विविध-विधा

तिमीले भुलेका कथा आज फेरि पल्र्टाई हेरेँ
बिदाबारी हुने तिमी सँग आँखा यसो अल्झाई हेरेँ ।

पुराना ती रङ्गमाच उठाउँदै म आएँ
नयाँ नौलो रोदीघर बसाउँदै म आएँ ।

म त खुशामद गर्दिन साथी किन गर्नु कसलाई गर्नु
केको आशमा दीनहीन भई याचक जस्तो छुद्र हुनु ।

उड्दा-उड्दै परेवा त्यो आकाशमै ढलेको छ
चारो छर्ने हातबाटै गोली हजुर चलेको छ

भरियो सिउंदो तिम्रो जब,बेहोश भै म लडदै थिएँ
तिमी छल्कियौ आँखाभरी म छाती भित्रै डडदै थिएँ

रुन पनि पाइएन, हाँस्न पनि पाइएन।
रोई-रोई आँसुले मन धुन पनि पाइएन।

निष्ठुरी मलाई नभन प्रिय म फर्की आउँने छु ।
सिउँदोमा रातो सिन्दुर र्छन म भोली छाउँने छु ।

कत्ति मिठो बोली मै’सापको
कसिएछ चोली मै’सापको

जन्‍ति लिएर आउछु जग्‍गे सजाउनु तिमी
तिम्रो सिउँदो रङ्‍याउछु जग्‍गे सजाउनु तिमी

कति नजिक थियौ सानु दुरी देखायौ
टाढिनलाइ रै’छ मजबुरी देखायौ

सोध्दै थिएँ पुगुन्जेल छुरा मेरो हाडमा
के लेखेको भनन औंलाले ढाडमा

आधारमा धार थ्यो कि माया आरो भो
रेटी रैछ मुटु मेरो बांच्न गारो भो

कैयौ बिते हिउदहरु तिमी आउने आसमा
कैले खोज्छु मिरमिरेमा कैले बतासमा

कति आए कति गए नँया सालहरु ।
सालै पिच्छे बढायौ लासका खालहरु ।

कस्ले लायो साँद आज, भुत्ते पनि छुरा भएछ
कस्को आड पायो कुन्नी लुते पनि सुरा भएछ

गाजलु आँखा
बसन्तको बहार
तिम्रो परेली

देशको माया
हरपल सम्झना
बिदेशी भुमी

सन्तोष आचार्य
योकोहामा,जापान

मुटु साटेको
दिएछौ अर्कैलाई
चिरा पो पर्यो!!

तिम्रो उपहार्
सुनको हो भन्थ्यौ त?
खिया पो लाग्यो!!

जीवन यात्रा
उर्लदो सागरमा
डुंङ्गा पो फेर्यौ!!