सूर्य चेम्जोङ

मायाँ भन्ने चिज साँच्चै ! यस्तै हुँदो रै’छ
यौटालाई चोट लाग्दा अर्को रूँदो रै’छ

जति सुकै घाम पानी लागोस तगारो
मुटू-मुटु मिले पछी छुट्टाउन गाह्रो
छुट्टे पनि सम्झनाले तड्पाउँदो रै’छ
यौटालाई चोट लाग्दा अर्को रूँदो रै’छ

एक)
झर्नै परे आँखाबाट बरु झरी दिन्छु
तर मायाँ तिमीलाई मुटुभरि दिन्छु
किन खोज्छौ घर जग्ग पेन्सन्पट्टा भन ?
जिन्दगी नै तिम्रो नाम सारी गरी दिन्छु

म भएँ आज उनको भर परेर घायल
एकोहोरो मैले मात्र माया गरेर घायल

मनभरि व्यर्थै फूल फुलाएछु आज हुन
मस्त बेला फक्रिएको फूल भरेर घायल

(१)
अन्तिम सासले, खोजिरह्यो तिमीलाई
मर्ने बेला उस्ले, सोधिरह्यो तिमीलाई
बतासले फूल, झारे पनि हाँगाबाट
सुवाशले सधैँ, रोजिरह्यो तिमीलाई

छट्पटिदै चिहानमा लाश हुन्छ मेरो
आइनौ नै भने अन्तिम सास रून्छ मेरो

बन्ने भए पत्थरले लोग्ने मान्छेहरू
बेदनाले हृदय यो किन छुन्छ मेरो

बिदा गर्दा मुस्कानमा मोती जड्नू तिमी
मेरो लाश चिता चढ़्दा डोली चढ़्नू तिमी

सँगै कहाँ रहन्छन् र ? आकाश धरती
त्यै भएर बादलकोमाथि अड्नू तिमी

दायाँ हात एउटालाई बायाँ अर्कैलाई
साथ दिन्छौ एउटालाई माया अर्कैलाई

खेल सम्झी मायाँलाई खेल्यौ बैगुनी
पुजेर हुँदैन ढुंगो देवता कहिले नि
बायाँ छाती एउटालाई दायाँ अर्कैलाई
साथ दिन्छौ एउटालाई माया अर्कैलाई

सम्झनामा जलाउँदै मुटु माझ बत्ती
आउँदैछु बाली राख्नु तिमी साँझ बत्ती

नफुटाए आँखाबाट बेदनाको मुल
फुलाएर ल्याउँदैछु म पिरतीको फूल
तिम्रै निम्ति मन्दिरमा बाल्दै लाख बत्ती
आउँदैछु बाली राख्नु तिमी साँझ बत्ती

न प्रेमको पुरस्कार मैले हात पार्न सकेँ
न तिमीले हार्न जान्यौ न त मैले हार्न सकेँ

भेटी रहेँ यात्राभरि कति कति भेलहरू
समातेर हात न त सँगै खोला तार्न सकेँ

यो ! भितामा नयाँ पात्रो लगाएर गयो
फेरी एउटा सालले ! अघाएर गयो

ठडिएका थिए धेरै, सपनाका महल
आँधी हुरी सुनामीले, बगाएर गयो

बक्लौरीलाई छोडेर चितवन टाँडी आएँ
तिम्रो लागि भनेर म घरबार छाडी आएँ

छेकेको थ्यो मेरो बाटो समाज परिवारले
भागी भागी हुँदै जंगल म झाडी झाडी आएँ

सधैं आउँछे मलाई भेट्न राति राति
बोलाउँछे सपनीमा बादलुको माथि

सुनसान एकान्तमा मन्द मुस्कानले
बनाएर पत्थर झैं पानी पानी छाती

फेरि पनि उही बाटो आउँछ्यौ कि भनी
अबेरसम्म पर्खिएँ तारा गनी-गनी

मुस्कानमा गुराँसको लाली फिजाउँदै
आकाशमा बोलाउँथी मलाई चाँदनी

पर्खिरहुँला म ताराहरूको माझमा
चाँदनी बनेर तिमी आउनु साँझमा

मनभरि गुन्गुनाई सपनाको गीत
दुई मुटु एक भई लगाउँला प्रीत
बादलुले छोपेर त्यो मुहार लाजमा
चाँदनी बनेर तिमी आउनु साँझमा

पर्खिरहनु तिमीले चाँदनी रातमा
आउँदैछु लिई रातो गुलाब हातमा

प्रेमदिवस दिलको आज कुरा खोली
सँ-सँगै गरौं ज्युने बाचा मुक्तिनाथमा

रूझेर झरीमा परेली त्यो झिमझिम थियो
रूझेका थ्यौं दुबै जना झरी सिमसिम थियो

अपरिचित आँखाहरू लड्नथाल्दा आपसमा
यस्तो लाग्यो हाम्रो पैले देखी हिमचिम थियो

के पिउनु जब एक्लै तिम्रो साथ हुन्न
नशा त्यो नशा होइन जसमा मात हुन्न

सुनसान छ मौसम त्यहाँ हामी दुई
के मज्जा भो पिउनुको जब रात हुन्न

झुकेर म पाउ तिम्रो छुन पाइरहुँ
आमा आमा भनि सधैं रून पाइरहुँ

जति बेला आँखाभित्र सानो घाउ हुन्छ
ममतामयी आँशुले म धुन पाइरहुँ

हुलाकीको साथबाट, खाम हरायो
खामसँगै पठाउनेको, नाम हरायो

बर्षौको त्यो मेरो घडी, थियो परिक्षाको
आउनै बाँकी थियो परिणाम हरायो