मधुपर्क २०६९ भदौ

यहाँ एक जना मानिस आएको थियो। कवि हुँ भन्थ्यो। पोहोर सालको कुरो। मैले सोधेको थिएँ – घर कहाँ हो ? घर छैन भन्यो उसले। पत्याएँ। ऊ कविको औकात भएको मानिस हुनसक्थ्यो।

तिमी हुनुसँगै हुँदोरहेछ जिउनुको सार्थकता
तिमी नहुनुको एक्लोपन
म, यो कुटीमा भोगिरहेकी छु।

सम्पादक,
मेरो बाध्यतालाई
अखबारको ‘ब्यानर न्यूज’ बनाउँछ

पलपल
गनिरहेछ मान्छे
समयका रेसाहरू
केलाइरहेछ मान्छे !

जसरी विराजमान गराएर
गएका थियौ देवलको यो भित्री भित्तामा
म अहिले पनि त्यहीं

खै म त यसै उसै त्यसै हारेको मान्छे
स्वयं तिमीले नै धरापमा पारेको मान्छे।

नलेख्नु पर्ने कुरा लेखियो शहरमा
पाइलै नटेक्नु थियो टेकियो शहरमा।

हर धडकनमा सुरिलो लय होस्
नव सिर्जनमा मन तन्मय होस्।

आज मन कता हरायो कता
भित्रभित्रै रित्तिउझैं थाहा छैन
अथाह समुद्र भित्रभित्रै

ए समाचारका पेटाराहरू
मेरा इन्द्रियबाट छिरेर

आमा !
अवशेषमात्र बाँकीभा अस्तित्व,
उत्खननको अर्थ त थिएन,

आज आँखा खुल्दा
एउटा नयाँ स्पर्शको
मलाई अनुभव भयो
धेरै बेरसम्म
त्यसै पल्टिएर

डाँडाबाट उक्लेर जून
सर्वत्र फैलिनु
यदि उसको नैसर्गिकता हो भने

के हो जिन्दगी हाम्रो आशा साँचेर राख्नुछ
निराशा बीचमा टेकी माया पालेर बाँच्नुछ

सबैको सबैसँग केही काम छ यहाँ
मन नपरे पनि साइनोको नाम छ यहाँ,

भन्छन् बाटो, ‘जनपथ’ कयौं, ‘राजपन्था’ मलाई।
मान्छन् धेरै, ‘सडक’ सजिलो, हिंड्न वा डुल्नलाई।।

महोदय !
तिमीले सुँघ्दैमा मेरो बासना रित्तिन्न
तिमीले छुदैंमा मेरो सौन्दर्य मर्दैन

उनलाई कुर्ता किनेको साँझ
आपसमा सम्झौता गर्दै निलाम्य भएका थिए रङहरू।

उघारेर घुम्टो प्रकृतिको
सुन्दर विम्ब
पर्दाफास गर्दै
पहिलो झुल्का झुल्किरहेछ

म धाएँ धेरै नै तर शरण सत् पाइन कतै
अबेला जागेछौ नभन ममता पाउँ कविते।