बिना तामाङ

छल गर्‍यो ? बल गर्‍यो ? खै के गर्‍यो ? सम्झना उस्कै छ
टुना पर्‍यो ? मुना पर्‍यो ? खै के पर्‍यो ? सम्झना उस्कै छ

ब्ल्याक एण्ड व्हाईट जिन्दगीको क्यानभासमा आज फेरि
रङ्ग भर्‍यो ? ढङ्ग भर्‍यो ? खै के भर्‍यो ? सम्झना उस्कै छ

सोचेभन्दा औधी माया गर्छे यो काली त
तिम्रै निम्ती फुल्छे अनि झर्छे यो काली त

ढुक्क हुन्छु आकाश छुन्छु तिमी सँगै भए
सयौं खोला परे गंगा तर्छे यो काली त

के लेख्छ र गजल नाथे जिन्दगीको
के गर्छ र पहल नाथे जिन्दगीको

झुपडीमै बितायो उस्ले पूरा जीवन
केलाई आश महल नाथे जिन्दगीको

भन्नुपर्ने मनको व्यथा अझै बाँकी छ
लेख्नुपर्ने सानो कथा अझै बाँकी छ

हो छैन मसँग धन दौलत तर पनि
साहित्यको भिन्नै ज्यथा अझै बाँकी छ

ए नोर्बु
सुनन
आजभोलि मलाई हिस्टेरिया भा’छ ।
आपा र आमाको
आँखा छल्दै
सराङमाथिको कराईबाट
कुरौनी चोरेर तिमीले
मेरो हत्केलाभरि राखिदिएको
यादले निचोरिएर हो कि क्या हो
आजभोलि मलाई हिस्टेरिया भा’छ ।

मान्छे भई पशु व्यवहार नगर्नु याद राख
अब उपरान्त मेरो सामू नपर्नु याद राख

एकएक गेडी खुसीको संगाली माला गाँस्छु
छिनालेर सबै यत्रतत्र नछर्नु याद राख

सधैंभन्दा आज बढी म खुसी भाछु
हिरारत्न मन्मा जडी म खुसी भाछु

धेरै पल्टको प्रयासमा बल्ल आज
खुड्किलो एउटा चढी म खुसी भाछु

कस्तो यो याद दिएर गयौ न राख्न सक्छु न भुल्न
ईन्द्रेणी सप्ना आएर आँखामा न नाच्न सक्छ न झुल्न

सुस्तरी तिमी आएथ्यौ अनि अधरमा चुम्बन् गर्यौ
रित्तो थेँ म बुझेर तिम्ले मायाका रङ्ग भर्यौ
गाढा थ्यो माया फिक्का थेँ म न मिस्न सकें न घुल्न
कस्तो यो याद दिएर गयौ न राख्न सक्छु न भुल्न
ईन्द्रेणी सप्ना आएर आँखामा न नाच्न सक्छ न झुल्न

मलाई नखोज्नु
टेलिभिजन, पत्रपत्रिका
रेडियो, अनलाईन
कतै कतै म हराएको सूचना नदिनु
किन थाहा छ?

ऊ त मेरो आँखाभित्र बस्ने नानी रैछ
हर्ष विस्मात जताउने तातो पानी रैछ

रित्तो मेरो आँचल थियो ममताको कमि
भर्‍यो माया ममताले ठूलै खानी रैछ

हजार् चोट सहे पनि स्वाभिमानी छ
मान्छे काले भए पनि स्वाभिमानी छ

मजदुरी गर्छ तर इमान बेच्या छैन
बाध्यातामा परे पनि स्वाभिमानी छ

सबै ओर्लन्छन शहर, गाउँ म चढ्ने भएँ
लेख्नेहरूको भिडमा, एक्लो म पढ्ने भएँ

पागल बस्ती पढेँ, मलाई बहुला भने
पागलहरूको संख्यामा म बढ्ने भएँ

बाटोभरि फूल फुले तिमीसँग भेट हुदाँ
रङ्गिएर आकाश खुले तिमीसँग भेट हुदाँ

क्याक्टसको खेती हुने मेरो मरुभूमिमा
लहलह सप्ना झुले तिमीसँग भेट हुदाँ

ठूलो सानो कथा त सबैसँग हुन्छ
धेरै थोरै व्यथा त सबैसँग हुन्छ

धर्तीमाथि छानो आकाश भएपछि
शिर ढाक्ने ज्याथा त सबैसँग हुन्छ

१)
अरु केही छैन तर मसँग एउटा मन छ
परिआउँदा बैरीसँग लड्ने एउटा तन छ
मारकाट गर जे जे गर्न सक्छौ गर तिमी
झुक्नै नसक्ने मसँग नेपाली एउटा पन छ

आजभोलि पिउनेहरू रातै आफ्ना ठान्दा रैछन
भोलिपल्टै उत्रिजाने मातै आफ्ना ठान्दा रैछन

नशा यति चढाउँछन होसै हुन्न कुनैबेला
एकहोरो बोल्ने सबै बातै आफ्ना ठान्दा रैछन

यो देशका युवाहरू आज रहर बेचिरहेछन
व्यवहारमा फँसेर आफ्नै शहर बेचिरहेछन

राजनीति यस्तो भयो सबै निरंकुश भएर गए
आफ्नैलाई मार्न खतरनाक जहर बेचिरहेछन

जिन्दगीको हरेक यात्रा तिमीसँगै गर्न पाएँ
तिम्रै निम्ति फुलें अनि तिम्रै निम्ति झर्न पाएँ

तिमी थियौ शून्यतामा पूर्णताको खोजी गर्दै
आफूलाई रित्याएर माया मेरो भर्न पाएँ

आजभोलि जिन्दगी यो खुबै मिठो लाग्न थाल्यो
तिम्रो साथ पाएदेखि दु:ख दर्द भाग्न थाल्यो

बादल थियो आकाशमा आज आफै फाटी गयो
कोपिला थ्यो मन्का इच्छा फक्रिएर फूल भयो
त्यही इच्छा तिम्लाई भेट्न डाँडाकाँडा नाघ्न थाल्यो
तिम्रो साथ पाएदेखि दु:ख दर्द भाग्न थाल्यो

ए फूल तँ फूलिदे ए हावा तँ चलिदे
फुल्यो फूल चल्यो हावा ए पात हल्लिदे

ऋतुहरूको रिमझिमसँगै झुल्छ लहरा
उसै गरी झुल्दै झुल्दै ए फल तँ फलिदे