नेपाल भारत र बेलायतमा शिक्षा गरेका उहाँको २००२ साल चैत्र २८ गते मन्थली रामेछापमा जन्म भएको थियो ।
उहाँको निधन आज भएको छ यस दु;खद घडीमा यसमा उनको आत्मालाई चीर शान्ति र परिवारलाई पीडाको सामना गर्ने शक्ति मिलोस् ।
२०२० साल देखि साहित्यमा उहाँले (उपन्यास) (रोज्जा रोज्जा कथाहरू) (रोज्जा कविताहरू) आदि लेखेका कृतिहरू छन पारखीहरूले शब्द शवमा कलात्मक जादु देखाउने साहित्कार भनेका छन सिल्प सैली कुशल प्योक्ता र बोद्रोह्का टड्कारो हस्ताक्षरमा परिचित हुनु हुन्थ्यो |
आमा ? पर्खी रहनु मलाई
म नआउँन्जेल पर्खी रहनु
आमा नरुँनु, मन नदु;खाउनु
म हजुरको आशुँ पुछ्नु
एकदिन आउंछु आमा ?
म हजुरको हात शरीर
तेलले मालिश गर्नु आउँछु
मलाई थाहा छ
दश धारा दुधको भार
मलाई थाहा छ
दश महिना बोकेको भार
मलाई थाहा छ
संसार देखाको
मलाई थाहा छ
तोते बोल्नु सिकाको
मन सानो नपारी बस्नु
कहिले नरुँनु आमा
हजुर नरुँनु,
मेरी आमा नरुनु
हजुर कोदो रोपेर आउँदा
मकै गोडेर आउँदा
अब संघियता भन्ने सब्द हटाएर हाम्रा कमरेडहरुले पनि जन संघर्षमा जाँदा यसरी बदलेर एक ‘वार्गिय संघर्षता’ नाम दिनु पर्यो र नेपालमा कुन सुटेड हुन्छ सुष्म तरिकाले हेर्नु पर्यो तर यहाँ ता उल्टो पो भै रहेछ झन् छुट्ने फुट्ने अरुले फाइदा लिने काम भै देश टुक्डा हुन् लागेको छ,
देशको अन्तिम खतरा आवस्थामा पुगेको छ यो खतरा बाट बचाउनु छ भने मेरो आग्रह छ सबैले सबै तर्फ बाट रोक्नु पर्यो, खबरदारी गर्नु पर्यो “हामी नेपाली हाम्रो एक सिंगो नेपाल”
मलाई धेरै साथी चाहिएको छैन थोरै । तर राम्रो साथीको खाँचो छ । जो कि त्यो साथीले पहिले त दिमाग हेडेक नगरोस । दोश्रोमा, राम्रो दिशा-निर्देशन दियोस, कदर दियोस, आदर दियोस, खुसी दियोस, हास्नु पाउँ राम्रा राम्रा कुरा सिक्नु पाउँ, संसारभरिका घटना समाचार उपदेश देख्नु सिक्नु सुन्नु पाउँ, बाहिरी ज्ञान बढोस, निराशको हैन खुसीको बाताबरण तयारी होस् ।
कुनै समयको कुरा हो म आठ क्लासमा पढथें उसले बाटो भरी फूलहरु छरी चिठी लेखि ढुंगाले थिचेर राख्थ्यो मैले चिठी हेर्थे मात्र तर कहिलै उत्तर दिदिँन थिएँ कसैले देख्छ भनि स्कुल जाने बाटोमा आँपका बगैंचा रुखहरु थिए म त्यहीं बगैंचा भित्र गई म आँपको बोटमुनी लुकेर चिठी हेर्थे हेरी सके पछी धेरै मसिनो टुक्रा पारी च्यातेर फ्याक्थें |
उसले पनि बोलाउनु सक्दैन थियो मैले पनि बोलाउन उसलाई बोलाउन सक्दिन थिएँ मात्र आँखाहरु जुझ्थे |
आज बिहानको कुरा हो मेरो इम्प्लोवेर र म होस्पिटल बाट फर्किंदै थियौ बाटोमा थकाई लाग्यो एक हरियो यत्र तत्र मनिस बस्ने सुन्दर गार्डन आइ पुग्यो त्यहाँ एक जना इन्डियन केटा ब्रेंच्मा र बुढो मानिस चाहिं व्हिल चियरमा मानौ त्यहाँ इम्प्लोवेर र वोर्कर्स दुई जना बसेको रहेछन मेरो इम्प्लोवेर र म संगै तीन जना अट्ने ब्रेंच्मा… Read More »“एक इन्डीयनसंगको भेट”
मेरो रंगमा तिम्रो रंग, घोलिए जस्तो लाग्यो!!
हाम्रो मनको ढुक-ढुकी, टोलिए जस्तो लाग्यो!!
तिमी नजिक आई पुग्दा, बतास सरी त्यसै
एक छिनको मायाँ प्रिती, गोलिए जस्तो लाग्यो!!
एकै झलक हेर्दा खेरि, नजरले गोलि मार्र्यो
रत्न निलम साथै मोती , मोलीए जस्तो लाग्यो!!
सबै शरीर जता-तता, काउकूती लाग्न खोजी
हाम्रो मायाँको घुम्टोहरु, खोलिए जस्तो लाग्यो!!
वर्षा उन्मात भेल झरी, आउँदा बगर् भरि
दुई दोभानको नाता अब, डोलिए जस्तो लाग्यो!!
कालो औसिको रात हुँदा, साथमा तिमी थियौ
रात धिपिकै जुन-किरी, लोलीए जस्तो लाग्यो!!
मिना बान्तवा “मृदु”
मोहने लहराले घुमाएँ झैं घुँमिरहेछु
चारकोसे जंगल झाड़ीकोबिचमा
सधैंभरि अल्मलिएको म मानव
आज त्यहीं घनघोर झाड़ीमा घुँमिरहेछु
कतिको त यहाँ रात परेर जीवन लिला नै समाप्त भयो अरे
मेरो पनि सायद त्यस्तै त होला नि
मैले दिशा ठम्याउन कहिले सकिन अनि
म अझैं निशामा छु मलाई निशा लागिरहेको छ
उत्तर दक्षिण पूर्व पश्चिम छुटाउन अझैं सकेकी छुइन
