गद्य कविता

बग्ने पानीमुनिको ढुङ्गोझैँ
लेउ लागेर छोडिएपछि पिँधमा
कहाँ चिसो भन्न पाए र ?
इन्द्रेणी ओराल्ने गरेका
उपत्यका कहाँ बिलाए ?

“यदि ऊ आयो भने-
यहाँ, आकाश खस्नेछ
यहाँ, धरती फाट्ने छ
सगरमाथा ढल्ने छ
समुद्र दनदनती बल्नेछ
नदी टक्क अडिनेछ”

भन वृन्दा त्यसपछि के भयो ?
पहेँलपुर तोरीबारीमा हावा बयेली खेलिराखेका छन् कि छैनन्
तिमीलाई मैले पठाउने चिठीका अक्षरजस्ता चराहरू
..माथि आकाशमा लामबद्ध उड्छन् कि उड्दैनन्
बाले रुन छाडे कि छाडेनन्
भन वृन्दा त्यसपछि के भयो ?

कविताको स्वादमा
म चपाइदिन्छु
सब गद्यहरू
म निल्छु
कविताको स्वादमा
कटुवाणीहरू, झुठहरू
र, खरा गद्यहरू
कविताको स्वादमा
धेरै दुष्ट-गद्यहरू
निल्न सजिलो हुन्छ ।

जीवन त साह्रै सुन्दर रहेछ ।
सिङ्गै उमेर
तँछाडमछाडमै बित्यो
खेदो खनेर अर्कालाई
गाली गरेर अर्कालाई
काटेर रुखहरू
नासेर मूलहरू
अहंको कालोले
धमिल्याएर प्रेमको निर्मल पोखरी
सिङ्गै जीवन त
रिस, राग र ईष्र्यामै बित्यो ।

अक्षरहरूको युद्धमा
मैले शब्द बुन्न नसक्दा
कविता
अधुरो भएको छ
ठीक अहिलेको
भयग्रस्त वर्तमान जस्तो ।

‘फटाहाका गलामा माला सुहाउँदैन’
‘दुर्जनलाई सम्मान कहिल्यै गर्नुहुँदैन’
‘श्रोता बन्नु सधैँ असल गुरुको’
‘खराबहरूको संगत गर्नुहुँदैन’
पुर्खाले सिकाएका यी सत्वाणीहरू

मनका एकान्तका तलाउमाझ
अनायासै तरंग उठ्छ
लाग्छ कुनै अतृप्त रागले
संगीतको कर्णपि्रय स्वर पाएको छ

बादलको कालो घुम्टो उघार्दै
समयको साँघुरो आँखीझ्यालबाट
अनिमेष जीवन चिहाइरहेकी
तिमी एउटा सुकिलो जून हौ ।

मेरो छोरा !
एकदिन तैँले मसँग
वा मेरो मृत्यु भएमा
स्वयम्‌सँग
एक प्रश्‍न गर्ने छस् ।

जून निदाएको रात
संसार नै अँध्यारो हुन्छ

बिहान उठ्ने बित्तिकै,
तलतल लाग्छ तिम्रो
जहाँतहीँ जताततै
चाहना हुन्छ तिम्रो ।

आशाहरू बटुलेर
अधेरीमा ज्योतिहरू खोज्यौँ

निस्पट्ट अँध्यारो,
कहिल्यै उज्यालो नहुने
कहालीलाग्दो रात
जीर्ण, थोत्रो
धमिरा लागेको
भत्किन लागेको यो महललाई