युवामञ्च २०६७ असोज

मेरो प्यारको
व्यङ्ग्य मात्रै गर्छ
रानीमहल

न्युयोर्कमा हिउँ परेको बिहानी । सडक छेउछाउका पार्कमा जताततै हिउँ नै हिउँ!
“यी !! डीभी ! यी !! डीभी ! यी ! डीभी !!”
भनेर चिच्याउँदै, एउटा हातले लोप्पा खुवाउँदै अर्को हातले जमिनको हिउँ शरीरमा दलिरहेकी एक निःवस्त्र महिलामाथि सबैका आँखा थिए । एउटी खैरीले भनी “अ म्याड ओमन !”
सुनिताले झ्याल बाहिर हेरिन् ।

जति बिर्सु भने पनि सम्झनामा आउँछ्यौ तिमी
यो मुटुमा हरपल हरक्षण आउँछ्यौ तिमी

गर्जन झिकेर स्वप्लिन स्वरमा, मीठा वाणी दिए,
पल्टाई इतिहास नयाँ युगको, थालनी गरे
फेरि भाँडभैलो झिकेर ठूलो हुने होड गरे,
सहिदको आत्मा र जनको भरोसा नै लत्याए

लक्ष्य र उन्नति बिनाको जिन्दगी पनि के जिन्दगी ?
माया र पिरती बिनाको जिन्दगी पनि के जिन्दगी ?
गाण्डिवधारी अर्जुनले कुरू क्षेत्रमा टोलाएजस्तो
सङ्घर्ष र चुनौती बिनाको जिन्दगी पनि के जिन्दगी ?

सुरुमा ग्राहकलाई मुस्कान बेचिन्छ
मुनाफा नदिएपछि दोकान बेचिन्छ

पूणिर्माको जून भएर आइदेऊ तिमी मेरो बस्तीमा
आँखाको पुतली भएर आइदिऊ मेरो बस्तीमा
अरू के भनौँ खैँ माया नभएकी निष्ठुरीलाई
यो जिन्दगी बितिरहेछ खाली तिम्रै प्रसस्तिमा

घाम चोर्ने तिमीनै हौ, जून चोर्ने तिमी
गीत चोर्ने पैला पछि, धून चोर्ने तिमी

जोड्यौँ गौरवमानका सिलसिला
उक्ल्यौँ उकालै पनि
नेपाली वसुधा सुधाम्य भयो
यै घाम छाया पनि