हाम्रा यी दुइटै हात कर्म गर्न जुटाउँला
हाम्रो देश मिली आफैँ माथि-माथि उठाउँला
नसोचे हुन्छ बैरीले कप्टी पासा लडाउँला
हामी यो देशका लागि ज्यानैसम्म चढाउँला ।
पूणिर्माको जून भएर आइदेऊ तिमी मेरो बस्तीमा
आँखाको पुतली भएर आइदिऊ मेरो बस्तीमा
अरू के भनौँ खैँ माया नभएकी निष्ठुरीलाई
यो जिन्दगी बितिरहेछ खाली तिम्रै प्रसस्तिमा
पैसाले पदले अपार मदले सारै घमण्डी बनी
ढाँचा-फुर्ति गरेर हिँड्छ मनुवा यस्तो र उस्तो भनी
सारै सुन्दर मूल्यवान बहुतै मैले बनाएँ घर
भन्दै फुल्दछ जो बडो म हुँ भनी सोच्दै नसोची तर ।
