आचार्य प्रभा

मारेर इछ्या, बाँच्नु कसरी ?
झारेर आसुँ, हाँस्नु कसरी ?

झरेको फूल, मैले टिपेर
उस्लाइ भनि, गाँस्नु कसरी ?

निहत,
टाउकाहरू
संघारभरी थुप्र्याएर
म आफ्नै टाउको
नतमस्तक गरिरहेछु,
निस्त्रय,
मन लिएर अझै पनि
म नांगो नाँचको
रमिते बनिरहेछु,

अशान्तिको, बीज रोपी, शान्ति खोज्दै, लड्यौं किन ?
बाटोभरि, इर्ष्या रोपी, हामी अघि , बड्यौँ किन ?

आफैंलाई, बैरी मानी, आजसम्म, बाँचिरह्यौँ
आफ्नै मुटु, छेँडेर नै, शूल बनी, गड्यौँ किन ?

बिस्मृतिको धुलोमा
पुरिँदै, धसिँदै
अनि कुना,कन्दरा र डाली डालीमा
लहराउँदै आयो भन्छन्
नयाँ बर्ष।

हर्षले छायो, मनमा हेर, बिहानी आएर
उमंगसँगै, उदायो सूर्य, झल्मल्ल छाएर।

नविन बर्ष, झुल्कियो अब, लिएर सुखद
सबैको मन, हर्षित बन्यो, आनन्द पाएर ।

सम्झन डर लाग्यो
बिर्सन कर लाग्यो

तिम्रा नाटक हेरी
केनै पो भर लाग्यो?

एउटा हस्ती अनि
राजनीतिक धरोहरको
समापन …….
आखिर पेवा न हो मृत्यु
कहाँ रोक्न र छेक्न
सक्थ्यो र? सम्बेदना र
मायाका पर्खालहरूले
त्यसैले उ निभेछ
राजनीतिक आकाशबाट
तर निभ्ने छैनन्
उस्का समर्पण र उदेश्यहरू ।

सब लेख्छन देश दुखेको
कबिता, गीत, गजल
अनि के के, के के, …….?
मलाई त लाग्दैन कि
देश दुखेको छ,
देशलाई रोग लागेको छ,

हौ तिमी प्रेरणाकी खानी
अनी कोमलताकी रानी।

हौ, जननी पनि तिमी नै
फेरि सुलभ तिम्रो बानी ।

भन्नेहरू भन्दै गरुन प्रेम झुटो भनी
सोंच्नेहरू सोँच्दै गरुन माया खोटो भनी

किन खायो आगोको लप्काले
त्यो नीरिह सुन्दर,स्वच्छ परीलाई ?
किन डाहा गर्‍यो अद्रिश्य शक्तिले
मनमा नै उडिरहने त्यो निश्छल चरीलाई ?

मायाले मलाई बोलाउँदा सधैं “सानु” भन्थ्यौ तिमी
तिम्रो बचन कसरी म, अब नमानुँ भन्थ्यौ तिमी

शृष्टिको भुल भएछु ।
झर्ने त्यो फूल भएछु

जस्ले पनि तिर्खा मेट्ने
पानीको मूल भएछु ।

स्वार्थी रैछौ माया तिमी भेट्मा मात्र बोल्ने
मनको कुरा आफ्नो ठानी कहिल्यै नखोल्ने ……..

म त तिम्रो भरमा परी सबै कुरा भन्थें
मिलन कहिले होला भनी दिनहरू गन्थें ……..

संसारकै म होचा मान्छे
छैन गुनासो मलाई केही
शरीर अग्लो भएर के भो ?
छैन गुण भने केही ………..,

मायाले मलाई बोलाउँदा सधैं “सानु” भन्थ्यौ तिमी
तिम्रो बचन कसरी म, अब नमानुँ भन्थ्यौ तिमी

प्रकृतिकी रानीलाई दैवले छल्यो किन ?
सुन्दर त्यो आक्रिती,ध्वस्त भई जल्यो किन ?

बदामी छन गाला मेरा नयन छन लट्ठ
मेरो रूप हेरि हेरि पर्छन सबै दंग ………