तेजप्रकाश श्रेष्ठ

साँझ झर्नै लागेको थियो । पश्चिमतिर सेलाउँदो सूर्यको लालिमा पोतिदै थियो ।

थ्याङ्क्स गिभिङ डे अर्थात् धन्यवाद दिवस ! कति मीठो शब्द ! चट्ट चटनी चाटेझैँ अझ ! मह चाटेझैँ स्वादिलो ! मैले अमेरिकामा पाइला टेकेपछि नै सुनेको शब्द ! रसदार ! यस्तो अमेरिकाको ठूलो चाड म बबुरोलाई के पत्तो ! दुई-तीन दिन सरकारी बिदा ! रमाइलो वातावरण ! अमेरिकीहरूको उत्सुकताको क्षण ! चाड मनाउन अमेरिकीहरूको धेरै दिनदेखिको पर्खाइ ! हाम्रो दसैँजस्तै ठूलो चाड ! सुन्दैमा दसैँको सयपत्री फूल फक्रिएको आभास मग्मगाउँछ ।

अहा ! हृवाइट हाउस ! चिटिक्क परेको र हिउँझैँ सेतो ! सेतो बलौटे पत्थर र सिंहमर्मरबाट बनेको ! आकर्षक ! अमेरिकाका राष्ट्रपतिको सरकारी निवास र कार्यालय ! पानीको भव्य फोहरा र धूपीका बोटहरूले सिङ्गारिएको ! हेर्न पाउँदा रमाइलो लाग्यो ।

त्यो अलच्छिना क्षण सम्झँदा मन नै जिरिङ्ग हुन्छ । मुटु थरथर काम्न थाल्छ । जीउ शिथिल हुन पुग्छ । म संवेदनहीन हुनपुग्छु तर के गर्नु, त्यो अलच्छिना क्षण मलाई पछ्याइरहन्छ, पछ्याइरहन्छ । आँखा चिम्लँदा पनि बिझाउँछ, आँखा खोल्दा पनि बिझाइरहन्छ ।

“आमा ! आज बजार घुम्न जाऔँ न ! बजारमा राम्राराम्रा खेलौनाहरू पाइन्छन् । आज बिदा पनि छ ।” नवीनाले जिद्दी गरेर भनी । बाह्र वर्षकी नवीना ज्यादै जिद्दिवाल छे । उसलाई आज बजारमा घुम्न जाने रहर जागेको छ ।

साँझको बेला । झमक्क हुन लाग्दा पनि लोडसेडिङले गर्दा बिजुली बल्ने छाँट थिएन । मैनबत्ती बालेर हजुरआमा कोठामा पस्नुभयो । हजुरआमा बस्न नपाउँदै केटाकेटीहरू वरपर झुम्मिए ।”हजुरआमा, गाउँखाने कथा भन्नोस् न ।” अनन्तले भन्यो ।

“हो हो हजुर आमा, आज गाउँखाने कथा भन्नोस् ।” सुनिताले पनि थपी । राजु त हजुरआमाकै काखमा बस्नपुग्यो । उनीहरू गाउँखाने कथा भनेपछि हुरुक्कै हुन्थे । त्यसमा पनि हजुरआमाले भन्नुहुने कथा ज्यादै रमाइलो हुन्थ्यो ।

एउटा गाउँमा एक जना जिम्दारको घर थियो । त्यहाँ एक विधवा गरिब आइमाई काम गर्न बसेकी थिई । उसको एउटा सानो छोरा पनि त्यहीँ बस्थ्यो । आमा चाहिँ मालिकको घरमा गाईगोरूको मल सोर्ने, भाँडाकुँडा मोल्ने काम गर्थी । टुहुरो छोरो चाहिँ चौरमा गाई र गोरुहरू लगेर चराउँथ्यो ।

धेरै धेरै पहिले नेपाल खाल्टो एउटा ठूलो तलाउ थियो । त्यसको दक्षिणपश्चिम कुनामा सुप्रभानगरी भन्ने ज्यादै राम्रो नगरी थियो । त्यहाँं अति पराक्रमी दानवराज वाणासुर राज्य गर्दथे ।

राजा वाणासुरको हजार हात थियो । हजार हातको बल भएकोले ऊ सा-है घमण्डी थियो । मभन्दा बलियो अरु कोही छैन भन्ने सम्झन्थ्यो ।