बिना तामाङ

काँडैकाँडा बीच हिड्दा फूल भेट्दा लाग्छ खुसी
बिरानोमा आफन्तको हुल भेट्दा लाग्छ खुसी

बगरमाझ जिन्दगी यो हिंडिदिन्छ कहिलेकाहीँ
रसिलो त्यो मायाप्रेमको मूल भेट्दा लाग्छ खुसी

गजल लेख्दा बहर सधै पूरा हुन्छै भन्ने छैन
मन्मा लाग्या रहर सधै पूरा हुन्छै भन्ने छैन

भरिएका बस्तीभित्र रित्तो रित्तो मन हुन्छ
खाली हुन्छ शहर सधै पूरा हुन्छै भन्ने छैन

धेरैमा पो भेट भो साथी जाउँ आज भट्टी पसौं
फुर्सद छ कि छैन ? राति जाउँ आज भट्टी पसौं

सुख्खा भाको गला मेरो हल्का हल्का भिजाउन
पाइन्छ कि ? तीन पानी जाउँ आज भट्टी पसौं

सान्नानी,
चाइनिज मोबाईलको दुईचारवटा सेट बोकेर
बन ढाडे गाउँ पसेकै दिन हो
गाउँको बगैँचाबाट दुईचारवटा
फूलहरू गायब भएको
बेली, चमेली, मखमली
जाई, जुई, बेगमबेली

१)
आज ऊ मेरो घरमा आएकी थिई
मस्त बहार बनेर छाएकी थिई
तितो, पिरो, अमिलो सबै भुलाई
गुलियो रसबरी प्रीत लाएकी थिई

जिन्दगीको एउटै नाम तिमी भयौ
पवित्र त्यो एउटै धाम तिमी भयौ

भन्नेहरू जे जे भनून्, तिमी देउता
मन पराएँ हजार माझ, तिमी एउटा
जाने मेरो एउटै ठाम तिमी भयौ
पवित्र त्यो एउटै धाम तिमी भयौ

यति बिघ्न ऊ दुष्ट रैछ
खराब विचार एक मुष्ट रैछ

न दुख्छ उस्लाई न पोल्छ
रोगै भनौं ऊ कुष्ट रैछ

पानी है पर्‍यो ए कान्छा लौ कम्मरै कस न
थकाई लागे नजिकै आई आलीमा बस न

कुलो है लगाई पानी त्यो भरी माटोलाई सम्याऊ
रोप्नलाई धान बाउसे है गरी माटोलाई सम्याऊ
ए दिदी अब धान त्यो रोप्न हिलोमा पस न
पानी है पर्‍यो ए कान्छा लौ कम्मरै कस न

वाग्द्वार साहित्य समाज बूढानीलकण्ठ र चोमोलुङ्मा यूनेस्कोले संयुक्त रुपमा मिति २०७० साल आषाढ ३ गते सोमबार सामुदायिक भवन बूढानीलकण्ठमा अन्तर माध्यामिक विद्यालय कविता वाचन प्रतियोगिता सम्पन्न गर्यो ।

प्रतियोगितामा १५ वटा स्कूलका ३२ जना विद्यार्थी भाइबहिनीहरूले भाग लिएका थिए ।

ए जिन्दगी मलाई आफ्नै तरिकाले बाँच्न दे
किन खोस्छस सारा खुसी? सक्छस भने हाँस्न दे

एकतामा बल हुन्छ छिन्न भिन्न हुनुहुन्न
भाँच्चिएर गएका ती सम्बन्धहरू गाँस्न दे

१)
कसो कसो नजरमा बिम्ब बनी छाउछ
हरेक रात सपनामा मेरो मान्छे आउछ
सुस्त सुस्त अधरमा चुम्दै अनि उसले
संसार यो भुल्ने गरी मिठो प्रीत लाउछ

आजभोलि उसैलाई आँखाहरू खोजिरन्छ
गुनगुनाउन ओठ मेरो भाकाहरू खोजिरन्छ

लाखौं छाडी उसैलाई मनपराएको धेरै भयो
यतै कतै हुने च्याङ्बा हराएको धेरै भयो
रित्तो छु म रित्ता सबै पाखाहरू खोजिरन्छ
गुनगुनाउन ओठ मेरो भाकाहरू खोजिरन्छ

हाँसेकैछु देख्दा फूलको थुङ्गा भा’छ यो मन
यथार्थमा आजभोलि ढुङ्गा भा’छ यो मन

चहकिलो घाम तिमी रात्रीको जून म
लाखौं कोशिस गर्छु तर सक्दिन छुन म
घाम जून एक हुन नसक्ने रित हुदाँ
नचाहेरै नसोचेरै छुट्नुपर्ने प्रीत हुदाँ
मझधारमा अडिएको डुङ्गा भा’छ यो मन
यथार्थमा आजभोलि ढुङ्गा भा’छ यो मन

आँशु पुछी तिमी मलाई हाँस्न सिकाऊ
आँटिलो भै जिन्दगीमा बाँच्न सिकाऊ

एउटै आशा भरोशाको तिमी बिन्दु हौ
अविरल बगिरहने तिमी सिन्धु हौ
तिम्रै तालमा मलाई पनि नाँच्न सिकाऊ
आँटिलो भै जिन्दगीमा बाँच्न सिकाऊ

मान्छे भई पशु व्यवहार नगर्नु याद राख
अब उपरान्त मेरो सामू नपर्नु याद राख

एकएक गेडी खुसीको संगाली माला गाँस्छु
छिनालेर सबै यत्रतत्र नछर्नु याद राख

नसके नि आकाशका ताराहरू गन्नु थियो
छुटी गयौ दोबाटोमै केही कुरा भन्नु थियो

एकलासे वनको बाटो तिमीलाई भेटेकोथें
डर त्रास मनको सबै त्यसै दिन मेटेकोथें
तिमीसँगै यात्रा गर्न अर्कै बाटो खन्नु थियो
छुटी गयौ दोबाटोमै केही कुरा भन्नु थियो

भत्काएर मेरो स्वर्ग, तिम्रो धर्ती टेक्नु छैन अब
खोपीखोपी तिम्रो दिलमा मेरो नाउँ लेख्नु छैन अब

जून हुँ म आफै उज्याली छु चाहिँदैन तिम्रो प्रकाश
जाउ बरु यहाँबाट कालो रात देख्नु छैन अब

जसोतसो जिन्दगी यो बित्दै जाँदैछ
समयले उसै गरी निल्दै जाँदैछ

अचम्मैको छ यो हृदयको कोलाज
अनगिन्ती यादहरू खिच्दै जाँदैछ

हाँस्नेहरू जस्तो सुकै मारमा पनि हाँस्छन
जीत हैन कैलेकाँही हारमा पनि हाँस्छन

कसैकसैलाई खुसीको पहाड चाहिँदैन
सानोतिनो खुसीको घारमा पनि हाँस्छन