narayan pokharel

सपनी छन ओरालो कहिले पुग्ने लक्ष्य
विकास सबै खाइ रैछन नेता को भक्ष्य
शीर ठुलो हाम्रो निहुरेर झर्यो
बिकृति आए सबै हुन्न केही गर्‍यो

जीन्दगी छ बेहाल साथी पाखो भा छ बाँझो
गरी खान उमेरमा उ माओ बादी लाज्ञो
भागी भागी हिडनु पर्‍यो पस्नु पर्‍यो बिदेश
स्वदेश्मा काम थियन छाडी हिंडेउ प्रदेस्

कथा हाम्रा बिकट्का तातो बालुवा भित्र
संझी बस्छौं परीवार तातो हावा चित्र
सुन्छु कती ताताले मरी गा को कथा
थोरै पाइ रकम हाम्ले बल्झी रैछ ब्यथा

संझी घर झल झली खोले मिठो पिठो
चिसो पानी मिठो हावा हिंड्थियौं छिटो छिटो
लै वेरीका भाखामिठा ती पहाडका छहरा
गुन्जाइ गीत हिडदा घनकने ती पहरा

सम्झना बाँची रैछौं छैन रती ज्यान
किन आयौं लागी रै छ रैन छ ज्ञान्

बाली दीयो आशाको बाँच्ने दुराशय हो
रित्तो राखी खोक्रो दील बाच्ने नै मन्साय हो
देखी उज्यालो मन्मा पस्दैन है त्यो नव किरण्
खान्छ भित्रै भित्रै त्यो त कालकै हुन्छ भक्षण

मरौं जती भइ बलिष्ट आत्मा बन्दीन्छ काँतर
अघी बढौं चाह हो बढदैन पग त्यो निरन्तर
न मानों दैब रीत बन्छन अनी मत मतान्तर
असक्त्त त्यो पल्टन्छ न सक्ने भइ कालान्तर

जुनुन

जुनुन छ आज मन्मा
उडी जाउ लाग्छ पारी
बिसाउ कहा भन्छ मन
हृदय को भारी

खुस्बु छरीयछ उन्को
ती पवन का साथमा
म छु हर बखत
तेही प्यार्को आस मा

मायाका दीप्त काचुँली
दीन्छ मन भरी आशा
तेही आसमा चहकिन्छ्
मेरो जीवन किनारा

आक्रान्त छन् छैन शान्ति
दुर्लभ पथ छ, छ भ्रान्ति
रसा स्वाद्म छ, छ लम्पट
भोज्ञ कै जग हुन्छ सबल्

अभावमा पनी भाव खोज्छु
जीन्दगी को म सार खोज्छु
दृढ छु म। बलिष्ट छाती
पर्बतै झरोस बाली रहुन्छु बात्ती

हुरी बतास बाढी र पहीरो
आउँछ घरी घरी प्रचण्ड पहिरो
गड गडाइ बग्छन ताल्मा ती नदी
सहन्छु म बस्छु अधीर भइ अनी

अन्योल हो कि जीवन
म जीवनसँग समागमन गरिरहेछु

स्वरहरू निलम्बित छ
म निलम्बनमा छु
बोल्नु निर्थक लाग्छ विभेदहरूमा
मरेको मन सक्दैन उदाउन
बैभव रहित सुस्क छ
सक्तैन पलाउन
यी बिजका बिजारोपणहरू

तिमी खेल्छौ मेरा वेदनासँग
म शुन्यमा बीच रीत हुन्छु
गलित मेरा उर्लेका अनगिन्त भावसँग
सायद म कुरा गर्छु
होइन अन्मस्क्य भावमा म बर्बराउछु
कहाँली लाग्दो हुन्छ मन

आमा छन पछ्यौरी सामल बोकेकी
छोरो छ टाढा कतै बालुवाले छोपो कि
मधुरो बत्ती छ आँखा छन रसीला
आउला खुसी कहिले हो देशका नेता सडेका

पौरख सानाका खान्छन ठुला धुतेरै
घरवार उन्को ठुलो कुकुर खान्छ लाखौं रे
कस्तो संकट भोग्नु पर्ने छाप्रोछैन बसने
कमाइ गरी खानु पर्ने छैन ओछ्यान ओढने !

