अग्लो हिमाल हाम्रो यो देशमै सुहाओस्
चिसो बतास जस्तो माया त्यहाँ सुसाओस्
पारै नपाइने छन् यात्रै हिंडेर आओस्
यो निन्दगी नदी झैं गन्तव्य भेट्न धाओस् ।।
इच्छाहरु अनेकौं बासी हुँनै नपाऊन्
नारी कतै नजाऊन् लोग्ने फिरेर आऊन्
मौका छ न्याउलीले यो प्रेम गीत गाओस्
यो निन्दगी नदी झैं गन्तव्य भेट्न धाओस् ।।
होम सुवेदी
विधाता छन्द याे रोजी सबैले गीत यो गाअाैं
उता खोजेर के मिल्छन् नखोजी देवता पाअाैं
सुनाई सक्नु के हामी स्वयंलाई लखेट्तै छौं
स्वयं भित्रै बरु खोजे मनैमा देवता भेट्छौं ।।
सजाएका सबै मूर्ति यहाँ हामीहरु पुज्छौं
उता यो स्वार्थमा पर्दै यता हामीहरु जुध्छौं
वृथा यो जिन्दगानीमा पराइको गला रेट्छौं
स्वयं भित्रै बरु खोजे मनैमा देवता भेट्छौं
होम सुवेदी
तप्प तप्प जलधारा चुल्ठाबाट चुहाउन मनाही छ
मुलायम केशलाई भनिदेऊ धेरै सुहाउन मनाही छ ।
सक्छौ भने रेसमी रुमालले बेर त्यसलाई
खुला राखेर जथाभावीकाहरुसँग छुवाउन मनाही छ ।
बरु चुवाको फूलमालाले विन्यास गर त्यसलाई
हामी आँखा छोपौंला बरु धेरै हरेस खुवाउन मनाही छ ।
कति भाग्यमानी र प्यारो रहेछ त्यो चुल्ठो
उसको श्पर्श सुखसम्म नपाएकालाई रुवाउन मनाही छ ।
च्यातिएको मायालाई टालिराख्या छु
तिमी आउने आसमा टुकी बालिराख्या छु ।।
नसम्झनु मैले माया मारे भनेर
तिम्रो आशा मनमा अझै पालिराख्या छु ।।
ढोका बन्द गर्नै पर्ने रीत यहाँ छ
तर मैले पारदर्शी जाली राख्या छु ।।
आँसु झार्न नपाएर सारै सकस भो
आँसु थुन्ने परेलीको आली राख्या छु ।।
खपिसक्नु छैन जाडो चिसो बढेर
तिमी आउँछ्यौ भन्दै ओछिन खाली राख्या छु ।।
गजलः
रागविराग
बुढेस कालमा मायाप्रीति लाउनु पर्या छैन मैले
हुन ता हो लगनगाँठो सम्म गर्या छैन मैले ।।
दोधार हुन्छ मनमा अझै किन हाेला अहिलेसम्म
मायाको बिउ जथाभावी कतै छर्या छैन मैले ।।
माया गर्न कठिन खोलो तर्नु पर्छ भन्दा रैछन्
कता खोलो तर्नु जँघार सम्म तर्या छैन मैले ।।
पक्कै पनि बुढेसकाल अाएकै हाे जान्दछु म
तरै पनि कपालमा ध्वाँसो छर्या छैन मैले ।।
फुक्का साँढे जस्तै केही राखापाखा चर्दा रछन्
तिनका जस्ताे जथाभाबी खेत चर्या छैन मैले ।।
गजलः
शहर मात्र हेर्नैहरू गाउँकाे पनि याद गर
आफू तिमी जन्मिएकाे ठाउँकाे पनि याद गर ।।
सधैं भरि ब्याजै मात्र तिर्न कति मरिहत्ते
कहिले काहीं ऋण तिर्दा साउँकाे पनि याद गर ।।
एकै पटक उफ्रिएर अकास कहाँ छुइन्छ र
