अमृता लम्साल

”नमस्कार !” एउटा सार्वजनिक जमघटमा धेरै वर्ष अगाडि देखिको परिचित अनुहार देखेपछि आफू बसेको स्थानबाट उठेर गई उँहालाई आफ्नो जुम्ले हात जोर्दै आफ्नो पुरानो पहिचानलाई नवीकरण गर्ने प्रयास गरें ।

ऊहाले शीरदेखि पाउसम्म यसरी आफ्नो नयनलाई दौडाउनुभयो कि, मानौ म अन्तरिक्षबाट झरेकी उदेक लाग्दो ’जन्तु’ परें।

मानिसहरूको नजरमा तिमी ‘चन्द्रमा’ भएकै कारण स्त्री लिँगमा दरिन्छौ
तर म भने तिमीलाई विपरित ‘लिँग’ कै साथी ठान्न चाहन्छु ।

हरेक दिन झिसमिसेमा घरबाट निस्कँदा, सधैँ तिमी मेरो साथ हुन्छौ,
जब तिमीलाई पूर्ण-चन्द्रको रुपमा देख्छु, मन खुसीले भरपूर हुन्छ
लाग्छ, त्यस दिन तिमीमा कुनै नीराशा र दुःखले घर बसाएको छैन ।

नेपालका “महिलावादी”हरू मध्धेकी एक शशक्त “महिलावादी” नेत्री डाक्टर रेनु भण्डारीको एउटा भनाईले सरक्कै ध्यान तान्यो । उहाँलाई कुनै मन्त्रीले आफूलाई “महिलावादी” होइन “महिला अधिकारवादी” भनेर परिचय बनाउन सल्लाह दिएछन; यसको जवाफमा उहाँको भनाइरहेछ, “म एक महिलावादी हुँ र म त्यसै भनिनमा गर्वको अनूभूति गर्दछु ।”

तिमी वारम्वार ‘समर्पण’ शब्दको प्रयोगले ‘कविता’ सुन्दर बनाउने प्रयत्न गर्छौ,
म त्यही शब्दको आडमा ‘प्रेम’ सफल पार्ने धोको राख्छु!
तिमी कागजमा मसि पोतेर रोमन्चित बन्न चाहन्छौ,
म जीवनलाई रोमान्चक बनाउन चाहन्छु!
तिमी मान या नमान
फरक यत्ती मात्रै छ तिमी र म मा!

बुद्धिमान मानिसले अरूका अनुभवबाट सिक्छ । अब यो पुस्तक पढ्ने जोकसैलाई विजय कुमारका जीवनबाट सिकेर आफ्नो जीवनलाई सार्थक बनाउने अवसर मिल्नेछ। आफूलाई प्रगतिपथमा लगाउन चाहने प्रत्येक मध्यम वर्गीय मानिसको भगीरथ प्रयत्नको एउटा भरपर्दो दस्तावेज हो यो ।

“मैले तिमीलाई यदि असुन्दर बनाउनु पर्यो भने मेरो एउटा सानो व्यवहारले त्यो काफि हुन्छ ।… Read More »शब्दमा कवि तथा गीतकार विप्लब प्रतीक

“ताउ……………ताउ ……….ताउ !” एउटा व्यक्ति कन्टिनेन्टल एयरलाइन्स्को गेट एजेन्टसंग बाझ्दै थियो | उसको भाषाको ध्वनीबाट लाग्दथ्यो, उ एसियाको कुनै एक देशको हो | हुनत, उसको अनुहारको बान्की मंगोलियन जस्तो थियो तर मेरो ठ्म्म्याइमा उ चाइनीज हुँदै होइन, चाईनिजको जस्तो तिच्छरो र शुष्क भाषिक लयमा उ बोलिरहेको थिएन | उ भियतनामी हुने सम्भावना अलि कम लाग्यो, किनकी, गेट एजेन्ट उसलाई ”महाशय ली !” को नामले सम्बोधन गरिरहेकी थिई | साधारणत, भीयतनामीहरुको थर भुन, नाग्युन,ग्युन यस्तै यस्तै हुने हुँदा, उ कोरियन हुन सक्ने सम्भावना प्रबल थियो |

