hangpal

मनमा शान्ति हुन्न रैछ गोप्य नाता गासेपछि
चट्टै भुल्न सकिन्न है मन मुटुमा टासेपछि

आफन्तको आँखाहरु छल गरेर हिंड्नु पर्छ
स्नेहले थाहै नपाई मनको हाँगा लासेपछि

ज्युँदै जाँदा एक्लो हुन्छु जस्तो लाग्दैन थियो 
सम्झनामा तड्पी रुन्छु जस्तो लाग्दैन थियो  

एकोहोरिँदै यादहरू संगाली एकान्तमा 
वियोगान्त गीत सुन्छु जस्तो लाग्दैन थियो

हेर्दा हेर्दै झरिजाने फूल सम्झि नरुनु है
तर्दा तर्दै मकिजाने पुल सम्झि नरुनु है

मरिलानु केही छैन दुइदिने चोला हाम्रो
हाँसी खुशी ज्युँनु जाती कुल सम्झि नरुनु है

यथार्थमा जहाँ पनि घोडा चढ्ने मान्छे लड्छ
अन्जानी मै भइदिने भुल सम्झि नरुनु है

सपना जस्तो सुन्दर बिपना कहिल्यै हुन्न
अधुरो ति रहरको हुल सम्झि नरुनु है

अजम्वरी कोही छैन सृष्टि पछि अन्त्य हुन्छ
बग्दा बग्दै सुकिजाने मुल सम्झि नरुनु है

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

नहुर्किन्जेल तिम्रो छाती लुस्नु लुस्थें आमा
अमृतको दुइटा धारा चुस्नु चुस्थें आमा

शीतल तिम्रो छहारीमा लहरिँदा खेरी
राल सिङ्गान् तिम्रै जिउमा पुस्नु पुस्थें आमा

मेरो बिजोक दुनियाले देखिरा’को छ है
तातो हावा घामले सधैं सेकिरा’को छ है

बन्धकीमा राखी आ’को घर उकास्नलाई
पसिनाको धारा काममा बगिरा’को छ है

सृष्टि पछि
व्रिद्दि विकास सँगै
एउटा फूल
जिङ्ग्रिङ्गै हुन्छ
तर विचलित नभई
जिङ्ग्ग्रिङ्गै हाँगाहरु सम्हालेर
ठिङ्ग उभिरहन्छ
क्षितिज हेरिरहन्छ
जीवनको रातहरु पार गर्दै
रातको रातमा खुसि भर्दै
आफ्नो रुप बदलि रहन्छ
क्रमश:
पालुवा फेर्दै रंग फेर्छ
रंग फेर्दै फुल्छ
अनि
फूलहरु एक-एक गरि झर्छन
पातहरु बुरुरु- बुरुरु झर्छन
अखिरमा फूलको बोट
फेरि जिङ्ग्रिङ्ग नै हुन्छ
फेरि विचलित नभई
जिङ्ग्रिङ्गै सम्हालिंदै
ठिङ्ग उभिएर
क्षितिज हेरिरहन्छ
एक टकले क्षितिज हेरिरहन्छ

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

तिमी सँगै चियाबारी डुलेर छुटें
भन्नै पर्ने कुरा चाँही भुलेर छुटें

हामी सँगै गोदावरी घुमेको पल
फूल हेर्दै तिमीसित झुलेर छुटें

नखोलेरै तिमीसँग मनको कुरा
तिम्रो बाटो अर्कै सँग खुलेर छुटें

कुहिरोले छोपिएको हिमाल सरि
चाहनाको हिउँ व्यर्थै चुलेर छुटें

तिमीसँग यात्रा गर्ने रहर सँगै
बित्यो बेला सेतै केश फुलेर छुटें

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

तिम्रो खाली कोठा भित्र एउटा बन्द खाम थियो
भित्र खै के थियो कुन्नि बाहिर मेरै नाम थियो

तिमी कहाँ थियौ सोधें मिलनसार साथीलाई
सधैं भनिरहन्थ्यौ रे मलाई भेट्ने काम थियो

किन-किन जिन्दगीलाई घातै राम्रो लाग्छ
नजन्मिदै तुहि गएको नातै राम्रो लाग्छ

रंगीचंगी फुलिरा’को फूलको थुँगा भन्दा
ओईलाएर झरिगा’को पातै राम्रो लाग्छ

दृश्यहरु उजेलीमा चाहे नि देख्या छैन
त्यसैले त दिन भन्दा नि रातै राम्रो लाग्छ

जिन्दगीलाई खुशी मिल्ने यथार्थको साटो
भावनामा फसाइ दिने बातै राम्रो लाग्छ

जिन्दगानी बैरागेर खाली आकाश हेर्दै
थोरै पिउँदा धेरै लाग्ने मातै राम्रो लाग्छ

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

हे झरना!
ए फुङ्फुङ्गे झरना !
तिमी झरना कहाँ हुन्थ्यौ र !
यदि तिमी कुनै ठाउँमा,
निर्ढुक्क जमेर बसेको भए
अग्लो भीरबाट नखसेको भए
तिमी अनुपम झरना हुने नै थिएनौ ।

झुटो रंगमंचमा नचाई दियौ किन ?
उखेली फाल्नु थियो भचाई दियौ किन ?

ळथालिङ्गै मात्र पार्‍यौ मीठो कुरा गर्दै
आँसु नरोक्ने खेल रचाई दियौ किन ?

