बद्रीप्रसाद दाहाल

भन्छन् बाटो, ‘जनपथ’ कयौं, ‘राजपन्था’ मलाई।
मान्छन् धेरै, ‘सडक’ सजिलो, हिंड्न वा डुल्नलाई।।

वन-उपवन फुल्दै, रङ्ग छर्ने वहार ।
पवन मन-मझेरी, दङ्ग छन् गीत हार ।।
मधुकर-तर मारी, पुष्प-माधुर्य चुस्छन् ।
भ्रमर-सरसजाई, वाटिकाभित्र घुस्छन् ।।१।।

भन्छौ हामी, सहिद सपता पूर्ण गर्छौं लडेर ।
लेख्छौं हामी, समर वरको गानमा चर्किएर ।।
किन्तु छैनन्, हिमगिरि सरी भावनामा उचाइ ।
ढोगी-लोभी, कलुषित भयौ स्वार्थमै छम्छमाई ।।१।।

घुम्दै-फिर्दै, शरद ऋतुले नील-आकाश खोल्यो ।
झर्ना नाच्दै, मधुर सुरमा, शारदी गीत बोल्यो ।।

झण्डा-दण्डा, असि बल कसी, तीव्र बन्दुक-गोला ।
ठोक्ने-टोक्ने, भयकर छली, हुन्न बैंसालु चोला ।।
नारा ओढ्दै, सडक-रणमा, उग्र-आतङ्क बन्दै ।
तन्नेरीका, बल व्यय गरी, बन्छु नेता म भन्दै ।।१ ।।

स्रष्टाको तिर्सना मात्रै, कसरी बन्छ सिर्जना
आत्म-आवेग वा बेग, काव्य बन्दैन मूर्छना
छामी विगतको गाथा, वर्तमान रमाउँदा
‘कविता’ भविता बन्छ, चेतना मुस्कुराउँदा

नेपाली वाङ्मयका अनन्य साधक भीमनिधि तिवारीको जन्म वि.सं १९६८ फाल्गुण ३० गते र निधन २०३० जेठ १९ गते भएको हो । सातै वर्षको बाल्यावस्थामा मातृममताबाट वञ्चित हुनु परेका भीमनिधि साहित्यका विविध विधामा मूर्धन्य हस्ती हुनाको अलवा कुशल प्रशासक, शिक्षापे्रमी, परोपकारी एवं हिन्दुधर्मप्रति उच्च आस्था राख्ने मर्मज्ञ प्रतिभा थिए ।