कर्णबहादुर माझी

सलल भई बग्छन् पहाडको मध्ये बीचमा
गइ गइरहन्छन् जहाँ जहाँ मार्ग निचमा
नदीहरू नेपालमा बग्छन् दक्षिण तर्फ
बढी बढिरहन्छन् ती यामको बेला वर्षा

(स्व कर्णबहादुर माझी)

चितवन एक जिल्ला हो नारायणी अंचलको
चितवन भन्ने सुन्नासाथ मेरो मन् पनि चंचलभो
चितवनको सदरमुकाम भरतपुर हो
नारायणगढ यहाँको ठूलो नै शहर हो

सीमाना यस्को पूर्वमा पर्छ मकवानपुर लौ
नवलप्रासी पश्चिममा पर्ने सीमाना यस्को हौ
उत्तरपट्टि तनहु, गोर्खा दक्षिणमा पर्सा छ
जंगल बढी भएको हुँदा प्रसस्त बर्षा छ

नेपाली दाजुभाइ हामीले आज विकास गर्नु छ
यहीँ नै जन्मी यहीँ बढी यहीँ नै मर्नु छ
देशको लागि केही काम गरी मर्नु छ हामीले
पसिना चुहाई मेहनत गर्नु पर्छ है हामीले

नेपाली…………………………..
यहीँ नै…………………………….

दशैँ आयो दशैँ आयो भन्दै भन्दै
सब केटा केटी दिन बेला गन्दै
मनिस सब केटा केटी आनन्दै
अनि सब खुसीसम्म पनि बन्दै

केटा केटी भन्छन् अब आयो दशैँ
गरिब भन्छन् अब हाम्रो बसैँ
धनी चैँ भन्छन् दशैँ नै राम्रो
गरिब भन्छन् यो दशैँ नराम्रो

हिमाल रक्षित् यो हाम्रो देश सलल छहरा
हरियो वन नेपालको धन जंगल लहरा

सेतो छ स्वच्छ हिमाल हाम्रो नेपालको सगर
बिदेशी सबै आऊँछन् हेर्न गरेर रहर

जंगल झाडी खोला र नाला नेपाली तर्दछन्
देशको भार बोकेर सपुत नेपालमा बड्दछन्
सबभन्दा पैले परेको भार भरिया बर्गमा
त्यस पछि दोश्रो परेको भार कृषक सर्बमा

बाणिज्य क्षेत्र विकास गर्ने भरिया वर्गले
घृणित शोषित बनाएका छन् अन्य ती वर्गले
गर्दछन् काम बोक्दछन् भारी श्रम छ यिनको
श्रमको फल पाउन्नन् तिनी शोषण छ तिनको

राज्यको कानुन् पास भइसक्यो शोषण रहित
मैलिक हक मोहियानी हक सुरक्षित सहित

यो यस्तो कानुन् पास भए पनि कुकर्म छाड्दैनन्
कानुन हनन् गरेर पैले मुद्दामा लड्दछन्

नेपालमा बस्ने जति नेपाली हौँ सब
देशको लागि काम गर्न अघी बढ्छौँ अब
भो भो नरोऊ हे न्याउली चरी
हामी पनि आइपुग्यौँ अब त

हमी सब सकृय भै देशको काम गर्छोँ
देशको लागि काम गरी सबै यहीँ मर्छौँ
भो भो………………………..

रुखको छेउमा रहेको बीऊ उम्रन लाग्दैछ
अनुकुल हावा पानी सब पाई भर्खर जाग्दैछ
भर्खर मात्रै उम्रिई अब थाल्दैछन् बढ्नलाई
ती सब भाग काम लिई बढ्न लाग्दछन् खट्नलाई

आ–आफ्नो काम लिएर सब भाग डटेर लागेछन्
भर्खर अब ती भाग सब काममा लागेछन्
प्रसस्त मात्र थिएन खाना त्यो रुखो ठाउँमा
त्यो एउटा रुख रहेको थियो सोषक नाउँमा

बरको डाली नुहेर छोला कि है लौ लौ रेसम लौ लौ
चौतारीमा मै बसो होलाकी है लौ लौ रेसम लौ लौ

पानी खान झरेको अहिले लौ लौ रेसम लौ लौ
पापी मन बुझाउने म केले लौ लौ रेसम लौलौ

सृष्टि भयौँ किन हामी यहाँ
कति जन्मे गए ती कहाँ
जन्मनु मर्नु किन होला ?
सृष्ठिमा दृष्ठि गरे के होला

किन आयौँ कहाँ जाने हो
किन ल्यायो कहाँ लाने हो
गर्दै रहेछौँ के के हामी
अन्धकार भएछ नजानी

हामी देशमा सजीव भै काम गरेर रहन्छौँ
यो देशलाई फलाई फुलाई गर्न हामी चाहन्छौँ

सजीव हुन चाहन्छौँ देशमा विकास गर्नलाई
देशको विकाश गर्दछौँ उकालो हामी चढ्नलाई

(स्व कर्णबहादुर माझीले २०३४ मा लेख्नुभएको कविता)