दिवाकर भट्टराई

अन्तत मायागर्ने मान्छे, चिन्छौ एकदिन ।
जीवनका हरघडीमा साथ, दिन्छौ एकदिन ।

घृणित तिम्रो विचारदेखि, कोसौ टाढा छु
पिसाचुसँगै भौतारिदै, हिड्छौ एकदिन ।

धन्य प्रभु तिमी, सबै सामु बचाउदै छौ
बुबा आमा भाइ, सबै सामु नचाउदै छौ

भुलेर नि सधै जसो, आगनीमा डुले म
प्रेम रोगी ठान्दै, सबै सामु जचाउदै छौ

१)
दुध पाउने पसलमा, सराब छ यहाँ
बुद्धको देशमा सान्ति, धराप छ यहाँ
आफू अनुकुल हुदा,कानून सर्बप्रिय रे
नाता कृपाबादको, करकाप छ यहाँ

जिन्दगीभर सधैभरि, रुवाएरै किन छोड्यौ
बाचाकसम खाएका ती, तुहाएरै किन छोड्यौ

आँशु पुछ्ने कोही छैनन्, अज्ञात छन् सबैजसो
थोपा-थोपा गर्दै सारा, चुहाएरै किन छोड्यौ

घामको किरण यत्ति साह्रो, किन चढेको होला
दु:खको संसार प्रतिदिन, किन बढेको होला

अधिकार दिलाउन, खोस्रा नारा बाढ्नेहरू
जनताको हार हुनेभए, किन लडेको होला

प्यास सायद मेट्यौ होला, मूल नबिर्स साथी
महासागरमा पुग्नु छ तर्ने, पुल नबिर्स साथी

निरन्तर सर्बप्रिय पात्र बनेरै, बाँच्नु ठुलो कुरा
सहारा काँडाको लिन्छौ त, फूल नबिर्स साथी

संबिधान लेखनलाई धकेल्ने, तारिख कहिलेसम्म
सधै जनताको शासन नचल्ने, आखिर कहिलेसम्म

धरापमा संबिधान, गणतन्त्र गुम्ने खतरा बढ्दै छ
मतभेदले जनतालाई छल्ने, आखिर कहिलेसम्म

कोही हुनुपर्छ माया गर्ने मान्छे, चिन्दै छ रे
सुनिन्छ जतै सस्तोमा मान्छे, किन्दै छ रे ।।१।।

अशान्ति हाहाकार, शान्तिको महसुस कहिले
सुख पाउला कसैले मान्छे, छिन्दै छ रे ।।२।।

अँश्रुधारा बगिसक्यो हर्षको आँसु, झार बरु
जिम्मेबारी थेग्न नसक्नेले खुसी, मार बरु

कि त वारी, कि त पारी चिच्याई चिच्याई
दोषको भारी नथुप्रयाऊ दुबैलाई, पार बरु

मुस्किलले खुसीको संसार, मिलाउदै थे
न्याय निसाफ निर्दोषलाई, दिलाउदै थे

जान्छन् कि कोही यहाँ,सत्यको पथमा
बलजस्ती एकोहोरो नून, खिलाउदै थे

अजम्बरी माया थियो, टाँढा बनायो कस्ले
दिलमा डेरा जमाई खै, छाँडा बनायो कस्ले

भैगो बिर्सु भने पनि, पीडाले छाती पोल्छ
समाज बीच हर पलमा, गाँढा बनायो कस्ले

मायाको कसिलो गाठोले, किन बेरेको खै
बुझाउदिनन् बुझ्दिन पत्र, किन केरेको खै

यादमा झुमी न्रिदोष, नसालु मृगनयन
अस्पष्ट आक्रमक रुपमा, किन हेरेको खै

बल्ल तल्ल आए हेर, फर्कु कसोरी
भेटिएको छिनभर मै, तर्कु कसोरी

अन्तिम भेटको, सिधा निम्तो मानी
आखाको कर्के नजरले, झर्कु कसोरी

दोहोरो प्रेममा बाचेका, छुटेर कहाँ जानु
त्याग सबैजसो अहंकार, फुटेर कहाँ जानु

प्रेमीको भूमिकामा नजर, जुधाउनु कति
निश्चित स्वार्थ लिई, लुटेर कहाँ जानु

मनगन्ते कुरामा भुलाउने, बानी मान्छेको
पराईको घुम्टोमा लुटुमुटी, जानी मान्छेको

मायाकै भरमा खान पाइन्न, कसैले भन्थे
साथ पाइन् कि दोबाटोमा, दानी मान्छेको

सक्दिन म भुल्नलाई, हृदयमा बसेपछि
बिषरुपी सर्प जस्तै, हरक्षणमा डसेपछि

आँखाहरू रसाँउछ, बेदनामा छाती दुख्दा
बिझ्ने कसिङ्गर बनी, नानीमा पसेपछि

उनको मेरो भित्री कथा, बोल्यो कसैले
पिरतीको नसामा जहर, घोल्यो कसैले

ओठमा मुस्कान, हृदयमा पीडा बोकी
चित्कार यथार्थतामा, खोल्यो कसैले

सरस्वती पुकार सुनिदेऊ, अज्ञानता बढ्दो छ
देशका जवान विदेशिए, सुन्यता बढ्दो छ

कला संगीत सहित्यको, देवी समान हौ
जन-जनको उमंगमा, मौनता बढ्दो छ

निसन्देह प्रेम बज्रपात, नहोश प्रेम दिवसमा
रातो गुलाब अज्ञात, नहोश प्रेम दिवसमा

नयनको पर्दामा नलुकाउनु,यादलाई कसैको
खोल्नुहोश चाडो रात, नहोश प्रेम दिवसमा

छोडी नजाऊ एक्लै म, रुन्छु होला
फर्की बोलायौ भने म, सुन्छु होला

बिछोडपछि भुली, बिर्सी गयौ भने
नविन भावी गाथा म, बुन्छु होला