शिवराज योगी

“यसैले आज मलाई तिमीले खुसी गरायौ भने निश्चय नै तिम्री आमा खुसी हुनेछिन् । बाबु मलाई खुसी गराऊ । तिम्रो शरणमा आएँ भन्दै पहिले कसिलो अंगालोमा बाधिन् मलाई र वात्यल्यपूर्ण तरिकाले चुम्बन गर्दै मेरा अंगप्रत्यइगमा सुमसुम्याउन थालिन । तर, बिडम्बना निमेषभरमै त्यो वात्सल्यमय ममता परिवर्तन भई वासनामय बनिसकेको पनि मलाई ख्यालै भएन । उनले अत्यन्त शीघ्र यति कामकुशलताको सिप प्रयोग गरिन् कि, त्यसबेला मैले क्षणभरमै उनलाई ममतामयी माताको दर्जाबाट तुरुन्त हटाई कामकुशलताले निपुण सुन्दरीका रुपमा उपभोग गर्न विवश भए ।”

न्यून आर्थिक अवस्था भएका सुदूरवासीहरूको गन्तव्य अहिले पनि फेरिएको छैन । घरखेत धितो राखेर विदेश जान नसक्नेहरू अझै रोजगारीको गन्तव्य भारतकै विभिन्न सहरलाई बनाउने गर्छन् ।

सन् १९९७ मा कर्ण शाक्यले यस्ता पलहरू बेहोर्नु पर्‍यो कि, जुन पल ‘शत्रुले पनि कहिल्यै भोग्नु नपरोस् ।’

उहाँकै ससुराली घरको सानो कोठामा शिवप्रकाशको जीवनका अन्तरङ्ग प्रकाशहरू खोतल्दै थिएँ । आफ्नो विगत बताइरहँदा उहाँ एकाएक बोल्न छोड्नुभयो ।

भदौ १ गते । सुदूरपश्चिमेलीहरू यस दिनलाई ‘ओल्के’ पर्वका रूपमा मनाउँछन् । भदौरे झरीमा रुझ्दै खुबै पिङ खेल्छन् ।