तीर्थ (यात्री) पौडेल

सुनें आज बिदेशी माटोमा,
यात्रा सफल नभई यात्री बितेको
दुखद खबर,
मुटु बक्कानो भएर एक तमासले

धेरै पछि बोली सुनें आहा भयो आज मलाई
भीत्रि मनको उनको इच्छा थाहा भयो आज मलाई ,

गजल
बाच्नलाई मर्दा मर्दै तिस हिउद गने हजुर
ठिक्क पर्यो खुचिंग तिर्थे आफ्नाहरुले नै भने हजुर,

कहिले मरे खडेरीमा अनिकालमा महंगीमा
साहु काडी आफु पस्ने खाडल आफै खाने हजुर,

चौतारीमा बर-पीपल रोप्नु भन्नु बाबालाई
मोढ बनाई तुलसी बिरुवा रोप्नु बन्नु आमालाई

मौसम भयो परिबर्तन वन जंगल मासिनाले
जन्म दिनमा सती-साल रोप्नु भन्नु मामालाई

तिर्थ(यात्री)पौडेल

हाँस सानु अझै तिमि मेरो खुशी थपी दिन्छु
दु;ख नहोस त्यो ज्यानलाई चोट म नै खपी दिन्छु,

तिमि हाँसे पूणिमाको जुन सम्झिएर
पर्खाइमा तिम्रो बाटो शीत थापी दिन्छु,

तिर्थ(यात्री)पौडेल
गजल
बासना छ उनिसंग अंग अंग चुमु लाग्ने
जुनी जुनी सात जुनी वरिपरी घुमु लाग्ने ,

केश राशि फिजाएर बदनका फल छोप्दा
यौवनको रंग सिची उनि माथि झुमु लाग्ने ,

तिमी माया माया भन्छौ
देश दुखेको बेला
मलाई देश छाम्न देऊ
आँखा रुझेको बेला

तिर्थ (यात्री)पौडेल
गजल
तिमीलाई माया दिन्छु भनि भुलाई रयौ सधै भरि
मेरा आँखा छली अर्की डुलाई रयौ सधै भरि ,

चौतारीमा भेट हुदा हिजो अस्ति गोधुलीमा
तिम्रै हुँ नि म त भदै झुलाई रयौ सधै भरि ;

शब्दहरूका गुलाब लिई मझेरीमा आऊ तिमी
पूर्णिमाको जुन बनी अँधेरीमा छाऊ तिमी

शब्दसँग प्यार भई माया बढ्यो अलि अलि
गीत बनी दीन-दु:खी घडेरीमा गाऊ तिमी

तिर्थ(यात्री)पौडेल
गजल
जनतालाई सिडी बनाइ माथि माथि चड्नेहरु
जनतालाई झुक्याएर झुटको खेति गर्नेहरु

खबरदार जनताहरु एक भइ जुटेका छन
जनतालाई चुनाबमा मात्र प्रयोग गर्नेहरु

तिर्थ(यात्री)पौडेल
गजल
तन मात्र दुर तिम्रो मन भित्रै राखेको छु
देउरालीमा फुल चड़ाई केवल तिम्लाई मागेको छु,

तिमि जुन सधै मेरो नयनाकाशमा उदाउने

लालुपाते फुल्यो लेकैमा
किन किन माया बस्यो पहिलो भेटैमा
तिमी उता सल्लेरीकी म चाँही सिस्ने गाउको
हात समाई अघि लगाई लिई जाने दाउ हो
जान्न नभन माया लाएको छैन नभन

गजलको बाढी ल्याउछु मेची अनि कोशी जस्तो
सदाबहार सुसाउने अटुट त्यो रोशी जस्तो

सम्झनामा हरपल आइरहने छाई रहने
शिव स्थान पुण्य धाम खोटाङ्गको हलेशी जस्तो,

तिर्थ(यात्री)पौडेल
गजल

रातो माटो घर बित्ता पोत्नलाई
माया लाउनु जिन्दगी काट्नलाई
फूल तिउरेको क्या राम्रो सुहाएको
केसमा सिउरेको,

मुटु चुडाई जाँदा रहेछन पिरतीमा हार्नेहरूले
बाचा कसम तोड्दा रहेछन झुटो माया गर्नेहरूले,

तिर्थ(यात्री)पौडेल
कविता
थुक्क झाक्ने जिन्दगि
न कसैको अंगालोमा रात बिताइयो
न त कुनै घ्यु मैयालाई पटयाइयो
न कसैसंग मन मुटु साटियो
न त राम रौसमै दिन काटियो,
न यसो गरियो न उसो गरियो

हजुरलाई सम्झिएर आए टाढाबाट
कहिले काँही रमाइलो गर्यौ भेटघाट,

हजुरलाई भेट्न भनी आएँ धाई-धाई
किन हजुर देख्ना साथ मलाई बाई-बाई

तिमी मेरी भयौ अब म तिम्रो भएपछि
के नै बाँकी रह्यो सानु सँगै बेडरुम गएपछि