नारायण पोखरेल

स्वरहरू निलम्बित छ
म निलम्बनमा छु
बोल्नु निर्थक लाग्छ विभेदहरूमा
मरेको मन सक्दैन उदाउन
बैभव रहित सुस्क छ
सक्तैन पलाउन
यी बिजका बिजारोपणहरू

तिमी खेल्छौ मेरा वेदनासँग
म शुन्यमा बीच रीत हुन्छु
गलित मेरा उर्लेका अनगिन्त भावसँग
सायद म कुरा गर्छु
होइन अन्मस्क्य भावमा म बर्बराउछु
कहाँली लाग्दो हुन्छ मन

आमा छन पछ्यौरी सामल बोकेकी
छोरो छ टाढा कतै बालुवाले छोपो कि
मधुरो बत्ती छ आँखा छन रसीला
आउला खुसी कहिले हो देशका नेता सडेका

पौरख सानाका खान्छन ठुला धुतेरै
घरवार उन्को ठुलो कुकुर खान्छ लाखौं रे
कस्तो संकट भोग्नु पर्ने छाप्रोछैन बसने
कमाइ गरी खानु पर्ने छैन ओछ्यान ओढने !

चोर हुन कि ६०१ कोइ त सद्धे होलानकी
पीडीत्का भाषामा कोइ बोली बोल्लान कि

जता गयो गरीव मारा भडकाइ खसम मारे थ्यो
लुछी कत्ती छोराहरु आमा टुहुरो पार्यो थ्यो
सर्वहारा अरवपति जय भनउ के देश
गरी खाने ठाँउ छैन भा का गय बिदेश

मेरा अन्तरबिरोधहरू मैसँग प्रश्न गरिरहेछन
मेरै भावनासँग खेलिरहेछन
कहिले भर्छन उत्साह
कहिले मन्द गतिमा छन
कहिले खोल्छन ढोका
कहिले बन्द गर्छन
ल्याउछन कहिले बाढी

उदासी छन मन्का उदासी यी तन्का
बग्रेल्ती छन अभाव यी बदन्का अङ्का
चाह छ चाह मन्मा गडेका
नजर छ तिमीमा किन हो अडेका

नयन छन बदामी चंचले रमिता
भुल्छु कि त जिन्दगी बाहुका ती सप्का
कोई आइ न उठाउ बेहोसी यो मिठो भो
त्यो अङ को रङ ले मिठासै मिठास छरी गो

रुप छन भावमा अभाव त सुन्य हो
चाहत को बजार्मा प्रीत त पुन्य हो
वहारका छन्द्मा वतासका आवाज छन
ह्रीदय सबका माया कै झन्कार छन

खै कन्हा कोरियछ मन
किन होला कसैले ताछे छ मन्
रक्त्त प्रवाहमा लट्पटियर छर्पष्ट छ मन !
छैन कि मलम कुनै
औषधी कुनै
बिस्राम लिन खोज्छ मन !

घेरीयर तृश्नामा निथरुक्क भयछ मन
शायद कामना का बजारमा
उर्बर मस्तिष्क्ले ! लुत्पुटायछ कि मन् ?
तस्विर साँचेर उन्कै उठछ
बस्छ मन !
के छ अरुको मन्हरु ?
न सकेको छु नज्ञाउन
न बोकेर हिडन सकेको छु !
शक्तिहीन कोल्टे फेरी दीन्छु
ट्वाल्ल हेरी दिन्छु
मन भित्र छर्पष्ट सजियका ,
ती मायाका तस्वीर्लाई
बिर्सन खोजी रहेछ मन
कतै टाडा क्षितिज पारी
उडन खोजी रहेछ
बतास सं ग अंगालीदै
बादल सङ सिङैरिंदै हिडन , कतै खोजी रहेछ मन्

बिमती हुन मेरी स्रीमती
चाका चुली को गती
रात दीन को हुन्छ परीधी
सहमती छैन , छ बिमती
बिमती हुन मेरी स्रीमती

प्रचन्डकै हो कि छबी
चन्द्र दिंदा,खोज्छिन रबी
भष्मासुर हुन्छिन गर्छिन खती
भागे भन्थे पार्बती पती
बिमती हुन ! मेरी स्रीमती

रोज रोज कै छ दङा
लाईदिउँ भन्छिन सिस्ने पङा
रस राग को सधै छ खती
अंध्यारो , अंध्यारो ! छैन बत्ती
बिमती हुन ! मेरी स्रीमती

समयका धारसँग बयली खेल्छु
सोचेको के दुनिया हुन्छ ?
केवल पहेंली देख्छु
जुन आकास र बादल
फेर्छन आ आफ्ना रुपहरू !

कायाकलप गर्छन भोग्छन
आआफ्नै भोगहरू
दूर बसेर आकृति हेर्नु
जीवन रमाइलो देख्नु
हरेक क्षणको चाहना

न काखमा हुन्छौ
न आँखामा
न मुटुमा बस्छौ
न हृदयमा
कसरी भनौ माया

शिर चढी बोल्छौ
मन तोडी हिड्छौ
मनपरी गर्छौ
कसरी भनुँ माया ?

{\rtf1\ansi\ansicpg1252
{\fonttbl\f0\fswiss\fcharset0 Helvetica;}
{\colortbl;\red255\green255\blue255;\red0\green0\blue0;\red255\green255\blue240;}
\deftab720
\pard\pardeftab720\partightenfactor0

\f0\fs22 \cf2 \cb3 \expnd0\expndtw0\kerning0
\outl0\strokewidth0 \strokec2 \uc0\u2327 \u2340 \u2368 \u2331 \u2344 \u2331 \u2367 \u2335 \u2366 \u2346 \u2366 \u2311 \u2354 \u2366 \u2331 \u2344 ,\u2325 \u2369 \u2342 \u2368 \u2352 \u2361 \u2375 \u2331 \u2344 \u2351 \u2368 \u2346 \u2366 \u2312 \u2340 \u2366 \u2354 \u2366 \

छैनौ प्रिय, जग रित्तो लाग्छ
सम्झना त छाती ! यो निचोर्छ
गरी बाधा हरायौ तिमी
यो मुटु घरी घरी मलाई नै पचार्छ !

दिएर मिठा बचन्, ती अमूल्य
अंरित सरी थियो, राग अतुल्य
रोम रोम साथ बसी, हँसायौ
आज छेडी यो मन, किन रुवायौ

यता हेरौं उता राम्रो, उता हेरौं यता
दोबाटो भो जिन्दगी, यता जाउँ कि उता ?

बिकासका लहर यता, ठुलठुला कुरा
न त गन्ध माटो को छ, न त खोला ढुङ्गा

रुपसी नजरमा तीर भो !

तिमी राम्री छौ ! म हेरिरहन्छु
हिस्सि तिम्रो, म केरिरहन्छु
छुनु हुन्न रे सुन्दरता !
म नयनपानमा, घुरिरहन्छु