राजेश रुम्बा लामा

अलिकति आक्रोश
अलिकति उत्तेजना
अनि, अलिकति पीडाको बिस्कुन
मनभरि बोकेर
रेगिस्थान छिरेको नि बर्षौं भएछ

समयको सम्भोगसँगै
स्खलित मेरो मन
आज निक्कै गलेको छ
सायद हलचल गर्नै नसक्ने गरी

प्रिय जून,

यतिखेर मेरो मनमा तुवाँलो छाएको छ । मेरो भिर, पाखा र फाँटहरू म धुलाम्मे देख्दैछु । यद्यपि तिम्रो मन्द मुस्कानले भने मलाई स्वर्गीय आनन्द दिलाईरहेको छ । म हरपल तिम्री यादको संजीविनी पिएर बाँचिरहेको छू यो उजाड उजाड मरुभूमि अर्थात क्याक्टस फूल्ने शहरमा ।

चैतमासको घाम रनक्क रन्केको छ । जमिन भतभती तातेको छ । घरबाट यतै कतै निस्किन पनि बडो गारो । पसिनै पसिनाले लुछुरुक्क भिज्ने । शायद घर देश छाडी परदेश एसीको चिसोमा बस्ने बानीले होला यो ज्यानलाई घरदेशमा घामपानी पनी लाग्ने ।

बल्ल बल्ल दुई वर्षमा घर गाको, दुई महिना बिदा पाको । त्यसै त्यो समयलाई घर्किन दिनुहुन्न भन्ने लागिरहेको थियो । त्यसै समयमा भाइ गाउँबाट चितवन आइपुग्यो र “दाइ जाउँ मेरो ससुरालीतिर घुम्न” भनेपछि के खोज्छस् कानो आँखा भने जस्तो भो मलाई ।

हामीलाई देखेर ऊ मुस्कुराइरहेछ
आफ्नै भाग्य लेखेर ऊ मुस्कुराइरहेछ

सहनशील, धैर्यवान, परिपक्कता छ
सारा दु:ख छेकेर ऊ मुस्कुराइरहेछ

तिम्रो मुहारमा आभा चल्दैछ
वैंशालु मात लाग्ने हावा चल्दैछ

सोह्र सत्रको अनुमान गरें
जीउभरि तातो लाभा चल्दैछ

१)
वतास चल्छ अनि डाली झुल्छ
वसन्त आउँछ अनि फूल फुल्छ
उमंङ्ग लिई सधैं हिडे तिमी
आकाश पनि रङ्गिएर खुल्छ

गुटबन्दी भएपछि फुटाफुट भो
गृहकार्य गर्दा गर्दै कुटाकुट भो

निभ्न लागे दियो आमा बाल्न आउँछु म
तेलसँगै परे रगत हाल्न आउँछु म

सुन्दर शान्त मेरो देश अक्रान्त पार्नेलाई
अस्त्र शस्त्र प्रयोग गरि फाल्न आउँछु म

माया गर्छु भन्नेले नै घात गर्न थाल्यो
अचानक मुटु आज गाँठो पर्न थाल्यो

देवी ठान्थें उसैलाई मन् मन्दिरमा राख्थेँ
पिलाउँला अमृत् भन्थे विष छर्न थाल्यो

रित्तो छ हात रित्तो छ साथ के दिउँ भन त
नसक्दा दिन लाजले मैले के लिउँ भन त

तिम्ले सोध्यौ कस्तो यो जिन्दगी?
मैले भने सस्तो यो जिन्दगी

प्रश्न उस्तै जवाफ उस्तै दिएँ
सोचेँ हाम्रो जस्तो यो जिन्दगी

तिमीलाई के दिऊँ मायालु जुन कुरा खास होस्
जहाँ जाऊँ जता जाऊँ त्यो उपहार तिम्रो पास होस

मैले दिएको ती कुराले तिमीलाई पनि याद आओस्
अतितका तारा फुल्ने एकान्तमय रात आओस
अन्तै त्यो मन पुगे पनि मेरै यादको बास होस
त्यस्कै निम्ति मैले दिएको उपहार तिम्रो पास होस

माया लाको न दिन न लिन ए हजुर
आजभोलि माया मार्यौ किन ए हजुर?

प्रखर त्यो घाम तिम्रै शिरमाथि हुँदा
साथमा हुने आफ्नै छाँया चिन ए हजुर

जानु थियो टाढा फेरि नजिक् आयौ किन?
मार्नु थियो माया फेरि आफै लायौ किन?

सँगै बिताएका ती रातहरू भुलिदेऊ
हामीबिच भएका ती बातहरू भुलिदेऊ

जसो गरी भेट्यौ उसै गरी छुट्यौं पनि
मिलनका मिठा मिठा ती साथहरू भुलिदेऊ

मेरो घरको बाटो हुँदै बेहुली बनी जाँदा
फर्की समेत हेरेनौँ तिम्ले मै रोँइ रहँदा

हेरिरहेँ देखेसम्म मनमा आशा बोकी
तिमीले डाँडा काटेपछि गयो आशा पोखी
चिन्न मैले सकेन छु सँगै हुँदा छँदा
चिने बल्ल पराईसँग डाँडा काटी जाँदा

बिज के रोप्यौ आखिर फल त्यही नै फल्दछ
सल्केको झिल्को थप्दछौ घिउ दन्दनी बल्दछ

यस्तो हो आगो न आफ्नो भन्छ न पराई भन्दछ
दन्दनी बल्छ जब त्यो आगो संसारै जल्दछ

हामी दुईको बाँच्ने आफ्नै पारा थियो
माया प्रेमको साक्षी संसार सारा थियो

घर मेरो आकाशमा त्यहीँ बस्थेँ म त
त्यहीँ मेरो आफ्नै प्यारो तारा थियो

छोडी जाँदा जिन्दगीको रोडमा खोजेँ
अनगिन्ती गल्छेडा र मोडमा खोजेँ

१
डालीबाट सुक्या पात झैँ झर्न मन लाग्छ
कुवाएर यत्र तत्र देहा छर्न मन लाग्छ
अर्थहिन जीवन निभ्छ मेरो माटो हाँस्छ भने
साँच्चै आजकल अहिल्यै मर्न मन लाग्छ