चोर हुन कि ६०१ कोइ त सद्धे होलानकी
पीडीत्का भाषामा कोइ बोली बोल्लान कि

जता गयो गरीव मारा भडकाइ खसम मारे थ्यो
लुछी कत्ती छोराहरु आमा टुहुरो पार्यो थ्यो
सर्वहारा अरवपति जय भनउ के देश
गरी खाने ठाँउ छैन भा का गय बिदेश

मेरा अन्तरबिरोधहरू मैसँग प्रश्न गरिरहेछन
मेरै भावनासँग खेलिरहेछन
कहिले भर्छन उत्साह
कहिले मन्द गतिमा छन
कहिले खोल्छन ढोका
कहिले बन्द गर्छन
ल्याउछन कहिले बाढी

उदासी छन मन्का उदासी यी तन्का
बग्रेल्ती छन अभाव यी बदन्का अङ्का
चाह छ चाह मन्मा गडेका
नजर छ तिमीमा किन हो अडेका

नयन छन बदामी चंचले रमिता
भुल्छु कि त जिन्दगी बाहुका ती सप्का
कोई आइ न उठाउ बेहोसी यो मिठो भो
त्यो अङ को रङ ले मिठासै मिठास छरी गो

रुप छन भावमा अभाव त सुन्य हो
चाहत को बजार्मा प्रीत त पुन्य हो
वहारका छन्द्मा वतासका आवाज छन
ह्रीदय सबका माया कै झन्कार छन

सहजतालाई मन बाँधी हिड्दै छ जिन्दगी
यी आँशुभित्र पनि रम्न खोजेकै छ जिन्दगी

खै कन्हा कोरियछ मन
किन होला कसैले ताछे छ मन्
रक्त्त प्रवाहमा लट्पटियर छर्पष्ट छ मन !
छैन कि मलम कुनै
औषधी कुनै
बिस्राम लिन खोज्छ मन !

घेरीयर तृश्नामा निथरुक्क भयछ मन
शायद कामना का बजारमा
उर्बर मस्तिष्क्ले ! लुत्पुटायछ कि मन् ?
तस्विर साँचेर उन्कै उठछ
बस्छ मन !
के छ अरुको मन्हरु ?
न सकेको छु नज्ञाउन
न बोकेर हिडन सकेको छु !
शक्तिहीन कोल्टे फेरी दीन्छु
ट्वाल्ल हेरी दिन्छु
मन भित्र छर्पष्ट सजियका ,
ती मायाका तस्वीर्लाई
बिर्सन खोजी रहेछ मन
कतै टाडा क्षितिज पारी
उडन खोजी रहेछ
बतास सं ग अंगालीदै
बादल सङ सिङैरिंदै हिडन , कतै खोजी रहेछ मन्

बिमती हुन मेरी स्रीमती
चाका चुली को गती
रात दीन को हुन्छ परीधी
सहमती छैन , छ बिमती
बिमती हुन मेरी स्रीमती

प्रचन्डकै हो कि छबी
चन्द्र दिंदा,खोज्छिन रबी
भष्मासुर हुन्छिन गर्छिन खती
भागे भन्थे पार्बती पती
बिमती हुन ! मेरी स्रीमती

रोज रोज कै छ दङा
लाईदिउँ भन्छिन सिस्ने पङा
रस राग को सधै छ खती
अंध्यारो , अंध्यारो ! छैन बत्ती
बिमती हुन ! मेरी स्रीमती

समयका धारसँग बयली खेल्छु
सोचेको के दुनिया हुन्छ ?
केवल पहेंली देख्छु
जुन आकास र बादल
फेर्छन आ आफ्ना रुपहरू !

कायाकलप गर्छन भोग्छन
आआफ्नै भोगहरू
दूर बसेर आकृति हेर्नु
जीवन रमाइलो देख्नु
हरेक क्षणको चाहना