पारखी माइला तामाङ

(१)
कहिले अघि कहिले पछि, सर्दैछौ किन तिमी ?
बुझेर पनि नबुझे झैं, गर्दैछौ किन तिमी ?
बहानाको अनेकौं चट्टानहरू बिछ्याएर,
अथाह मेरो माया, पछार्दैछौ किन तिमी ?

(१)
घामको दिन जूनको रात, फरक-फरक कुरा ।
फुल्ने फूल नफुल्ने झारपात, फरक-फरक कुरा ।
त्यहाँ बसी किन तिमी गर्छौ विलौना ?
मानवलॊक र मसानघाट, फरक-फरक कुरा ॥

(१)
धेरै छन् पीरव्यथा, बुझ्न बुझाउन गाह्रो छ
हुन्न कहिल्यै सोचे जस्तो, खै ! के तगारो छ ?
एक्लो मन एक्लो ज्यान यो मोरो ‘काले’लाई,
मानवलोक भन्दा त, मसानघाट प्यारो छ ।

(१)
जिन्दगी संघर्ष हो, धेरै हरेश नहोऊ ‘काली’
बितेका ती पलहरु, सम्झेर अव नरोऊ ‘काली’
हार पछि जीत पनि पछ्याउँदै आउँछन् अरे,
नया सपना संगालेर, लड्न तयार होऊ ‘काली’

राति १२ बजे
सुनसान रातमा,
मेरो माया उपर
जब तिमीले अस्वीकृति जनायौ…..
मुटु दुख्यो,
छाती चर्कियो ।

म्हेन्दो ह्राङ्नोन सर्चिगाई, म्हेन्दो ह्राङ्नोन ङेचिगाई
एला माया ङाला माया, लानी दोसि फेचिगाई

दिननोन-म्हुननोन चु मि ङिरी, एनोन मुला च्योचिबा
चु तिङ न्हाङ्ला ढुकढुकीरी, एनोन मुला कोचिबा
एनोन ङाला सेमला म्हेन्दो, एनोन ङाला तिङला डा
ए आरेमा चु सेम ताङ्बा, आरे ङाला स्यान्दो ग्ला

(१)

दीर्घायू होस् उमंग छाओस् ।
भगवान सदा दाहिने रहोस् ।
रोजेको बाटो देखेको सपना,
पुरा-पुरा होस् अधुरा नहोस् ॥

नजाऊ न टाढा-टाढा, आऊ न मेरो छेउ
नरिसाऊ न माया तिमी, लौन बोली देऊ

लाग्दैन भने जस्तो, मुटु दुख्ने गरी
आजभोलि हिँड्छौ किन, आँखा तरी-तरी
गल्ती भए माफ गर, गर्छु लाख बिन्ति
मर्न पनि तयारी छु, म त तिम्रो निम्ति

चितोजिगा क्रासिमामले, सेमरी दुङाल नासिमाम
सिबा न सोबा ताजी ङामले, ए पापीसे लासिमाम

रा छामा थेन मे छामा, ए-ङा ग्लागिरी क्लाङ्मुबा
सेमला म्हेन्दो स्होसिमाम, चु तिङरी एदान थान्मुबा
ए निजिगोम अर्कुदेनले, ङाला मायादा ख्लासिमाम
सिबा न सोबा ताजी ङामले, ए पापीसे लासिमाम

आँखाले आँखा पो हेरेथेँ, मुटु पो दुख्न थालेछ ।
दुखाई भित्र ढुक्ढुकीमा, पिरती फुल्न थालेछ ॥

के माया बस्यो खै ! कुन्नि, सतायो मलाई अति नै
सम्झनामा तड्पिँदै, गाह्रो भो जिउन अति नै ।
आईदेऊ न लौन आजै नै, छाँया बनेर तनसँगै
छाईदेऊ न लौन सधैँ नै, माया बनेर मनसँगै ॥

अन्जानमै तिम्रो समीप, झर्न आएँ म
मस्तिष्कमा तरंग, भर्न आएँ म

कहाँकी हौ भन तिमी, के हो तिम्रो नाउँ
रहर बोकी चिनाजानी, गर्न आएँ म

जनम-जनम बाँच तिमी, म त मर्दैछु ॥
कात्रो ओडी मसानघाट, बसाइँ सर्दैछु ॥

घातमाथि घात भयो, टुट्यो साहरा
व्यर्थ यो जिन्दगी, ‘डोम’मा भर्दैछु ॥

घरी-घरी आँखाभरि, हेरिरहन पाऊँ तिमीलाई
माया गरी अँगालोमा, बेरिरहन पाऊँ तिमीलाई

संसार शुन्य लाग्दछ, पलभर तिमी नपाउँदा
हरेक श्वासप्रश्वासमा, फेरिरहन पाऊँ तिमीलाई