जिबन पोखरेल

मेरो भावना बुझ्न चाहने
नजिक नजिक हुन चाहने
तिमी जस्तो साथी त
खोजेर कहाँ पाउँछु र ?

पाएको सबै चिज साँच्न चाहने
एक बारको जुनीमा सँगै बाँच्न चाहने
आँखामा आँशु अडाएर आफ्नो
मेरो आँशु पुछ्न चाहने
तिमी जस्तो साथी त
खोजेर कहाँ पाउँछु र ?

देशको निम्ति रगतको नै , खोला बगाएर के भो
गणतन्त्रको लागि सन्तान, आफ्नै मराएर के भो

जनता अनि आफ्नो देशको हित गर्दछौ भनेर
नेताहरु लाई सपथ, ग्रहण गराएर के भो

घास खाने मात्रै छन् देश बनाउँछु भन्नेहरु
तिनलाई सद्-बुध्दिको ,बारिमा चराएर के भो

जनताले न्याय खै पा’को ठुलाका लागि बने जस्तो
अधिकार माग्न रोडमा ,नेपालि कराएर के भो

भस्ट्रचारिलाई अपदस्त प्रयास नि गरेकै हौँ
अर्कै भ्रस्ट जान्छ सत्तामा, एउटा झराएर के भो

ल्याउँछु म नया बिहानी, हराएको छैन आमा
समस्यासँग जुध्छ छोरो, डराएको छैन आमा

अत्याचारीले नै हामिलाई दबाएको देख्दा पनि
आफूले आफ्नै मन मैले, मराएको छैन आमा

अगाध माया दिएको थे, तिमीलाई जहर होइन
खोज्दै हिडे तिमी नभेट्दा, लाग्छ मेरो शहर होइन
एक्लो बनाएर छाडी गयौ मन मेरो तोडेर
प्यालाभरिको सराब, पिउनु मेरो रहर होइन

सोच्दै जान्छु
भित्र भित्रै खोज्दै जान्छु
मनका भावनासँगै खेल्दै
केवल कविताको लागि

छ छल्किदै किनारतर्फ
बढेका शब्दहरू संगाल्दै
अगाडि बढ्दै छु म किनारै किनार
परिआएका स्थिति अंगाल्दै

नजोडिने गरी टुक्रा टुक्रा, भएर फुट्यो अरे
भन्छन सबै मान्छे यहाँ, मेरो मुटु टुट्यो अरे

एकलो बनाई आफ्नाले छाडी मलाई गएपछि
मिलेरै बिनाश गर्न, दुश्मनहरू जुट्यो अरे

मेरो जीवनको गोरेटो सिधा नै थियो
सयौँ घुम्ति मेरा लागि तिम्ले बनाएर गयौ

मेरो जीवनको गोरेटो सिधा नै थियो
सयौँ घुम्ती मेरा लागि तिम्ले बनाएर गयौ
देखाएर बनाबटी माया जालमा फसाई
जिन्दगीलाई घुर्रा जसरि घुमाएर गयौ

उसलाई आफ्नो सोच्दा सोच्दै
मन भित्र सजाउँदा सजाउँदै
विफल मेरो प्रेम प्रस्ताब
मेरो चोखो माया दिदा दिदै

हाम्रो समाजमा रहेका त्यस्ता मान्छे छाँट नारी
दुर्गाको रुप लिएर, अब रगत चाट नारी

कहीँ कतै जादै गर्दा कसैलाई भेट्दा होस्
कु-दृष्टि लगाउनेलाई, पहिले नै झाँट नारी

बिना शृंङगारमा
हिड्दैन्न आजकालका केटी
मै हुँ भन्दै
अनुहार त्यस्तो हुनेहरू
कच्याक कुचुक्क डेक्ची

तर्नु परे खोला पनि, तर्छु भन्थ्यौ मेरा लागि
गर्छु माया धेरै धेरै, मर्छु भन्थ्यौ मेरा लागि

सम्झनाले सताउँदा मलाई भेट्नु पर्यो भने
आँउ भेट्न गैरी खेत, झर्छु भन्थ्यौ मेरा लागि

