झैं तिम्रो ज्यानमा,खै के हो त्यो ‘चुले’ देख्दा !

डुलाउँ डुलाउँ लाग्छ सधै,तिम्रै वरी परि,
एकै तालमा ढालाउँ लाग्छ,अरुई ‘डुले’ देख्दा !!

कति उठ्छ मनमा चाहना,भनि साध्य छैन,
आफै देखि रिस नि उठ्छ,आफैलाई ‘भुले’ देख्दा !!

राजेश रुम्बा लामा “अतृप्त”

पुर्बी दिशा लाली छायो,अब घाम लाग्छ कि,
देशमा भाको कालो बादल,अब भाग्छ कि !

श्रम गर्ने मजदुर वर्ग,खाने अरु नै,
अब भने मज्दुरकोमा,खान पाक्छ कि !!

सामन्तीले दावा बोल्यो,गरिब जनता माथि,
गल्ति महशुस गर्दै अब,माफी माग्छ कि !!

गर्नु सम्म गर्यो बेज्यत,बिस्व सामो हाम्रो,
कुरी कुरी महसुस गरि,लाज ढाकछ कि !!

राजेश रुम्बा लामा “अतृप्त”

गजल (यात्री म) तिम्रै बस्तीमा रोमाली हिंड्ने,’यात्री’ म, जुन हराएको अन्धकार,’रात्री’ म ! फूल बिहिन… Read More »गजल (यात्री म)

कविता आखिर तिमीले फाल्नु थियो कण्डम जस्तै प्रयोग गरि, त्यसैले त फसायो नि दु:ख पर्दा… Read More »आखिर तिमीले फाल्नु थियो

रा देन म्हे छबन्,छे हनबन्, टिबला म्हे च्युन्बा गोठे रि, हाजी ॐजि लाहनान्नु, बोर्जि चुङ्जि… Read More »धरेम योनन् ङा सिला

बाध्य छु बाँच्नलाई, भित्र आत्मा मरे पनि,
सुवास छर्नुपर्ने छ, सुकी भुईंमा झरे पनि

कर गर्दिन सोल्टिनी, हुन्न भने नाई भन,
छुन्नै हुन्न भन्छौ भने, अबदेखि दाइ भन

हुन त हरेक कुरा, मैले भन्दा जानेकी छौ,
लाज लागे दाइ भन्न, हुन्छ नि त भाइ भन

आशा मात्रै देखाउँछौ, नजिक पनि पर्दैनौ
सधैं यसो गर्छौ भने, सदालाई बाइ भन

कबिता कति ङार् ङार् ङुर् ङुर् गर्छौ काली आउदा आउदै लेट् भयो, आफ्नै साली,तिम्रो बहिनी… Read More »आउदा आउदै लेट् भयो………..

लाखौ तारा फुल्ने आकाश,मै माथि खस्न खोस्छ,
कुर्लिएर बग्ने कोशी,मेरै बस्ति पस्न खोस्छ !

कति सारो मातेकी हौ, हुन्न भन्दा भन्दा पनि,
काउकुती लाग्छ छुँदा, छुन्न भन्दा भन्दा पनि !

पाखुरीमा दम हुँदा, खाडी देश छिर्नु पर्यो,
स्वभिमानी म नेपाली, पराई सामु गिर्नु पर्यो

मन थिएन देश छाड्न, बाध्य भएँ छाड्नलाई,
टाढा भयो आफ्नो देश, सम्झी मुटु चिर्नु पर्यो

खै के भो के भो आजकल मलाई, आफैलाई थाहा छैन,
जता हेर्छु न्यार्सो लाग्छ, बाँच्न मनै ला’छैन !

राजनीतिको “र” थाहा छैन
तर पनि आफु नेता ठान्छु
एक दुइजना जम्म पारी,
हावै भए नि गफ हान्छु ।

कसरी देखाऊ तिमीलाई,
कुन तराजुमा जोखाऊ म?
यति धेरै लाग्छ माया
कुन शब्दमा पोखौं म??

दिनैभरि गैची बेल्चा
साझ नेट्मा बस्छु,

सिरुपाते जुँगा मेरो,
च्याट्ट काट्छु दारी,
जुल्फी कपाल कोर्दै हिंड्छु
सबको सेखी झारी !

अतर लाउँछु मग मगाउने
पुग्छु कहिले पारी,
केटी भए चल्छ मलाई
ब्याउनी होस् कि थारी !!

सपना जस्तै पारी गयौ, आँशु मेरो झारी गयौ ।
दुई दिन खुशी देखाएर, नफर्किने खोली तारी गयौ ।

अमर-अजर हुन्छ भन्थें, हाम्रो प्रेमको कहानी यो
देखाउन नपाउँदै कसैलाई, भ्रुणमै तिमीले मारी गयौ ।
सपना जस्तै पारी गयौ, आँशु मेरो झारी गयौ ।

लड्छु भन्थे जीवनभरि, दु:ख पर्दा हरेक मोडमा,
शायद देख्यो दुख धेरै, नभिडेरै हारी गयौ ।

सम्झनालाई भुल्यो कि त,कि त अन्तै त्यो मन सर्यो ?
मिस कल समेत छैन आजकल,भन् तिमीले यो के गर्यो ?

यस यम यस र मिस कल गर्छु भन्थ्यो,त्यो मन भुलौनालाई,
कि त टाढा देखि मलाई,अरुई खोज्न खोलि तर्यो ?

गोड मेल गर्छु हरदम भन्थ्यो,हाम्रो प्रीतको फूललाई तिमी,
आभाष भाछ अहिले मलाई,नफक्रिदै त्यो फुल झर्यो !

सम्झन

पछि पर्यो तामाङ्ग जाति, जाँड रक्सीको झ्याप्ले,
लाटो मुर्ख भयो तामाङ्ग, अशिक्षाको चापले !