Skip to content

hangpal

सिङ्गापुरभन्दा राम्रो काठमाण्डौ

आहा! कति राम्रो काठमाण्डौ!
काठमाण्डौ त सिङ्गापुरभन्दा पनि कति राम्रो!

सफा – धुलोमैलो र फोहोर नै देखिंदैन
सुन्दर – बेहुलीलाईभन्दा धेरै सिंगारिएको
शान्त – कोलाहल नै छैन
ब्यवस्थित – सहज, सबै कुरा मिलेको
सुरक्षित – सर्वसाधारणभन्दा सुरक्षाकर्मी धेरै

मैले फेर्ने सास बरु तिमीले नै धेरै फेर

मैले फेर्ने सास बरु तिमीले नै धेरै फेर
मैले हेर्ने दृश्य पनि तिमीले नै धेरै हेर

जुनी जुनी तिमीसँगै ज्युँने रहर् हुँदा हुँदै 
 थाहै छैन जिन्दगानी ढलिजान्छ कति खेर               

धर्ती आकाश रहेसम्म माया नै माया दिन्छु 
धेरै माया पोखिंदैन मन्मुटुमा नआटेर 

तिम्रो साथ नपाए त उजाड हुन्थ्यो जीवन
प्यासी किनार तिर्खै रहन्थ्यो छाल नउठेर

तिमी विना अधुरो छ जिन्दगीको यात्राहरु 
स्वर्गै जानु परे पनि सँगै लान्छु पर्खिएर

चाँगे-५, नेसुम, ताप्लेजुङ
हाल: धरान-१०, सुनसरी नेपाल

नबजाउनु ईर्ष्यालु प्रशंसाको तालीहरु

नबजाउनु ईर्ष्यालु प्रशंसाको तालीहरू
आदर्शको कुरा गर्दै नथाप्दिनु जालीहरू

निर्दयी हातहरू कोपिला र फूल चुडाई
पूजा गर्न पापी मनले नबोक्नु थालीहरू

तिमीसँगै हुँदा पनि गजल कोरें मैले

तिमीसँगै हुँदा पनि गजल कोरें मैले
छोडी गयौ रुँदा पनि गजल कोरें मैले

याद के हो थाहा हुन्न बिर्सिनेलाई मात्रै
सम्झनाले छुँदा पनि गजल कोरें मैले

हाइकु लेख्ने तरिका:

हाइकु लेख्ने तरिका:

१) तीन हरफमा रच्नु पर्दछ ।
२) पहिलो हरफ ५ अक्षरयुक्त शब्द/शब्दहरुको चयन गर्नु पर्दछ।
३) दोस्रो हरफ ७ अक्षरयुक्त शब्द/शब्दहरुको चयन गर्नु पर्दछ।
४) तेस्रो हरफ ५ अक्षरयुक्त शब्द/शब्दहरुको चयन गर्नु पर्दछ।
५) यसरी हाइकु जम्मा १७ अक्षरमा लेखिन्छ।
६) ऋतु (किगो) बोधक शब्दचयन गर्नु पर्दछ,।हाइकुमा प्रकृति स्पन्दन हुनु जरुरी छ।

एउटा हाइकु हेरौं:

आधा चन्द्रमा
चुहुने छानोबाट
मलाई हेर्छ

धन्यवाद !

तिमी नभएर शहर सहर जस्तै छैन

तिमी नभएर शहर शहर जस्तै छैन
तिमी नभएर प्रहर प्रहर जस्तै छैन

मन लाग्छ तिमीलाई नै हरपल हेरुँ
माया गर्दै अंगालोमा सधैँ सधैँ बेरुँ
तर….
तिमी नभएर रहर रहर जस्तै छैन
तिमी नभएर शहर शहर जस्तै छैन

सँधैभरी दु:खले पिरोलेको परें म

“गेडी”

सँधैभरी दु:खले पिरोलेको परें म
हुनेखानेहरुले छिरोलेको परें म
खोली बगर
दु:खी भन्दै हेला नगर

चाँगे – ५, ताप्लेजुङ
हाल: धरान – १०, सुनसरी

जिन्दगिभरि खोजेको थिइन सँधैभर जुनेली …

जिन्दगीभरि खोजेको थिइन सधैँभर जुनेली
नहुँदो रहेछ चाहे जति नि जीवनमा उजेली

कसैको चाह हुँदैन यहा वियोग हुनलाई
अतितको मिलन संझिदै एक्लै धरधरी रुनलाई
मनको ब्यथा नलुक्दो रैछ पुसेर परेली
नहुँदो रहेछ चाहे जति नि जीवनमा उजेली

जिन्दगीमा म जस्तो अन्धो नहुनु

जिन्दगीमा म जस्तो अन्धो नहुनु
ईश्वरलाई सरापेर कहिल्यै नरुनु

संसार हेर्ने चाहना कति धेरै छ
अन्धो भइ जन्म लिनु गल्ति मेरै छ
झन दुखाउँछ आँसुले ब्यथा नधुनु
ईश्वरलाई सरापेर कहिल्यै नरुनु

जय लिम्बुवान !

