राजेश रुम्बा लामा

निलो आकाशमा टांगिएको त्यो चर्को घामलाई छल्दै प्रकृतिले एक झर्को वर्षाद गरिहाल्यो । अनि पो देख्न पाईयो त प्रकृतिको त्यो अनुपम दृश्य । भर्खरै जन्मिएको सानो बालक झै लाग्ने कोमल घामले राहत दिलाएको थियो गर्मीको प्रसबलाई । चिसो चिसो हावा पनि बयली खेल्दै कहिले त्यो अग्लो बडेमानको टावरलाई चुम्दथ्यो त कहिले बैशंमै ईज्जत गुमाएका तरुणी जस्तै देखिने खजुरका बिरक्त लाग्दा रुखका हाँङ्गाहरू हल्लाउन पुग्थ्यो । छुदाँ पनि दाग लाग्ला झै लाग्ने ती टलक्क टल्किएका नागबेली सडक-राउण्ड बोट वारी-परि मौलाएका दुबोहरू र फूलका बेर्नाहरू पनि आनन्दको सास फेर्दै गरे झैं देखिन्थे ।

यौटै यो मुटुमाथि लाखौँ भयो चोट
कति प्रहर गर्छौ दैव के छ ममा खोट ?

चाह पनि गरे थिएन डालीमाथि फूल्न
न त रहर गरें मैले निलो गगन डुल्न
आँशुसँगै हाँसो बग्दा बाँझै थियो ओंठ
कति प्रहर गर्छौ दैव केछ ममा खोट ?

“गीत” पुर्णे साँझ देख्ने जूनलाई,पापी ग्रहण लाग्दा मनको बस्ति अँधेरो भो बादल आइ ढाक्दा ~… Read More »गार्‍है हुदोँ रैछ पाउन बिष समेत माग्दा

“गजल”
केछ-केछ तिम्रो रुपमा,हेरौं-हेरौं लाग्छ
तिम्रो बिम्ब सामु राखी,तस्बिर कोरौं लाग्छ
मान्छे तिमी काली नै हौ,चम्के छौ क्रिमले
थाहा छ तिमी परैको हो,तर चोरौं लाग्छ
सुन्छु अझ तिम्ले जन्म्या,धेरै छन् रे सेना-मेना
जेत पर्ला आँट गरेर,सबै सोरौं लाग्छ
तिम्रो निम्ति पागल भएँ,लजित छु आफै
तिम्रो निम्ति माँ’कसम टाउकै फोरौं लाग्छ/
….राजेश रुम्बा लामा “अतृप्त”

बहार बनी आऊ यो जिन्दगीमा, सुबास छर्नलाई
समर्पण गर्छु सारा आउन आऊ राज गर्नलाई

आँखामा लाउँली गाँजल मैना
नाकमा लाउँली सुन फुली
मैले त आँटे तिम्ले नि आँट
नगर त्यो मन चुलबुली

मन परेको डालीमा, फूल्न नपाउँदा
बैँश हुँदा भमरासँग, भुल्न नपाउँदा

मेरो जीवन बगरको, ढुंगा सरी भो
माझी बिना दोभानको डुंगा सरी भो
दुख्यो मुटु प्रेमको शिखर, चुल्ना नपाउँदा
बैशा हुँदा भमरासँग, भुल्न नपाउँदा

“गजल”
___________________________
किन-किन तिम्रो बचन,मुटु घोच्ने तिर बन्यो
पल-पल आँखा भिजाउने,आँशुरुपी पिर बन्यो
__

“गीत”
क्षितिज तिर हेर प्रिय,लाली छाको छ
तिमीले मैले प्रित लाउने,बेला आको छ
________________________
चुल्ठी बाटी खेतको गह्र,धान झुलाउदै
शिशिरयाम ल्यायो हेर,बैशा फूलाउदै
मलाई पनि यै मंगसिरमा,आँटौ भाको छ
तिमीले मैले प्रित लाउने,बेला आको छ
________________________
सुन्दै छु म घन्की सक्यो,पारि नौमती
मनमा कुरा खेल्छ अन्यक.लाग्छ काउकुती
तिमीलाई पनि मलाई जस्तै,भा झैँ लाको छ
तिमीले मैले प्रित लाउने,बेला आको छ
_________________________
क्षितिज तिर हेर प्रिय,लाली छाको छ
तिमीले मैले प्रित लाउने,बेला आको छ
>राजेश रुम्बा लामा “अतृप्त”
०६-११-२०११

“गीत”
अलि-अलि गर्दै निको हुनेछ,छोड यी मेरा घाउ
दुख्न देउ यो छाती सहन्छु म,प्रियतम तिमी जाउ
_______________________________
अरु त केहि सकेन दिन,लगि जाउ कहानी
कोरेर राख्नु स्मृति भित्र,त्योइ राख्नु सिरानी
मलाई नि चाहिन्न तिम्रो खुशी,याद मात्रै बनि आउ
दुख्न देउ यो छाती सहन्छु म,प्रियतम तिमी जाउ
________________________________
कुनै बेला म नि आउन सक्ला,तिमी माझ याद बनि
नझस्काउ मुटु हाँसेर टार्नु,पागल थियो त्यो भनि
हेर्ने छु आकास तिम्रो वियोगमा,जून बनि सँधै छाउ
दुख्न देउ यो छाती सहन्छु म,प्रियतम तिमी जाउ
_________________________________
अलि-अलि गर्दै निको हुनेछ,छोड यी मेरा घाउ
दुख्न देउ यो छाती सहन्छु म,प्रियतम तिमी जाउ
___________________________
राजेश रुम्बा ला

