मधुपर्क २०६८ असोज

एक्कासि डरलाग्दो चित्कार आयो
उद्धार गर्दा पनि धिक्कार आयो ।

अहा ! जिन्दगीमा सुनौला पला ती
सधैँ हुर्कंदा, स्वादिला शृङ्खला ती
छँदा कोपिला, फक्रँदाका कहानी
छुटे, शेष भो लौ, फुलेको जवानी !

शत्रुलाई सिरा बोक्यौँ सधैँ आफ्नै ठानी
र त युगौँदेखि झेल्यौँ कैयौँ घामपानी ।

पूर्खाले बनाएका छाना आगो जोरेका अँगेना
धान गहुँ फल्ने खेतका आली

पर्यटकहरूले सगरमाथा चढेझैं
उनीहरूले चढिरहे हाम्रा करङहरूको भर्याङ ।

हरेक बिहान उसैगरी
उज्यालो बाँडेजस्तो गर्दै

तिमीले टेक्ने बाटोभरि जितहरूकै लाम थियो
थाहा पाएनौ तिमीले हार्नेमा मेरै नाम थियो

मेरो खेतको आली मुन्तिर
मेरो स्वाभिमानको प्रतीक

पानी र बैँस
मनसुनले भिसा के पायो
आकाशको मचानबाट

इतिहासको पाना पानामा
वीरताको रक्तसञ्चार भएर

कस्तो होला
मृत्युले टेकेको आँगन ?

दागबत्ती जो दिन पाइएन
विनातारको टेलिफोनमा
बिहानै खबर आयो

एकदिन स्कुल चौरमा म र साथीहरू एसएलसीपछि के गर्ने ? विषयमा गफिँदै थियौं । सबैले आ-आफ्नो योजना सुनाइरहेका थिए ।

तत्कालीन नेपाल राजकीय प्रज्ञा प्रतिष्ठानले वि.सं. २०५० सालमा नेपाली लेखकहरूको एउटा समूहलाई पूर्वोत्तर भारत भ्रमण कार्यक्रमको आयोजना गर्यो ।

भदौ १ गते । सुदूरपश्चिमेलीहरू यस दिनलाई ‘ओल्के’ पर्वका रूपमा मनाउँछन् । भदौरे झरीमा रुझ्दै खुबै पिङ खेल्छन् ।

वि.सं. २००४ सालमा काठमाडौँको गौशालामा जन्मनुभएका ज्ञानुवाकर पौडेलको अन्य विधामार्फत् साहित्यमा प्रवेश ज्ञानेश कान्तिपुरेका नामबाट वि.सं. २०३० मा भए पनि, गजलमा प्रवेश चाहिँ २०३५ साल असारमा अभिव्यक्तिमा प्रकाशित छ शेरको गजलबाट भएको हो ।

उहाँ नेपालको पूर्वी सीमापारि बस्नुहुन्छ तर पनि यहीँ हामीमाझ नै भइरहेझैँ लाग्छ । नेपाली साहित्यमा कलम चलाएर वारि-पारि गर्दागर्दै उहाँ दुवैतिरको अतिप्यारो साहित्यकार बन्नुभएको छ ।

प्रेमी-प्रेयसी, हामी हाम्रो हनिमून चन्द्रमामा यसरी मनाइरहेछौँ । हामी भर्खरै चन्द्रमामा अवतरित रकेटबाट ओर्लिएका छौँ ।

त्यो बेला मैले जे जति कवि सम्मलेनहरूमा भाग लिएँ, तीमध्ये एकको विशेष चर्चा गर्न चाहन्छु ।

हलुका नीलो रङको साडी र त्यो साडीसँग सुहाउँदो ब्लाउज लगाएकी एउटी महिला भरतपुर विमानस्थलको प्रतीक्षालयभित्र प्रवेश गरिन् ।