बिबेक दुलाल क्षेत्री

पाच बर्ष अघि । अजय साझ-साझमा घर घुर्दै गरेको थियो । उसका साथीहरू विजय, रोहिणी र ऊ भएर जबर जस्ती यौटी किशोरी माथि गरेको कुकर्म । उसले धेरै दिन भुल्न सकेन । श्रीमतीले उसको उदाशिता देखेर पहिले नै” के भयो रोजीका बाबा?” भनेर सोधेकी हो । तर उसले बताउनै सकेन । पुलिसले बलात्कारीलाई खोजिरहेकै थियो ।

ऊ पैतिस दिन कटाएर घर आएको थियो ।

मेरो देशमा
महंगी बढेको छ
रोग बढेको छ ।

कहिले बढ्दैन
नेतालाई महंगी
कहिले हुदैन
व्यापारीलाई महंगी
कहिले छुदैन
कर्मचारीलाई महंगी ।

हान र थाप
चुनाब सरगर्मी
गालीको बर्षा

कसले शोच्यो
कर्णालीको समस्या
गफमा मख्ख

खान्न खान्न भन्दा भन्दै पनि
खाइसकेको छु मैले
प्यारी तिम्रो कसम !
जान्न जान्नभन्दा भन्दै पनि
घुमिसकेको छु मैले
प्यारी तिम्रो प्रेमको बगैचा!!

अप्ठ्यारोलाई पनि रुवाई दिनुछ
उनीलाई मेरो याद सुनाई दिनुछ

जो जो छन् आत्महत्या गर्नेहरू यहाँ
सबैलाई जिउने कला सिकाई दिनुछ

नियात्रा !
अहिले प्रत्येक पलमा
म तिमीलाई सम्झिरहेछु

हो ;
तिमी नमान्न सक्छौ
यो एउटा सहयात्रा मात्र हो
सगै हिड्ने साथीको सम्बोधन मात्र हो
मेरो यो आशयलाई
तिमीले -“यो एउटा घटिया पुरुष शोच मात्र हो !”
भनेर थुक्न पनि सक्छौ

असहाय हुन्छ
निरूपाय हुन्छ
अपाहाज हुन्छ
फुर्ति सबै हराएको हुन्छ
निरह हुन्छ
पर्खनु पर्छ भनेर पनि नपर्खेको क्षणमा मानिस ।

गर्दिन भन्दै थियो, ऊ उक्साहट आयो
हेर्दा हेर्दै खुनी हातको फैलावट आयो

फूलहरू मुर्झाएका थिए, बिश्वास ढलेका
दमित इच्छाहरूको सजावट आयो

नि:शब्द मन
सृजनामा उन्मुक्त
भइरहेछ

माटोको रंग
कहिले फिका हुन्न
श्रद्धाको घडा

समयको कुनै एक भाग
रात, दिन
घण्टा, मिनेट
सेकेन्ड, पल
बिहान, मिर्मिरे
मध्यान्ह, साँझपख
एउटा निर्जन बस्तीमा
मान्छेहरू बस्थे ।

आजकाल त मान्छेको विचार यति पगारिएको छ
पुरा नहुने सपनाको भारी बोकेर, ऊ पछारिएको छ

मेरो देशमा कृतिमान राख्नेहरूको कुनै कमि छैन
अनि त नियम-कानूनले नदिएको कुरा सकारिएको छ

सधैं हिमाल झै अग्लिएको मान्छे
आज मैले होचो देखे
सधैं आडम्बरले हास्ने मान्छे
आज मैले रोएको देखे
सधैं चुरु, फुरू गर्ने मान्छे
आज पछारिएको देखे
सधैं फलामभन्दा दह्रो छु भन्ने मान्छे
आज मैले दोब्रिएको देखे

(१)
नया नयाँ कुरा झिकी सताउनु न हजूर
मातृभूमि याद आए रसाउनु न हजुर
शोच्दै नसोचेको रेगिस्थान घर भो आज
कति भयो परदेशमा बताउनु न हजुर !

भित्तो झैँ छाती चर्किरहेछ आज
मलाई छोडि खुशी फर्किरहेछ आज

सबै जना हाँसेरै बसेका छन्
उस्को आँखामा झरी दर्किरहेछ आज

नयाँ केही छैन,
उस्तै छ जागर
उस्तै छ सपना
उस्तै छ बचाइको अर्थ ।

महंगी,
छलकपट
अहंकार
सबै उस्तै छ ।

(१)

महंगो क्षण
बित्छ हानथापमा
कस्तो फसाद
लेखिनै बाँकी छन्
शान्ति संबिधान ।

एकातर्फ
-स-साना खोलीहरू
स-साना बिचारका तरेलीहरू
स- साना खुशीमा रमाइरहेछन
तिनीहरूले अरूलाई बिचार लाद्नु छैन
तिनीहरूले अरूबाट कवि भनिनु छैन ।

ओ प्रियतमाहरू !
मेरा चरम उत्कर्शका योजनतहहरू
तिम्रो सुन्दर सपनाको योनाङ्गमा
पुग्न नपाउदै स्खलित हुँदा
म कति पनि दुखित भइन
ओ शहरीवालाहरू!

मेरो कोठाको भित्तामा
घुर्मैलो आकाशको ब्लाक ऐन ह्वाइट
खुर्पे चन्द्र झैँ टाँगिएको छ
मेरा बा-आमाकोको तस्बिर ।

रोगले मेरा बा-आमालाई थलाएको थ्यो
जसरी अहिले यो देशलाई थलाएको छ
महंगीले मेरा बा-आमालाई खेदेको थ्यो
जसरी यो मुलुकलाई महंगीले खेदेको खेद्यै छ ।