मेरो पसिनाले
विदेशी भूमिलाई भिजाएर
मेरो प्यारो लिम्बुवानलाई
मैले मरुभूमि बनाएको छुइन ।

तर पनि
मेरो अभावमा
बाँझिएको लिम्बुवानमा
हुर्किएका उत्तिस घारीहरू
सप्रिएका अलैंची बारीहरू
मलाई खोजिरहेका छन् ।

तिमी र म काठमाण्डौमा छुटेको साल धेरै भयो 

तिमी र म काठमाण्डौमा छुटेको साल धेरै भयो 
आँसुको मुल अनायसै फुटेको साल धेरै भयो 

बिदाइमा हात हल्लाई जहाज चढी उडी गयौ 
विछोड हुँदा ढुक्ढुकीले कुटेको साल धेरै भयो 

धर्ती भन्दा आकाश सानो बनाएर हुन्न साथी

धर्तीभन्दा आकाश सानो बनाएर हुन्न साथी
मलको भारी बालुवामा खनाएर हुन्न साथी

जिन्दगीको मुल बाटोमा नहराई हिड्नु पर्छ
आफ्नो बाटो पराईलाई छ्नाएर हुन्न साथी

जूनको दाग

जूनलाई
जूनको दागले
साह्रै सुहाएको छ ।

सायद
जूनले पनि
लाली पाउडर घसेर
आफ्नो दाग छुपाएको भए
सेतो पेटी कसेर
आफ्नो दाग लुकाएको भए
अँधेरीमा जूनलाई
यति राम्री देखिने थिएन होला !

तिमी रुँदा तिम्रो आसुँ हेर्न सक्दिन म

तिमी रुँदा तिम्रो आसुँ हेर्न सक्दिन म
सास पनि निर्ढुक्कले फेर्न सक्दिन म

यदि हामी हिंड्ने बाटो बेग्लै हुन्छ भने
ईश्वरकै कुरा पनि टेर्न सक्दिन म

आँफै भन्दा पनि धेरै तिम्रै माया लाग्छ
लहरिँदै अर्कै रुख बेर्न सक्दिन म

तिम्रो पनि हाँस्ने खेल्ने चाह कति होला
पिँजडा भै तिम्रो खुशी घेर्न सक्दिन म

जिन्दगानी ढलेपछि साथ छुटि दिन्छ
छुटे पनि तिम्रो याद केर्न सक्दिन म

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

“अलौकिक यात्रीहरु”

भरिलो जिन्दगीको खोजिमा
रसिलो जिन्दगीको खोजिमा
असिमित रहरहरुसँग
रहर मेट्ने आशामा
खुशी भेट्ने आशामा
धेरै यात्रीहरु
रहरका सिमाहरु छैनन् भनेर
खुसीको गन्तब्यहरु छैनन् भनेर
बुझेर पनि
जानेर पनि
भोगेर पनि
साँघुरो यथार्थको धरातलमा उभिएर
कल्पनाको फराकिलो क्षितिज हेर्दै
हलुङ्गो सास फेर्छन !
अनि
आकाशको तारापुन्जलाई समात्न खेजेर
सागरलाई अन्जुली भित्र समेट्न खोजेर
उक्लिन खोज्दा यात्रीहरु
यथार्थ भन्दा तल खस्न पुग्छन
तनावको दलदलमा फस्न पुग्छन
तर पनि
परिवर्तनसँगै
सत्यतालाई अङ्गाल्दैनन्
आँफैलाई सङ्गाल्दैनन्
सुन्दर फूल जीवनलाई
ब्यर्थैमा धिक्कार्छन

जन्मेपछि मर्नु पनि ठूलो कुरा रैछ

जन्मेपछि मर्नु पनि ठूलो कुरा रैछ
फुलेपछि झर्नु पनि ठूलो कुरा रैछ

जिन्दगीको गोरेटोमा हिड्डै जाँदा खेरी
खोल्सा खोल्सी तर्नु पनि ठूलो कुरा रैछ