तीर्थ (यात्री) पौडेल

बर्षौं पहिले यस घरमा सुन्दर सपना लिएर भित्रिएकी
उच्च सम्मानमा जिउने चाहनामा सजिएकी
रहरहरूको सुन्दर भबिष्यमा
एक आदर्श पत्नी, आमा, बुहारी भएर जिउने मेरो सपना

मैले बाटो फेरी सकें पत्र कोर्न छोड अब
पागलप्रेमी कति बन्छौ अन्तै पाइला मोड अब

सरस्वती बन्धना
तिर्थ (यात्री)पौडेल
आज तिम्रो पावन दिवशमा अर्पंछु भक्ति साथ
सम्मानका सुमन सहित चरणमा पारि माथ

गीति कविता तिर्थ (यात्री)पौडेल
चौतारीमा नबसेको धेरै भयो सानु सित
एकै छिन आउन बसै गास्यौ माया प्रित
तिम्रो मात्र झझल्को सताउछ घरि घरि
मृदु मुस्कान कोकिल कण्ठ सुन्छु वरिपरी ,

मुना मदन जस्तो हुन्छ सच्चा प्रेम हेर निरु
साच्चै सच्चा प्रेम भए कहिल्यै जान्न खेर निरु

पाक्क पुक्क मार मुग्रीमा यसपाली नि पर्यौ अरे
पहिले भन्दा अँझ ठुलो बिद्रोह पो गर्यौ अरे

नचाहिंदो कुरा झिकी किन राडाको मचाउनु
समजको नजरमा तुच्छ ब्याहार गर्यौ अरे

वल्लो डांडा पल्लो डांडा बज्यो बाँसुरी
छम छम नाचन मेरी मारुनी
फरिया र चौबन्दीमा सजिएर आज
नाची देऊ न मारुनी आँगनको माझ
लाखै लाख कमाउदै छन् हाम्रो नामबाट
किर्ते काइते गर्नेलाई खेद्यौ गाउँबाट ,

उनी पाउनु शिखर चुम्नु उस्तै हो र साथी
असफलता नै सफलता हो बढाऊ कदम माथि

आफ्नो दोस आफै देख्नु महानता हो हेर
सच्चा प्रेम कसको खेर गयो भन् साथी

दु:खमा फुल्छ यौवन दु:खमै फल्छ जीवन
दु:खनै कर्म हो हेर बन्छ सार्थक जीवन

हे मेरी आमा नरुनु होला नयन झारेर
काखको छोरो परदेश जाँदा भक्कानो पारेर
दुई छाक खान एकसरो लाउन मुस्किल भयो नि
दशैंमा लिएको साहुको ऋण बढेर गयो नि

असल आलोचक सच्चा मित्र ठान्नु म त हेर
भाग्य आफै बनाउने हो लेखक बस्छ कहाँनेर

सत्य जहिले तितो हुन्छ अर्ति बिष बन्छ
आकंक्षा महत्याकंक्षामा बदलियो भनेचाहिं जान्छ खेर

शीतले पनि किन किन पोल्छ आगो सरि
बोली बचन मधुर त्यो लाग्छ राँको सरि

मुटु भित्र राख्छु भन्यौ फकाउँदा पहिले
चेन दिन्छु भन्दै गाल पार्छौ किन अहिले

देखावटी कुरा गर्छौ दिलमा मलाई बसालेर
के पाउँछौ भन सानु खाली मलाई पखालेर

अस्ति मात्र भेट हुँदा चौतारीमा दुई मुटु
साटासाट गर्या भुल्यौ मनमा केही नराखेर

फरिया र चौबन्दीले कति सुहाउने
बन पाखामा गीत गाउँदा मनै रमाउने
सुसेलाले बोलाउने कति राम्रो बानी
एकान्तमा हुने गर्थे मिठा कुरा कानी
सोरठी त्यो भाकाले लट्ठ बनाउने
सानु मेरो मन केले बुझाउने

डोली प्रथा हराई सक्यो तिमी अझै डोली भन्छौ
सुइकुच्चा ठोकु भन्दा तिमी आफैं भोलि भन्छौ

देउरालीलाई साक्षी राखी सिन्दुर पोते लाऊँ भन्दा
समाजको बिडम्बना हुन्न आँगन नपोली भन्छौ

मेरो कुरा सुन अब यतै डेरा सर सानु
कति मैले त्यता धाउनु केही त बिचार गर सानु

संगै बाच्ने संगै मर्ने बाचा कसम खाएपछि
सुमसान जीवन बाँचेको छु आइ खुशी भर सानु

बोलाउदा हिजो साझ परिबारका माझ
सबै लागे लाखा पाखा मेरा घरका आज

भेटू भनी एकान्तमा हजुरलाई सम्झी
गोधुलिलाई बिदा गरी पूणिमाका राज

हिजो मैले बोलाउदा नआएकी तिमी
आज भने नबोलाई किन आएकी तिमी

आउछु भन्यौ पर्खाइ राख्यौ आधारातसम्म
बिर्सिएर हो कि सानु नभ्याएकी तिमी

कुरी बसें चौतारीमा तिमी आउने बाटो हेरी
निदाउने मन थियो अंगालोमा तिमीलाई बेरी
केशराशी कोरी बाटी सिउरेर जुही जाई
अप्सरानै है कि भनी हेरिरहें तिमीलाई