”देशले रगत मागे, मलाई बली चढाउ………..उ नेपालीकी छोरी” आदरणीय स्वर्गीय गोपाल योन्जनले संगीत तथा स्वर दिएर अजर अमर बनाएको सदाबहार राष्ट्रिय गीत !
”सयौँ थुँगा फूलका हामी एउटै माला नेपाली…………” संगीतकार अंबर गुरुङ्ले आफ्नो उत्कृष्ट संगीत दिएको नेपालको विद्यमान राष्ट्रिय गीत !
तर उहाँहरु दुबै जन्मजात नेपाली भने हुनुहुन्थिएन;
तर उहाँहरुको नेपालप्रतिको निष्ठा, त्याग र समर्पणले एउटा जन्मजात नेपाली कहलाएको ब्यक्तित्वलाई समेत आफ्नो छाँयामा पार्न सक्ने गरी ”नेपाली” बन्नुभयो ।

”हामी ती नारी जाति हौँ, जसले हजारौँ बर्षदेखी मानवीय सन्तुलन कायम गर्दैआएका छौँ | मानव जातिमा हाम्रो सँख्या धेरै छ तापनि हामीले छायाँको रुपमाबाँच्नु परेको छ |”

अमेरिका आएको दश वर्ष बितिसकेछ, एकछिन घोरिएँ, मनमा लागेका खसखसलाई यो स्तभ्ममार्फत तपाई पाठकहरुसमक्ष प्रस्तुत गर्ने कुरा सोच्न लागें । “आ-मरिखा”(अमेरिका) आएर के के उपलब्धी गरिछु त ? भनेर सोचेँ । ब्यक्तिगत जीवनकै कुरो गर्ने हो भने लड्दै-पड्दै भएपनि कस्तै बिषम परिस्थितिमा पनि हारेको छैन, कसैसँग हात थापेर खाएको छैन, आफ्नो स्वाभिमान बेचेको छैन ! त्यो भन्दा ठूलो उपलब्धी अरु के हुन सक्थ्यो होला र ?

तर ती कुराहरुले सार्वजनीक जीवनमा त्यति महत्व राख्दैनन, त्यसैले त्यतातिर नजाउँ ।

”मेरो राष्ट्र मेरो मुटु एशियाको धरोहर !
मासिन्छ कि, कतै भन्दै लाग्छ चिन्ता बरोबर !!”

कवि गोपाल रेग्मीको कविताबाट उध्रित गरिएका हुन । त्यो पीडा कवि गोपाल रेग्मीको मात्रै होइन, देशलाई हृदयदेखि नै माया र सम्मान गर्ने हरेक नेपालीको मनको पीडा हो ।

बिहानीको झिस्मिसेमै न्युयोर्क स्थित विश्व प्रसिध्द ट्वीन टावर मध्धेको साउथ टावरमा रहेको आफ्नो कार्यालय फिड्युसियरी ट्रस्ट हिँडेको एक पति आफ्नी पत्नीलाई सदाझैँ आफ्नो कार्यालयबाट फोन गर्छन; त्यति बेला बिहानको साढे आठ बजेको हुन्छ |

उनिहरु बीच सामान्य भलाकुसारी हुन्छ; एक अर्कालाई ’आई लभ यु!” भनेर फोन राखछन | उनकी पत्नीका अनुसार उनिहरुले करीव दश मिनेट फोनमा कुरा गरेका हुन्छन; त्यसको लगत्तै जस्तो बिहानको आठ बजेर छयालीस मिनेट जाँदा सेप्टेम्बर एघार, २००१, मँगलबारको दिन विश्वलाई नै हल्लाउने घटना घट्छ |

केहि बर्ष अगाडी यो पँक्तिकारले कसैले लेखेको कुरामा प्रतिक्रिया जनाउँदै एउटा नेपाली उखान लेखेँ,लुटको धन फुपुको श्राद्ध भनेको यही होला !