प्रतिनिधि नेपाली गजलहरू (गजल संग्रह)

देख्नमा ऊ साह्रै हतास लाग्थ्यो
जिन्दगीसित थियो कि ऊ निरास लाग्थ्यो

नीलो आकाश भो रातो यहाँ माटो बिरामी छ
हिमाली हिउँ भयो तातो यहाँ माटो बिरामी छ

दुखमा नै जिएकी छ मेरी धरा
आँसु झारी पिएकी छ मेरी धरा

सम्झनाको फूल टिपी कति उनौं माला
तिमीलाई कुर्दाकुर्दै लाग्छ बैँस जाला

आज फेरि सम्झनामा तिम्रो लागि रोएँ
छिट्टै भेट होस् भन्दै देवता भाकी रोएँ

तिम्रो नाउँ लेखिएछ आफ्नो नाउँ लेखौं भन्दा
ऐनामा त तिमी देखें आफ्नो रु हेरौं भन्दा

भाँचिएको मन आज फेरि भाँचिएछ
आफ्नो मृत्युमा खुसी भै आफैं नाचिएछ

गाउँदा गाउँदै गीतको धुन हराएँ मैले
रात त मसँग नै छ, जून हराएँ मैले

जिन्दगीको फूल रोप्ने यहाँ कुनै हाता छैन
आस्थालाई बचत गर्ने यहाँ कुनै खाता छैन

भोकै मरे बचेरा ती चारा जलेपछि
आगो पिई बाँचे कति धारा जलेपछि

जसै म फुल्छु प्रेममा त्यहाँ त बैंस खुल्छ रे
जवान जोश होशको इमान फूल फुल्छ रे

गिलासहरू रित्याएर आफूलाई भरिरहें
त्यै मोरीलाई सम्झिएर आँखाबाट झरिरहें

खण्डहरमा परिणत घर भएछ
हताहत यहाँ धेरैको रहर भएछ

मुटुभित्रै तिमी रैछौ अँगालोमा खोजेँ
चेतनामै तिमी रैछौ दियालोमा खोजेँ

कतै भने पेटभित्र आगो बली रह्यो
कतै भने मात लागी मान्छे ढली रह्यो

स्वाभिमान जिन्दावाद, नारा जिन्दगीको
यही मेरो कमाइ हो सारा जिन्दगीको

ढल्दैन यो स्वाभिमान कसै गरे पनि
छातीमाथि देवेन्द्रको बज्रै परे पनि

गीत तिम्रै गाई रहुँ प्रेमले नै
प्रीत चोखो लाई रहुँ प्रेमले नै

खाली छन् है प्रगतिका पाना यता गाउँतिर
चुहेका छन् हिजोजस्तै छाना यता गाउँतिर

कति दियौ पीडाहरू मैले गन्न बाँकी थियो
तिमी भने हिंडी हाल्यौ केही भन्न बाँकी थियो