सबैतिर लुटिएपछि, आँखाबाट पोखिएँ म

सबैतिर लुटिएपछि, आँखाबाट पोखिएँ म
दुई कदम सँगै हिँडेथे, बेसरी ठोकिएँ म

जिन्दगी तिमी साथ हिँडोस यही चाह थियो
तिमी बेग मारी कता पुग्यौ, बिचमै रोकिएँ म

कहिले रत्न भए कहिले पथ्थर यस्तै भो
अनुरागमा दाग लाग्यो कौडिमा तोकिएँ म

मोल मोलाई धेरै भयो तिमीले छाडेदेखि
लाग्छ समान सरह लिलाममा जोखिएँ म

फुलै बिझ्न थाले पछि काँडा नि बिचरो भयो
दु:खाइमा होस कहाँ, नसोध किन झोकिएँ म