गद्य कविता

कस्तो स्वतन्त्रता हो यो मैले पाएको?!
मदहोस छु म
रमाउदै रहरहरुमा
मैले पाएका स्वतन्त्रताहरु
छरपस्ट हुदै पुग्दैछन पर सम्म
बेलगाम दौडदै।

आमा तिमीलाई सम्झँदा
नयनमा मोती टल्पलाउँछ
गाँठो पर्छ मुटुमा भक्कानीएर
लर्बराउछ पाइला धर्तिमा
हुकायौ बढायौ सहेर हजार चोटहरु
अनिदो छटपटीका रातहरु अनि भोकहरु

निकै रात हामीले अनिंदै बितायौं
क्षणिक आ आफ्ना
अहम् तुष्टिका लागि
आँखाभित्र अग्ला पालहरु गाडी
सिंगो बल्दो रात व्यर्थ निभाएर
भित्र मुटुमा वेदना दन्काउंदै
तिमी जलिरह्यौम जलिरहें।

हो,
मैले तिमीलाई नै भोट दिएँ
तिमीलाई खुवाउँदा खुवाउँदै
घरमा अन्नको गेडो बाँकी थिएन
ऋण नतिरे साहुले घर छोड्न भन्यो,

ए छाप्रो बन्दै गइरहेको कंगाली
घरमा जन्मेको छोरो
मलाई लाज भइरहेको छ कि किन
म बाबु बनिरहेको छु
बोक्नेसम्म समर्थ हुनासाथै तँलाई
मैले सानैदेखि भरिया गराउनु छ

दौरा सुरुवाल र कालो कोटभित्र
सबै कुरा छोपिन्छ भन्दो हो साले
जति छोपे पनि कहीं न कहींबाट
आत्मविस्वास चुहिरहेको देखिन्छ
कहीं न कहींबाट
स्वाभिमान नुहिरहेको देखिन्छ

आज तिम्रो धेरै याद आयो !!!!!
******************************
शरद को आगमन संगै ,
रुखपात हरुले जब रंग फेर्दै …..पहेँलो ..रातो …!!
डाँडै भरी, पाखै भरी ,
लाग्छ , प्रकृति ले पनी यही रंग मन परायो …!!
…..त्यसैले आज मलाई तिम्रो धेरै याद आयो ..!!!

मेरो सबै भन्दा पहिलो कविता मेरी आमा हुन ।
मैले सबै कुरा सिँकेँ
मेरी आमाबाट
जे सिके
ती सबै कविताहरु थिए ।

आदर्णिय गुरु देबकोटा ,जदौ !

मनभरी देश दु:खी रैछ आराम छु भनु कसरी
छातीभरी माटो रोइ रहेछ आनन्द छु भनु कसरी
बरु ,
कट्कट्टिएको रगतको छिटामा
आंसुको थोपा घोली ,यो पत्र लेखी राछु
अनगिन्ती अनुउत्तरित प्रश्नहरु, यो पत्रमा सोधि रहेछु

तिमीले भन्यौ –
म तिम्रो तस्वीर खिच्न चाहन्छु ।

मसँग त
दुःखका कोर्राले निर्मम पिटेको
उदास र थकित अनुहार पनि छ

तिमीलाई देखेको समय
मभित्र मौन उज्यालो खस्छ
अथाह वेग लिएर
तिमी समक्ष मेरो सामुदिक मनले
कविताको
भूगोल बनाउँछ
यत्र तत्र ।

धेरैपछि
यो सडकमा म
अर्को एउटा समानान्तर सडक हिँडिरहेछु

यो समय
केवल मेरो हृदय जान्दछ
म किन घर फर्किन चाहन्छु ?