अलग हाम्रो शहर अँझै, टाढा हुनु रहेछ
औधी माया लाग्थ्यो तिम्रो, सम्झी रुनु रहेछ

सुन्छु तिमी जाँदै छौ रे, धेरै-धेरै पर
होसमा जाँगर तर्नु सानु, आफ्नु ख्याल गर
तिम्रो याद दिलमा राखी, तस्बिर छुनु रहेछ
औधी माया लाग्थ्यो तिम्रो, सम्झी रुनु रहेछ

हिमशिखा झैं तिम्रो मुहार, सँधै खुशी राख्नु
अभाब हुन नदेउ मनलाई, सँधै झुसी राख्नु
मेरो खुशी आँशु बगाई आज धुनु रहेछ
औधी माया लाग्थ्यो तिम्रो, सम्झी रुनु रहेछ

अलग हाम्रो शहर अँझै, टाढा हुनु रहेछ
औधी माया लाग्थ्यो तिम्रो, सम्झी रुनु रहेछ

रित्तो रित्तो आकास नभए झैं तारा
तिमी नहुँदा साथमा, नभए झैँ सारा

बेहोसीमा छु म, या त होसमा
छैन मेरो मन, मुटु, आफ्नै बसमा
बग्न खोज्छ आँशु, बगे सरी धारा
तिमी नहुँदा साथमा, नभए झैँ सारा

मिति २०६८ साल आश्विन २७ गते अन्तराष्ट्रिय नेपाली साहित्य समाज कतार च्याप्टरको तेस्रो अधिवेशन सम्पन्न भएलगत्तै, नेपाली साहित्यिक जगतको अग्रणी साहित्यकार महाकवि लक्ष्मीप्रसाद देवकोटाको १०२ औं जन्मजयन्ती, गत बर्ष झैँ नवोदित साहित्यिक मोबाइल पुस्तकालयसँग सहकार्य गरी संयुक्तरुपमा आगामी ११ नोभेम्वर शुक्रबारका दिन मनाउने निर्णय गरेको छ।

आफैँ भुली बिश्वाश गर्ने पनि देखेँ
शंकै शंकामा जिम्दै, मर्ने पनि देखेँ

आफू फूल्ने डाली आफैँले छेदन गरी
नमुस्कुराउदै भुइँ झर्ने पनि देखेँ

यता भाइको निधार खाली, उता दिदी रुँदी होलिन
मुटु दुख्दा आँशु झार्दै, मेरै तस्बिर छुँदी होलिन

गिज्याए झैँ लाग्दो होला, आँगनीको फूल देख्दा नि
कति छाती पोल्दो होला, माइत जाने हुल देख्दा नि
अरु खुशी मनाईरहदाँ , दिदी दुखी हुँदी होलिन
कस्तो भाग्य हाम्रो बाबु? भन्दै तस्बिर छुँदी होलिन

घामको न्यानो स्पर्सले शिशिर लजाए झैँ
पूर्णे लाग्दा आकाशले तारा सजाए झैँ

त्यस्तै न्यानो माया दिन्छु शिशिर झैँ हुनु
बन्छु तारा तिम्रै निम्ति सर्माउँदै छुनु
म नि मख्खै पर्छु साँच्चै मज्जा आए झैँ
पूर्णे लाग्दा आकाशले तारा सजाए झैँ

आफू जन्मे हुर्के ठाउँ छाडी सयौं खोला पारीमा
अल्झ्यो है अल्झ्यो परदेशी कान्छा बालुवा घारीमा

जुनीभरि तिम्रो साथ पाएदेखि सानु,
बादलभित्रै खुशी हुन्थे तिमी छाएदेखि सानु

चट्यांग, वर्षा, असिना सब सहन्थेँ हाँसी-हाँसी,
तिमीलाई खुशी दिन्थेँ बरु आफैँ दुख गाँसी
सुनगाभा झैं फुलाउनलाई आफै बन्थेँ माली,
तिम्रो मुस्कान खुलाउनलाई आफै बन्थेँ डाली ।

गजल”
धर्ति बनि बसेको थिएँ,जून बनि चम्की उनि
छरेर बैसालु चाँदनी,यता-उति लम्की उनि /
____________________________
पग्ली हाल्यो मेरो बैंस उनको नसालु रोशनीले
उनि संगै म घोल्न खोज्दा घमण्डले गम्की उनि /
______________________________
धर्ति हुनु गर्ब थियो मलाई पनि धेरै-धेरै
बादल बोलाई ढाकि दिएँ रिसाएर बम्की उनि /
_______________________________
दागको कुरा