भाग्यशाली अधिकारी

फागुन गयो चैत आयो, वनैभरि पातै भयो
असार गयो श्रावण आयो, सधैंभरि रात रातै भयो

चारौँले गुना पाइन्छन् यहाँ रमाइलो नगरकोट
विचित्रमय लाग्दछ यहीँ भेटिन्छ मदेश भोट

लगाइदिँदैमा त्यो कर्के आँखा फुरुङ्ग हुन्छ यो मन
अलिकति स्पर्श गर्‍यौ भने त झन जरुङ्ग हुन्छ यो मन

घाँसै ला ! कतिले भनेर विचरा सारै गरेथे अरे
ठूलो मानव पो भएर जगमा त्यो पो उदायो भरे
साँचो मानव भन्दथे जगतमा बाँच्नै कठिन हुन्छ रे
हो त्यो पागल हो भनेर कतिले राँची पुर्‍याए अरे

बाहिर पूर्व रातो भइसकको थियो । लुनु सुत्ने कोठा नजिकै झ्यालमा आएर भँगेराहरू ‘ट्याउँ ! ट्याउँ ! च्याँ ! च्याँ ! चिरिरिरी !’ कराए ।

एकदिन विद्या दाइले भने लमजुङ जिल्लाको दुराडाँडा भन्ने ठाउँमा एउटा जल्किनी भन्ने गाउँ रहेको पाइन्छ । त्यो जल्किनी गाउँमा एउटा पण्डित नरहरि अधिकारी भन्ने गुरु हुनहुन्थ्यो ।

जल्किनी गाउँको पश्चिम उत्तरतिर खुरिखन्न एउटा गिरगिरे डाँडा रहेको थियो । त्यहाँ २००७ सालमा प्रजातन्त्र आए लगत्तै सबै गाउँलेहरू मिलेर एउटा सहयोग सदन पाठशाला स्थापना गरेका थिए ।

आओस् जे पनि देशभित्र जन हो त्यो शान्ति नै चाहियो
भौँतारी कति हिँड्छ मानव यहाँ भन्दै त्यही चाहियो
पार्ने त्यो मन नै खुसी भई नीलो आकाश नै चाहियो
त्यस्तो स्वच्छ हावा र निर्मल जलै पृथ्वी त्यही चाहियो ।