शरण आँसु

ऐलानी जग्गा,
ऐलानी मन, ऐलानी भविष्य –
रमोल्लादेवी कोइरीको अनुहारमा
पढ्न सकिन्छ ।

उसको बस्तीमा रहरको सूर्य
पूर्वबाट उदाउँछ,
पूर्वमै अस्ताउँछ ।

मेरो प्रेमको एषणा चराहरूको गीतमा सुनें
अनि ती गीतका गेडीहरू –
तिमीलाई सुनाएँ ।

तिम्रो अनुहारमा प्रेमका खातिर –
प्रेम बग्न थाल्यो ।
तिम्रो आँखामा गीतका खातिर –
गीत बग्न थाल्यो ।
सायद तिमीले स्पष्ट बुझ्यौ –
अवोधगम्य र अवचेतन, मौन आवाजका अर्थहरू ।

अविश्वासहरूको वीचबाट
म मेरा विश्वासहरूलाई सम्बोधन गरिरहेछु ।
शुन्यताहरूमा उभिएर
पूर्णताहरूको उदवोधन गरिरहेछु ।

खुशीका सिम्फोनी-तालहरूमा
सन्तप्त हृदय डुबाएर –
अचेल म
काँडामा उभिंदै फूलको गीत गाइरहेछु ।
पानीमा रुझ्दै घामको गीत गाइरहेछु ।

युगौं देखि
दोहोरिइरहेछन् : यी दृश्यहरु
र यिनको पटाक्षेप हुन बाँकि छ /

दृश्य एक –
उष्णताको घेरोभित्र
शीतल शान्त हावाको
मधुर स्तुती

अविचलित ,अवोध र प्राय: अप्राप्य अनि
ढुंगाका देउताहरुलाई चढाइने
गोलैंचीको फूल जस्तै ,

विवश र विभत्स- अनि
अस्पृस्य
असहाय स्पाइडर’ आमाहरु झैं …

आवाज बोकेर आएका मेघहरू खै ?
सौम्य सौदामिनीका बेगहरू खै ?
भेट्नु थियो तिनीहरूलाई –
तिनका सीमान्त यात्राहरूमा !

मेघहरूको अन्तरंग मनको कुरा
मनकै किनारमा अल्झियो कि ?
सौदामिनीको उज्यालोमा
धर्तीको महत्ता र महक हरायो कि ?

भयभित भएर हाँस्दै, चिप्लँदै गरेका रातहरू–
अँध्यारोमा अँध्यारो हराए झैं
निरमायाको मनमा हराइरहन्छन् ।

आकाश घोचेर रातहरूले
किन रगतको वर्षा गर्छन् ?
जान्दिन निरमाया ।

जहाँ ईश्वरका लाशहरू
जिन्दगी पर्खेर बसेका थे’
त्यहीँसम्मको गन्तव्यमा
मलामी सपनाको अनौठो जन्ती
निस्केको देखियो ।

जिन्दगीमा धेरै भूल गरियो मन्जरी
उम्रिएला भन्दै नून छरियो मन्जरी !

जतिसुकै हिंडे पनि भिरकुनाको बाटो
उँभो पुग्छु भन्दा उँधै झरियो मन्जरी!

भो,म सपना देख्दिन- मलाई चिथोर्छ त्यसले
केस्रा केस्रा जिन्दगीको रस निचोर्छ त्यसले !

कुरूप लाग्छ रात त्यो सपनाले बेरे पछि-
सम्झनाको माछीकाँडे पहाड फोर्छ त्यसले !

एकै चोटि डढाएर
तिम्रो र मेरो मन
अतृप्त लप्का बढ्दै थियो –
परिस्थितिको /
त्यसैको अदृस्य गुजुल्टोभित्र
एउटा अनौठो परिवेश
खोज्दै थिएँ – म /
तिम्रो प्रेमका हरफहरु
मुटुको भित्तामा जथाभावि
कोर्दै थिएँ -म /

सीमलको रातो फूल
पाखाभरि फुल्न थाल्छ –
अस्तित्व बोकेर,
अनि मलाई छुन्छ प्रिय !
वसन्त ऋतुले ।
उम्रँदो मकैका बोटहरू
असिना-पानीको निर्मम प्रहार
…सहँदै बढ्न थाल्छन्

नदी वारि छ –
लोकमार्ग
पारि छ –
तारेभीर /
वारि छ -वासना
पारि -विषय /

तिमी प्रेमले जम्न खोज्यौ
म प्रेमले बग्न खोजें
शुरुबिहिन र अन्तबिहिन
सिसिफसका मिथक भए –
प्रेम – प्रवृत्ति बाटाहरु

पानीले नभिज्ने
पोलिमर’ सपना
मायाले भिजेर –
गलित छन्
कोदोबारीमा /
आगोले नडढ्ने
वैजनी आस्था
मायाले डढेर
दग्ध छन् –
कोदोबारीमा /

नआऊ भो धर्केको मनको बाटोमा
आफैँदेखि तर्केको मनको बाटोमा

तिमीलाई मिल्ने छैन कुनै सान्त्वना
खुसी सारा फर्केको मनको बाटोमा

कलमले कागजमा नलेखे पनि
कविता लेखिन्छ ।

चिद्रूप आत्माले
आकाशमा
कविता लेख्दछ ।
मन र महत्ता भन्दा पर
अप्रमेय मनका फाँटहरूमा
ईश्वर कविता लेख्दछ ।