सुजन बुढाथोकी

मलाई माफ गरिदेऊ प्रेयसी
यसलाई समयको माग मान
या,

सधैं हरदम हँसिलो भैरहने
उज्यालो आकाश जस्तो मेरो चेहरामा
कालो बादल छाएर
ग्रहण लाग्नेछ,
जरुर अँध्यारो हुनेछ हरसमय आकाश
अनि खस्नेछ्न् सबै ग्रह जूनताराहरू
अनि बस्नेछन सधैको लागि तिनीहरू

डाक्टर साब !
केवल रोगको उपचार गरेर
रोग निर्मल हुदैन
डाक्टर साब !

आफ्नो घाँटीमा
सिनुको हड्डीहरू अड्किएपछि
एउटा स्यालले
बारम्बार
एउटा हाँससँग हजार पटक हार गुहार माग्यो

एउटा अग्लो दरबार नजिकै
एउटा महलको मालिकले
एउटा मजबुर मजदुरलाई झै गरेर

म देवता मान्दिन !
बरु म यो ढुङ्गा मान्छु
म ईश्वर मान्दिन

म रोडमा
भोक प्यास अभाव असुरक्षा

कुन धर्म हो त्यो भगवान
जहाँ रातभरिसम्म पनि
सिङ्गो गाउँको निद्रा हराम गरिन्छ

चलचित्र तब देखायौ जब मैले
आँखाको अपरेशन गरिसकेको थिए
आफ्नो गीत यसरी गायौ कि
जब मैले तिम्रो वर्णन गरिसकेको
तिमी मध्यरातमा यसरी मेरो खाटमा
नाङ्गिएर एक्लै आयौ
जब मैले परिवार नियोजन गरिसकेको थिए।

क्रिस्मस डेको दिन मलाई चर्चमा आएर
बारम्बार परमेश्वरलाई एउटै प्रश्न सोध्ने

सिकार गर्ने रहरहरुसङ्गै
हतियार लियो र
राजा जङ्गल गयो!

तिमी यति राम्री छौ पृया
तिमी यति राम्री देखिन्छौ

म ओछ्यान हुँ
हुनसक्छ कि म कसैकी आमा हुँ

मनको कारागारबाट
बन्दी आँसुहरू
आँखाको बाध भत्काएर

उनीहरुले मलाई कुनै नदी-किनार ताल
वा,
कुनै कुवा नजिकै ल्याएर

हामी सवार थियौ
समान एउटै सवारी साधनमा
एउटा पच्चिस वर्षको जवान

निस्पष्ट अन्धकारमा रातमा
ऊ सवार थियो घरसम्मको सफरमा

देखे मैले तिमीलाई टाढाको कुहिरीमण्डलमा
रात्रि सवारी गाडी बाहिर

साँघुरो गल्लीहरुको खोचमा
दुई ठुला दरबारहरुको बीचमा
एउटा यस्तो घर छ।

साच्चै नै मेरा लामा
रातका अन्धकार प्रहरहरू
आज साचो हुदैछ हेर त