आसै थिएन भेट्ने यो के भएछ नानू
बिर्सिसकेको छु मैले सम्झाउँछ बाँसुरीले ।।
धेरै भएछ हाम्रो सम्बाद शून्य नानू
झङ्कार गर्छ पैदा तिम्रै नयाँ चुरीले ।।
खाडी पसेर मैले धेरै कुरा गुमाएँ
कैले नसोच नानू बिर्स्यो नि निस्ठुरीले ।।
खाई कसम अनेकौ हामी अलग भएथ्यौ
बाचाहरु उडाई लग्ला कि यो हुरीले ।।
पक्का गरी समाऊ बलिया ती पाखुरीले
छाती म थाप्छिदिउँला रोप्नु त्यहाँ छुरीले ।।
गीत
सुरेश काफ्ले विदारक
सम्झनाको बाढीको आयो मेरो मनको मझेरीमा
तिता – मिठा कुरा सबै उडि गयो तरेलीमा
कस्तो माया वस्यो बरै झ-झल्को आईरहन्छ
बिर्सु भन्छु उनको माया सम्झनाले सताउँछ
धनको लोभले मेरो माया छोडी गई पहिले
सम्झनाको बाढी आई मुटु पोल्छ जहिले
स्वार्थी छ यो दुनियाँ आफैं सबै आफै लिन्छ
ममबत्ती आफैं बलि प्रकाश अरुलाई दिन्छ
निर्मोहीको स्वार्थी माया सम्झी रोईरहन्छु
सम्झनाको बाढी आउँदा आफैं टोलाईरहन्छु ।
रचना २०६३/०२/२१
भिडमा मेरो हात समाउनेलाई
सम्झना सदा मेरो दिलमा बास जमाउनेलाई
सम्झना र माया उनकै मुटुभरि
भुल्न सकिन मैले उनलाई कसैगरी
अनायाशै मेरो मनमा माया जगाउनेलाई
प्यार सदा मेरो आँखामा छाया बनी आउनेलाई
म कहाँ उनकै यदमा
शायद ओझेल परें म उनको आँखामा
पलभर मै मेरो आँखामा सपना ल्याउनेलाई
मंगलकामना छ मेरो दिलको धड्कन बढाउनेलाई
मिलन थियो हाम्रो पलभरको यादगार क्षण भयो जीवनभरको
तस्वीरभै मेरो दिलमा समउनेलाई
आशिश लाख मेरो मुटुभरि प्यार बनी छउनेलाई
आशा !