राजेश रुम्बा लामा

तिमी मेरो फूल हौ
तिर्खा मेट्ने मूल हौ

आँखैभरि छाउने
सपनीको हुल हौ

तिम्रै हुँ म सधैंभरि तिम्रो कसम खान्छु प्रिय
हाजिर छु म तिम्रो सामू जे जे भन्छौ मान्छु प्रिय

पर-पर नहुनु है मुटु भित्र राखिसकें
उस्तै परे मोहनीले तिमीलाई तान्छु प्रिय

ब्याजको के कुरा तिम्ले देको ऋण काफी छ
माया लाउन वर्षौं हैन एक दिन काफी छ

स्वार्थमा लिप्त भई दिएको माया भन्दा
निस्वार्थ नै सही बरु तिम्रो घिन काफी छ

अप्ठ्यारोमा पर्दा हात दिन्छ मेरो साथी
परी आए पीरमर्का थाप्छ आफ्नै छाती

खुट्टा तान्ने प्रवित्तिलाई चट्ट त्यागेर
आफ्नो स्वार्थ नहेरी तान्छ मलाई माथि

आजभन्दा भोलिभन्दा घर जाने दिन आ’छ
उन्को लागि न्यानो माया सँगै लाने दिन आ’छ

उन्कै लागि के के किनें हेर्दैछु म हिजोदेखि
कोशेली यो लान पोको पन्तुर बान्ने दिन आ’छ

हामी बीचको सबै दुरी आऊ मेटाऔँ आज हामी
यौवनमा बग्दै बग्दै दोभान भेटाऔँ आज हामी

रसिलो त्यो तिम्रो जोवन भुन्भुनाई चुम्छु अनि
उन्मत्त वैंश कस्तो हुन्छ देखाऔँ आज हामी

आजभोलि तिमी त्यसै रिसाउँछौ
तर पनि थोरै माया मिसाउँछौ

दु:ख बिसाउने चौतारी पो ठान्यौ
भएभरको पीडा ल्याई बिसाउँछौ

संकुचित विचार त्यागी खुल्ला आकाश हेर्ने गर
उदण्डता आफ्नो सबै बोधित्वले घेर्ने गर

कुनै बेला जित्न खोज्ला अविवेकी मन्ले
नफुस्किने गरी त्यो नियमले बेर्ने गर

आजभोलि उन्को न्यानो प्यारो साथ छ
खानलाई ताजा मिठो तातो भात छ

प्रवासमा अभाव थ्यो ममताको
यति गर्छे माया ऐले खातैखात छ

सधैं हुन्छ र रात ? अब त उज्यालो छाउनैपर्छ
प्रकृतिको नियम छ दु:खपछि सुख आउनैपर्छ

जति गर्नु गर्‍यौ थिचोमिचो अन्याय अत्याचार
कानुनी राज्य भए अब त निसाफ पाउनैपर्छ

दुखेन यो मन कहिल्यै पहिले दुख्यो आज जति
बन्द यो ओठ छ होश गुम छ आँशु त कतिकति ?

ओईराएँ भएभरको माया हृदय रित्त्याएर
कठोर् रैछ मुटु तिम्रो रहेनछ माया एक रत्ति

देशको राजनीति उथुलपुथल र केही आफ्नै नितान्त व्यक्तिगत बाध्यताले घरदेश छाडी परदेशको यो खाडीमा पाइला टेकेको पनि कति छिटै छ वर्ष पुग्नै लागि सकेछ । पछाडि फर्केर हेर्दा कहाली नै लाग्ने भैसकेछ ।

हाल देशको राजनीतिले केही आशा लाग्दो किरणहरू छर्दै गरेको अवस्थामा मेरो जीवनले पनि निराशपनलाई केही हदसम्म भए पनि पन्छाएको पाएको छु । यतिखेर म जिन्दगीको परिभाषा बुझ्न सक्ने भा’छु ।

पत्थरले हाने पनि सोचेँ कुनै फूल थियो
सर्पलाई आफ्नो ठानेँ मेरो ठूलो भूल थियो

छताछुल्ल पोखिदिएँ खुसीहरू उन्को सामू
खुसी लिई चोट दिई बदलाको शूल थियो

धेरै भयो नभेटेको के छ तिम्रो हाल?
चिल्ली तिमी भएछौ नि पुक्क रैछ गाल

काला थिए आँखाहरू कालै थिए छाला
निलो देख्छु आँखाहरू टल्केछ ती खाल

जल्छन भने आरिसे जल्नदेऊ भैगो छोड
दन्दनी भित्रभित्रै बल्नदेऊ भैगो छोड

सायद जिन्दगीको परिभाषा आज म बुझ्दैछु
बर्षाएर अतीतलाई आफै माथि रुझ्दैछु

सप्ना देखेँ आज राति उनको जस्तै मैले
मुहार देखेँ बलेको त्यो जूनको जस्तै मैले

आउँछु म छिट्टै अब तिमी किन रुन्छौ कान्छी ?
हेरि बस मेरो बाटो मलिन किन हुन्छौ कान्छी ?

तिम्रै थिएँ हिजो अस्ति आज पनि तिम्रै हुँ म
भड्काउने तिन्का कुरा मन्मा किन गुन्छौ कान्छी ?

पित्तो जत्रो चित्त बोक्नेहरूको भीड देखें
छुरा बोकी रामराम घोक्नेहरूको भीड देखें

सिन्का सोत्तर नभाँची ढल्या लोटा नउठाई
आदर्शको गफगाफ खोक्नेहरूको भीड देखें

नमिठो त्यो जिन्दगीको कथा सुन्दैछु
कथाभित्रको रुवाउने व्यथा सुन्दैछु

सिंगमर्मरको महल देख्थें उस्को जिन्दगी
बनिबुतो गरेर साँच्या ज्याथा सुन्दैछु