बिना कसुर उल्टै फतुर लगाएर
बेइजतीको हल्ला मचाई दियौ किन ?

रेट्यौ मेरो मन मुटु तिम्रै भर पर्दा
स्वार्थ सँगै सपना पचाई दियौ किन?

जिन्दगीको सारा मेरो खुसीहरू लुटी
ज्यूँदो लाश बनाई बचाई दियौ किन ?

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

“आँफै पागल”

एउटा मान्छे
कोठाको झ्यालबाट
एक टकले
शुन्य क्षितिज हेरिरह्यो
बेला बेला मुस्कुराउँदै
पागल जस्तै
निरन्तर उस्तै गरी
एकोहोरो हेरिरह्यो
बेला बेला हाँसिरह्यो
किनभने
मलाई शुन्य लाग्ने त्यो क्षितिज
शुन्य थिएन
रित्तो थिएन
त्यसैले त्यो मान्छे पागल जस्तै
शुन्य क्षितिजमा
जीवनको रङ्गहरु देखेर
पूर्णताहरु बुझेर
हाँसिरह्यो पागल जस्तै
हेरिरह्यो पागल जस्तै
तर
म
केही कुरा नबुझी
बुझ्न नखोजी
सज्जन मान्छेलाई
सन्तुलित मस्तिस्कलाई
स्वयम् मुर्ख बनेर
पागल देखिरहें
पागल सोचिरहें
हेर्न नजानेर
बुझ्न नसकेर
आँफै पागल भएको मलाई थाहा नै भएन

पैसाको अभावमा
तीर्खाएको मनहरु
सधैं तीर्खाइ रहे
प्यास कदापी मेटीएन
गन्तव्य तिर
अघी सारेको पाइला
खुल्ला बाटोमा तेसै रोकियो
अद्रिश्य शक्तिशाली तगारो
आभावले खोल्न सकेन
यसरी नै पैसाको अभावमा
धेरै मान्छेको
मनहरु
तनहरु
कुजे परेका छन
नपाकी झरेका छन
तड्पि तड्पि
सडेका छन
मरेका छन
तन र मन पूर्णरुपमा
कुजे नपरे पनि
कुनै एक शरिरको अंगले
काम गरेको छैन
त्यसैले त कर परेको छैन
पैसा नभएर
हरेक मान्छेको रुप
संसार भरी नै
उस्तै गरी नै
बिग्रिएको छ
कोही अन्धो भएको छ
कोही लङ्गडो भएको छ
कोही बहिरो भएको छ
कोही लाटो भएको छ
बोली फुटे पनि

 नहुनेको एक छाक खाने नुनै प्यारो हुन्छ 
  हुनेलाई हिरामोती पैसा सुनै प्यारो हुन्छ 

साँझ पछि अँधेरीमा टाढै बाट साथ दिने 
 सुखी दु:खी दुवैलाई तारा जुनै प्यारो हुन्छ 

सुखी दु:खी दिनभरि वेग्लै रुप भए पनि 
 रात संगै चिसो बढ्दा न्यानो उनै प्यारो हुन्छ 

 नमिल्ने ती छाँयाहरु वियोगले जलेपछि 
 खुसीहरू आँसु संगै झार्ने धुनै प्यारो हुन्छ 

मरिजाने चोला हाम्रो कसैलाई नपिरौं है 
 बाँचुन्जेली जिन्दगीमा मीठो गुनै प्यारो हुन्छ 

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

चौबन्दीको तुना फुकाएर नहिड न
आफ्नो बाटो आफै उकाएर नहिड न

दुनियाको तालसँग आफ्नो चाल फेर्दै
आफ्नोपन आफै लुकाएर नहिड न

जति बाढी बढे पनि थाम्दै थाम्दै बग्छ खोला
दायाबाया किनारहरू डाम्दै डाम्दै बग्छ खोला
झरी संगै वेदनाको तह बढ्दै गए पछि
आफ्नो व्यथा आफै भित्र छाम्दै छाम्दै बग्छ खोला

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

यात्रा के हो थाहा पाएँ दोबाटोमा छुटेपछि
साथ के हो थाहा पाएँ आधीबाटो टुटेपछि

चोखो माया संगालेरसँगै बस्ने भर पर्दा
आसा के हो थाहा पाएँ सिसासरी फुटेपछि

मिर्मिरेमा ताराहरु बिलाएर गए
आफ्नो ज्योति उजेलीमा मिलाएर गए

अँधेरीमा उध्रिएको दुनियाको मन
उषा संगै उजेलीले सिलाएर गए

धेरै लामो संघर्षको समर्पण संगै
अनुपम खुसीहरू दिलाएर गए

निस्वार्थले विष प्युंदै सधैं अरुलाई
अमृतको प्यालाहरु पिलाएर गए

कालो रात चिर्दा चिर्दै धेरै ताराहरु
क्षितिजमा नपुगी नै ढिलाएर गए

चाँगे: ५, ताप्लेजुङ
हाल: सिंगापुर

१
पर्खेर बस्दा
झमक्क रात पर्‍यो
तिमी आएनौँ

२
शीतले भिज्छ
आशाको फूलहरू
हरेक रात

तिम्रै माया संगालेर पर्खी बसेकी छु
हाँस्दा हाँस्दै धेरै पल्ट रुँदै खसेकी छु

मिलनको पर्खाइमा बस्नु सारो रै’छ
चाहनाको भूँमरीमा सधैँ फसेकी छु