भूपेन्द्र महत

हरपल हरघडी हिँड्नै पर्ने यो टेडो जिन्दगी
चाहेर या नचाहेरै बग्नु पर्ने गल्छेडो जिन्दगी

कति बुने सपनाका घरहरू बिपनामै टुटे
एउटा सोच्यो अर्को हुने कस्तो रैछ बखेडो जिन्दगी

उज्यालो नै देख्न नपाई रात हुन लाग्यो रे
भर थियो तिम्रो कुठारघात हुन लाग्यो रे

कलियुगको राम राज्य यस्तै हुँदो रैछ कि
सुन्छु चोरलाई चौतारीको बात हुन लाग्यो रे

शुभ होस दशै भन्दै कति रटनु पट्टु सरी
भोक र रोगले सुकेको छ पेट यो टट्टु सरी

खेर गयो पोहोर पनि शुभकामना दशैको
शान्ति कता पुग्यो बोली भो मेरो छट्टु सरी

रात ढल्दै गयो म गल्दै छु
तिम्रो यादमा फेरि जल्दै छु

तिमी बदली सकेकी छ्यौ
म किन मनलाई छल्दै छु

तिमी बिना गन्तब्य कहाँ
बेहोशीमै कताकता चल्दै छु

सबैतिर लुटिएपछि, आँखाबाट पोखिएँ म
दुई कदम सँगै हिँडेथे, बेसरी ठोकिएँ म

जिन्दगी तिमी साथ हिँडोस यही चाह थियो
तिमी बेग मारी कता पुग्यौ, बिचमै रोकिएँ म

कहिले रत्न भए कहिले पथ्थर यस्तै भो
अनुरागमा दाग लाग्यो कौडिमा तोकिएँ म

ग्रह दशा बिग्र्यो क्यारे, देशलाई राहु केतुले छोको छ
लौन धामी झाक्री, डाम्न पर्‍यो देश डस्ने कोको छ

लुतो खोरेत के हो कुन्नि, टन्की रहने कस्तो महामारी
फुटाऊ आऊ अब, देशभरि पाप भरिएको फोको छ

गिदी कुहिएपछि टाउको के काम, खाली गनाउँछ
फाँकौ अब साथी, यहाँ धेरै सडेका बिचराको पोको छ

भय लाग्छ अचेल, देश हरा’को सुन्न पर्छ कि!
दौरा सुराल बिर्सी, धोती कुर्ता पो उन्न पर्छ कि!

ईतिहासको ब्याज सकियो, बर्तमान धितोमा छ
पराधीन भै कतै, स्वाभिमानै थुन्न पर्छ कि!

चन्द्र सूर्य लाजले झुक्यो गोर्खे खुकुरी भुत्ते छ
धुजा भो साँध सीमाना, सबै मिली तुन्न पर्छ कि!

नयाँ बर्ष तिमी खुशीको अंकुर लिएर आउँछ्यौ कि
बेसुरमा छ रे देश एक शुर लिएर आउँछ्यौ कि

कतै छिटा रगतका, गन्ध कतै बारुदका छरिए रे
चाहिएन सुनको लंका कान्तिपुर लिएर आउँछ्यौ कि

पाइला पाइला हाबी भयो, कपट निति भन्छन
सकुनीको बिगबिगी भो रे, बिदुर लिएर आउँछ्यौ कि

देख्नेले के भन्लान छि: किन यसरी तानेको ?
जे गर्नु एकान्तमा गर्नु, कैले छैन र मानेको

ठाँउ न ठहर छ्या: कस्तो गर्नुभा’ यस्तो रहर
अटेरी नहुनु, मैले पनि छु फेरि जानेको

मात्तेको किन? के छ र नजरमा त्यस्तो मेरो
लठ्ठ हुनु भो त, छैन जादु टुनाले हानेको

भाग्यलाई दोष देको छु भैगो साथ हुनु पर्दैन तिमीले
फुट्नेको नै दुख्छ मुटु साखिली भै रुनु पर्दैन तिमीले

दु:खाईमा हाँस्न समयले सिका’को छ अचेल मलाई
चहराए नि चहराउन यी घाऊहरू छुनु पर्दैन तिमीले

म हुनु र नहुनुमा के फरक पर्छ र अब तिमीलाई
जति लागे कलंकका ती दागहरू धुनु पर्दैन तिमीले

आँखामा बगिरहेछन थोपा थोपा भै पुराना पलहरू
नयाँ घाम बोकी मेरा आँसु सुकाउनु पर्दैन तिमीले

नयाँ बर्ष, तिमीले एउटा आयाम थाल्नु पर्‍यो
चेतनाको दियालो निभाए, तिमीले बाल्नु पर्‍यो

धुजा धुजा भै मक्किसक्या छ इज्जत आबरु नि
सकेदेखि आउनु, देश यो मिलेर टाल्नु पर्‍यो

भोका छन यहाँका उपियाँ उँडुस जति डसे नि
खोजी खोजी लेराउ अचुक ओखती हाल्नु पर्‍यो

खै कसरी कुहियो टाउका ती आलु कुहिए झै
गनाउन थालेछ गिदीको फोहोर फाल्नु पर्‍यो

तिमीले जस्तो कालोलाई सेतो भन्न जानिन मैले
आत्मा बन्धकी राख भन्नेका कुरा मानिन मैले

स्वाभिमानको मोल के था’ ईमान बेच्नेहरूलाई
चोर बजारका नक्कली मान शान छानिन मैले

बिना बिधि-बिधान, कस्तो पूजाको उपसना गर्नु
शाधक फटाह थे आफूलाई योग्य ठानिन मैले

सुन्दैछु, मेची र काली पनि चेपिएको छ रे
भुत्ते भो कि गोर्खे खुकुरी नै हेपिएको छ रे

कति धितो राख्नु बिचरो छ सगरमाथा नि
धाक नलगाऊ भो लाजले सेपिएको छ रे

हात मुख जोर्न शीप शिल्प पलायन भए
बचेँका पेटमा अझै रिन खेपिएको छ रे

अरबको तातो घाममा तिम्रो मान्छे ढल्यो भन्दिनु
तिम्रै नाम जप्दा जप्दै उस्को श्वास चल्यो भन्दिनु

पूर्णिमाको जुन जस्तै तिम्रो रुप सजाउछु भन्दै
सुन टिप्न गाको मान्छे आगो भित्र बल्यो भन्दिनु

ढुङोलाई बरु मान्छेले देउता यहाँ बनाउँछन्
कुल्चिएर छाती मान्छेकै मान्छेले जात जनाउँछन्

उधारोमा नाम किनेर निर्लज दात ङिच्याउदै
सुझबुझ नभा’ स्वाँठ नै आँफैलाई ज्ञाता भनाउँछन्
कुल्चिएर छाती मान्छेकै मान्छेले जात जनाउँछन्

शान्ति जित्न युद्धमा बुद्ध पनि खटायौ रे
सुन्छु फेरि नचिनी शान्ति डाँडो कटायौ रे

उस्तै रंग, नचिन्नेलाई जे अर्थ लाए नि
खोइ के भो चिनी हो भनि नुन चटायौ रे