गजल

जनता-जनता, यो देशको जनता मारमा छ
सरकार यहाँ पार्टी र सरकार धारमा छ

धन भएर पनि यो मनमा यत्ति खुशी छैन
कत्ति! धेरै बहुमूल्य बस्तुहरू बजारमा छ

आउने आउछन् र जाने जान्छन, यस्तै हो
कसैलाई पनि छैन बाधा अड्चन, यस्तै हो

कहिले पनि सकिँदैन यो दुखको कहानी, बुझ्नुस
यसैले सबथोक हो मान्छेको जिन्दगानी, बुझ्नुस

मुस्कुराऊ त्यो ओठमा हल्का खुशीको खाँचो छ
लाग्छ तिमी मुस्कुराउन काउकुतीको खाँचो छ

भत्कियो मनका अनेक रहर, सकियो
थियो पक्कै एउटा सुन्दर घर, सकियो

हुन सक्छ तिम्रो जस्तो उसको औकात छैन
ऊ गरीब हो र गरीब हुनुमा कुनै पश्चताप छैन

ओठ अनि आँखाको नसा मस्त छ
तिम्रो स्तन र बदन जबर जस्त छ

भुलेको छ दुनिया त्यसैमा डुबेको छ आज
सज्जन छैन जुन विषय र मान्छे गहन छैन

यो मनै चिसो भयो शिरशिर बतास चलेर
आज तिम्रो याद आयो फेरी यो दिन ढलेर

हो यो समयले मलाई सार्है जोगी बनायो
कोरोना आयो र मान्छेलाई रोगी बनायो

म यो देश बनाउँछु अनि घर बनाउँछु
बगर झै उजाड ती नदी सागर बनाउँछु

डुबिरहेछ डुङ्गा सुतिरहेछ माझी हारगुहार के गर्नु?
जति नै चिच्याए पनि यहाँ हुँदै हुदैन उद्दार, के गर्नु ?

कति मान्छेहरू भेटिए, छुटिए मान्छेकै बजार छ
कैयो हराएको छ यहा, कोही सम्झनामा हजार छ

जब म हिड्छु तब कतै रुक्दिन ।
आँधी सुनामी क्यैसँग कबै झुक्दिन ।।

शिर निहुराई आत्मसमर्पण गर्दिन,
खुलेआम हिँड्छु त त्यसैले कतै लुक्दिन ।

सम्झिएर विगत दर खाएपछि आँसु बग्छ
तीजको लहर लहरिदै आएपछि आँसु बग्छ

तीजको रमझम आएपछि सम्झिएर रुन्छु बहिनी
प्रेमपूर्ण विगत सम्झि पागल जस्तै हुन्छु बहिनी

प्रेम पाप होइन तर किन रुनुपर्छ
मायामा धोका प्रतिबन्धित हुनुपर्छ

ढुकुरका जोडी त गुँडैमा रमझम
आफ्नो त प्यार आँसुले किन धुनुपर्छ

बुहारीलाई काममा कसरी दलाऊँ जस्तो हुन्छ शुरुशुरुमा
सासूको खटन आफ्नो पो कसरी पारु जस्तो हुन्छ शुरुशुरुमा

राजतन्त्र जस्तो थियो गणतन्त्र नि त्यस्तै नै छ यहाँ हजुर
आमूल परिवर्तन नै आउँछ होला जस्तो हुन्छ शुरुशुरुमा