गजल

दिनको पचास त के हजार पटक् कती समझाउनू
म गरीबको घरमा हरे तिमीले यसोरी नआउनू ।

यति सम्म प्रीति गरी गरी न यता भयें न उता भयें,
नत मन् लियें नत दीदियें न यता भयें न उता भयें ।

पयर्मा कडा चोट पायेर आये
म भन्दै थिएँ होस राखेर आये।

यता हेर्‍यो यतै मेरा नजर्मा राम प्यारा छन्
उता हेर्‍यो उतै मेरा नजर्मा राम प्यारा छन् ।

दुई आँखीभौं त तयार छन, तरबार पो किन चाहियो,
तिमी आफू मालिक भैगयौ, सरकार पो किन चाहियो १

गजल मुरद्दफ १

बिखालु रातको चिहान निम्ति लेख्छु म ।
अझै नझुल्केको बिहान निम्ति लेख्छु म ।।

गर्न के गर्छन तर भन्न सबैले भन्छन्
पाप र धर्मको किटान निम्ति लेख्छु म ।।

स्वाँठलाई भने हुन्छ धेरै फुर्ती नलाउन
नीम रोपी सकिंदैन नासपाती फलाउन

हिजोसम्म जे भो भो बुझोस् अब एंजेरूले
बिरुवाका अंश मारी पाइँदैन पलाउन

जीवन कैले लघुकथा कहिले उपन्यास हुन्छ
कहिले उर्लिदो खहरे खोला कहिले प्यास हुन्छ ।

हैन के भयो र बोल्न पनि छोडेकी सानु ?
हल्ला होइन कि! अन्तै मन जोडेकी सानु ?

जोडी जोडी चार कुना मिलाउदैछु रातभरि
धुजाधुजा भो यो मन सिलाउदैछु रातभरि

जब पुनमको चुरा खस्यो
मेरो मनको चुचुरा खस्यो ।

फूलको धारले नै रेट्न थालेपछि
उनको मनको छुरा खस्यो ।

आँत सुकेको बर्षौं बित्यो खाना लिएर आउनु
लालाबाला काप्न थाले नाना लिएर आउनु ।

दिन दिनै आँधि चल्छ हुरीको के कुरा गर्नु
तारा मण्डल घर ओत्ने छाना लिएर आउनु ।