माथि कतै ठाेकिएला टाउकाे पनि याद गर ।।
बाेकेका छाै बाेकेका छाै ऋणकाे भारी राताे दिन
संसार भरका अाशामी हाै साहुकाे पनि याद गर ।।
अासामीका रूपमा सधैं परेका छाै भड्खालाेमा
असुल्रनलाइ थाापिएकाे दाउको पनि याद गर ।।
गाँस केही कटाएर देशकाे ऋण तिर्नु अब
शरीर झिर्न भाका अामा बाउकाे पनि याद गर ।।
सबै याद मनबाट अस्ताई जाउन्
भन्यो फेरि झन् झन् उदाउँदा रहेछन् ।।
नजीकै बसेमा असल् हुन्छ भन्थे
उनी दूर बस्तै सताउँदा रहेछन् ।।
हुँदा दूर देशमा हुँदै हुन्न माया
कहाँ हुन्छ झन् झन् फसाउँदा रहेछन् ।।
उता खाडीका गर्मीको देशबाटै
मुटुमा निसाना लगाउँदा रहेछन् ।।
नसोचूँ भन्यो लौ धरै पाइएन
नयन आँसु धारा बगाउँदा रहेछन् ।।
म ता स्नेहले प्रेम सञ्चार गर्थें
उनी ता रगत नै चुहाउँदा रहेछन् ।।
परिवारको गर्न थालेर चिन्ता
नखाई नखाई अघाउँदा रहेछन् ।।
गजलः
फलेको वृक्षको हाँगो झुेक झैं झुक्तथ्यो नानु
म केही छिन नबोल्दैमा सलक्कै सुक्तथ्यौ नानु ।।
अलिक घुर्की लगाएरै म हिंड्थें केही तर्केर
नजारे झैं गरी बाटो निरन्तर ढुक्तथ्यौ नानु ।।
भएको छैन क्यै गल्ती भएमा माफी चाहन्छु
क्षमा गर्नै ढिलो गछ्र्याै स्वयं नै दुख्तथ्यौ नानु ।।
म तिम्रो स्पर्शको तृष्णा मुटुभित्रै लिई हिंड्थें
तिमी गल्ती स्वयं गथ्र्यौ त्यसैमा चुक्तथ्यो नानु ।।
अगाडि आउने इच्छा मलाई ता हुने गथ्र्याे
नदेखे झैं गरे जस्तो गरेरै लुक्तथ्यौ नानु ।।
चाैपाल छन्द
आसै थिएन भेट्ने यो के भएछ नानू
बिर्सिसकेको छु मैले सम्झाउँछ बाँसुरीले ।।
धेरै भएछ हाम्रो सम्बाद शून्य नानू
झङ्कार गर्छ पैदा तिम्रै नयाँ चुरीले ।।
खाडी पसेर मैले धेरै कुरा गुमाएँ
कैले नसोच नानू बिर्स्यो नि निस्ठुरीले ।।
खाई कसम अनेकौ हामी अलग भएथ्यौ
बाचाहरु उडाई लग्ला कि यो हुरीले ।।
पक्का गरी समाऊ बलिया ती पाखुरीले
छाती म थाप्छिदिउँला रोप्नु त्यहाँ छुरीले ।।
रंगसप्त साउँद
गाँजरी डोटी
हल मुम्बई
देउडा गित
१) तली खेत सीऊती सेरा धानखायो गुनाले
रात दीनै घरको झल्को प्रदेस हुनाले।।
२) कोई साउदी छन कोई दुबई छन कोई नेपालै भित्र
सन्चो छके बिसन्चोछमेरा फेसबुक मित्र।।
३) की सम्झना गाऊ घरको कीत फेसबुक साथी
जिन्दगी धौ काट्नु भयोठाऊ होलाके माथी।।
४) की जिन्दगी सुखी होईजाउ की न लागौ रीन
बालकालै प्रदेसी भयl हास्न्या खेल्न्या दीन।।
५) रातभरी गेटको डीउटीआखॉ आसु चुना
प्रदेसी लाई सम्झी होला घर परीवार रुना।
आशा !