रिसाएर कालो मुख,आफ्नै पार्नु छैन मलाई
खेलाचि गरेर सुख ,आफ्नै मार्नु छैन मलाई

अरुको जस्तै मित्र मेरा पनि खराब होलान्
खोलापारि मिल्ने साथि,आफ्नै तार्नु छैन मलाई

जे छ जति छ त्यति मै चित्त बुझाएर बस्छु
गाऊँ ठाऊँमा इज्जत ,आफ्नै झार्नु छैन मलाई

बाटो असत्य खराविको अङ्गालि हिडेर के गर्नु
घर आगनिको काल्ना,आफ्नै खार्नु छैन मलाई

आफ्नै जन्मभुमि अनि समाजको दुश्मण बनेर
अन्तै घर परिवार ,आफ्नै सार्नु छैन मलाई

समाजका कुरीतिलाई हटाउनु पर्दा
जसरी नि खोलापारी खूट्टा आफ्नै तर्छ
अचम्म यो संसार देखेरै नयनले
संबन्ध बढाउनमा हात आफ्नै सर्छ

आफन्तहरू सँगको नाता, लाग्छ सबै तोडिदिऊँ
जानी जानी जिन्दगीको बाटो, लाग्छ आँफै मोडिदिऊँ

मायालु ठानी आफ्नै सम्झेर
भेट्नलाई तड्पीदै आएको हुँ ।

सँगै जिबन बिताउने आशामा
तिम्रो साथमा कसम खाएको हुँ ।

चुट्टै संसार हामी दुईको सोची
सुरिलो भाकामा गीत आएको हुँ ।

सधैं सधैं भरी साथ पाउँछु भनी
तिमी सँग चोँखो माया लाएको हुँ ।

मुहारमा हाँसो कहिल्यै नटुटोस भन्दै
दु:ख गर्दै गाँउ शहर धाएको हुँ ।

हावा,हुरी,पानी आदी बाट बाँच्नलाई
टाली टुली गरी छानो छाएको हुँ ।

तिम्रो साथ र मायाले गर्दा मैले
जिबनमा अंमुल्य चिज पाएको हुँ ।

थाहा छैन मित्र प्रेमको जाल बुन्न
कस्तो हुन्छ भनेर ।
सजाउने चलन नै छैन मेरो
मनमा कुराहरु गुम्साएर ।

नगरमा कोही भए पो धाउने
प्रेमको पर्दा फास गर्न।
आफ्नो त मन नै छैन मित्र
कसैलाई धोकादीई प्रेम गर्न ।

कसैलाई प्रेम गरेको भए पो
प्रेमको जालमा म फस्नु ।
तिमीले पनि प्रेमको आकर्षण
भुलेर पनि कहिल्यै नखोज्नु ।

प्रेम गरे भने त्यो मुस्लोले
पक्कै पनि मलाई धोला ।
धोए पनि त्यस बाट बचाउनेले
मेरो यो मन लैजाला ।

देशलाई माया नगर्ने व्यक्ति
व्यक्तिलाई के माया गर्थ्यो र ?
ऊ पनि त एउटा व्यक्ति हो
उसलाई कस्ले माया गर्थ्यो र ?

साथ दिए मलाई , मायाको बिँउ म छरुँला ।
मर्ने भए मेरो निम्ती ,तिम्रो लागि म मरुँला ।

धेरै माया गर्छु मात्र भनेउ भने तिमीले
तिम्रो लागि त्यो नदी ,धेरै पटक म तरुँला ।

आशा लिई आगनिमा हेर्दै कुरी बसी रहे
सधैं जसरी तिम्रो घरको , बाटो म झरुँला ।

दुश्मणहरुले कुरा काटी हिंडे भने हाम्रो
राखी तिमीलाई सामुन्ने ,सबैलाई म केरुँला ।

समाजले हामी बिच लगाउन खोजे बार
नँया शहरमा बसाई ,तिमी अनी म सरुँला ।