गद्य कविता

कविता सडकमा
रगताम्य भएर उभिएको बेला
मलाई जिन्दगीको गीत गाउन मन लागेको छ
अझ यस बखत
म
संवेदनाको बत्ती बालेर
चिहाइरहेछु तिमी आउने साँगुरा गल्लीहरू ।

तिम्रो आँखामा पोखिएको सपनाजस्तो
मसँग केही छैन
जीवनको उमङ्ग ।

छन् त
खालि यी नीला सागर छन्
जसमा सल्बलाइरहेछन् अनेक दुःखहरु
यो विरही क्षितिज छ
र केही उदास गीतहरु
जो तिम्रो सम्झनामा अनायासै आइदिन्छ ।

लामो युगको साधनाले बुनेको
एउटा सपना छ मसाग ।

थरीथरीका आासु
किसिमकिसिमका व्यथा
कैयौा प्रकारका सहने तरिकाको मिश्रणका बीच
नचर्किएर, नधमिलिएर, नहराएर रहेको
एउटा सपना छ मसाग ।

धेरैपटक तिम्रो भाषण सुनेको छु मैले
ताली बजाएको छु
र, टाउको हल्लाउँदै समर्थन गरेको छु ।

द्वारहरूको मुण्डमाला
अब दृश्य भएर आएका छन्
सडकमा भीर खसेको जस्तो लाग्छ
त्यसैले
भीडसँग भेट नहोस् भनेर
गल्लीतिर पसेको नेताको नियति
वास्तविक दृश्यहरू बनेर झल्किरहेका छन्

मेरो आस्थाको बन्दी तिमीलाई
सुरक्षा क्यामरामा राख्न
प्रत्यक्ष रूपमा जिम्मेवार म
तिमीप्रति समर्पित स्मारक
भत्काऊँ कि
अनावरण गरूँ
अहिले धर्मसङ्कटमा छु

जाऊँ त कसरी जाऊँ
हिँडेर कहिल्यै नसकिने बाटाहरू छन्

फूल्न त हो है ढक्क फुलेकै
अज बगरमा फूल
तर कसरी म भनूँ कि यही हो
परिवर्तन आमूल

यही ढुङ्गे धारो
यही पाली भत्किएको पाटी
र यही दोबाटोको विषाक्त
एकान्तमा छोडेर भागेकी हुनर्ुपर्छ
मलाई मेरी कुमारी आमाले

युनानी सभ्यताको भग्नावशेषजस्तो
कुनै पुरानो सहरको
धुलाम्मे सा“घुरो गल्लीमा
कोलाहलपर्ूण्ा जुलुस घिस्रि“दैछ
मेरा आफ्नै छायाहरूको ।

बेरोजगार रामेश्वरले
भर्खर थुकेको
दादाखैनीको छाप छैन मेटिएका ।